Al meer dan tien jaar is The Walking Dead het bepalende tv-programma van het apocalyptische genre. De AMC-serie maakte van de stripreeks van Robert Kirkman een enorm cultureel fenomeen, waarin overlevenden worden gevolgd terwijl ze veiligheid zoeken in een wereld die overspoeld wordt door ondoden. Hoewel de lange termijn het verhaal uiteindelijk veel verder bracht dan wat de eerste seizoenen zo boeiend maakte, zette The Walking Dead de standaard voor post-apocalyptische shows die maar weinig andere series hebben weten te evenaren.
Een van de grootste redenen waarom The Walking Dead zo populair is, is dat zombies slechts een deel van het probleem vormen. De AMC-show richt zich net zo goed op wat er met mensen gebeurt als wet en orde verdwijnen, waardoor de personages gedwongen worden onmogelijke keuzes te maken over vertrouwen, familie, moraliteit en overleving. Een andere zombieserie vangt hetzelfde gevoel van wanhoop, terwijl de apocalyps nog brutaler wordt benaderd. En het wordt tijd dat de crimineel over het hoofd gezien Black Summer naast The Walking Dead wordt genoemd.
The Walking Dead is nog steeds een van de beste apocalyptische shows
Maak kennis met het juweeltje van twee seizoenen dat The Walking Dead uitdaagt als de beste apocalyptische show 1
The Walking Dead begint wanneer Rick Grimes, voormalig plaatsvervangend sheriff, uit een coma ontwaakt en ontdekt dat de beschaving is ingestort. Nadat hij eindelijk zijn familie heeft gevonden, wordt Rick onderdeel van een voortdurend veranderende groep overlevenden die door Georgië en uiteindelijk de Verenigde Staten reizen en wandelaars, rivaliserende groepen overlevenden, nederzettingen en steeds gevaarlijkere bedreigingen tegenkomen. Wat begon als een relatief eenvoudig verhaal over het overleven van een zombie-apocalyps, werd in de loop van elf seizoenen uiteindelijk een enorme saga over het opnieuw opbouwen van de samenleving en het beslissen wat voor soort mensen de overlevenden wilden worden. Nadat de originele serie 177 afleveringen had geduurd, is het bredere universum uitgebreid met zes spin-offs, elk gericht op verschillende stadia van de apocalyps.
De grootste prestatie van The Walking Dead zijn de personages. Rick, Negan, Glenn, Daryl, Michonne, Carol en talloze anderen gaven de apocalyps een emotioneel gewicht dat veel verder ging dan alleen het doden van zombies; de serie zou gemakkelijk een hele aflevering kunnen besteden aan het kijken naar de personages die ruzie maken over hoe ze met een nieuwe dreiging moeten omgaan, voordat die spanning plotseling wordt omgezet in een meedogenloze overlevingsreeks. De beste en meest meeslepende seizoenen begrepen ook dat het engste deel van een apocalyps niet noodzakelijkerwijs de wandelaars zijn; in plaats daarvan zijn er talloze werkelijk verontrustende scènes die gedetailleerd beschrijven wat wanhopige mensen zouden kunnen worden als er geen regels zijn. Zelfs de AMC-producenten bevestigden dat de personages de beste troef van The Walking Dead zijn, wat een grote bijdrage levert aan de verklaring waarom fans zo lang gehecht zijn gebleven aan het Walking Dead-universum.
Black Summer is een brutaal alternatief voor fans van post-apocalyptische shows
Jamie Koning in Zwarte Zomer
Black Summer speelt zich af tijdens de begindagen van een zombie-apocalyps en volgt een verzameling vreemden die bij elkaar worden gegooid terwijl de samenleving om hen heen instort. Centraal staat Rose, een moeder die wanhopig probeert haar dochter Anna te vinden, maar Black Summer verschuift voortdurend zijn aandacht tussen verschillende overlevenden terwijl ze proberen hun weg te vinden in een wereld waarin zelfs het bereiken van de volgende straat een gevecht voor hun leven kan worden. Er is geen gevestigde veilige zone of functionerende samenleving die in de verte wacht; De Black Summer-personages proberen gewoon in leven te blijven terwijl het leven dat ze kennen in realtime uiteenvalt.
Black Summer biedt zijn personages geen enkele bescherming. De zombies zijn snel, agressief en kunnen een gewone ontmoeting vrijwel onmiddellijk in een hectische achtervolging veranderen. De serie geeft de overlevenden ook niet de luxe om te weten wie ze kunnen vertrouwen, terwijl andere wanhopige mensen net zo gevaarlijk en onvoorspelbaar lijken als de ondoden. Hoewel Black Summer een groep overlevenden ziet samenwerken, verdelen de afleveringen het verhaal vaak over verschillende groepen en perspectieven. Die gebroken structuur zorgt voor een chaotisch, nachtmerrieachtig gevoel dat Black Summer aanzienlijk intenser maakt dan andere zombieshows.
Black Summer is een prequel-spin-off van Z Nation en heeft een Rotten Tomatoes-score van 85%.
Black Summer heeft alles wat The Walking Dead zo verslavend maakte
De grootste overeenkomst tussen Black Summer en The Walking Dead is dat geen van beide echt over zombies gaat. Beide shows gebruiken de apocalyps om hun karakters te ontdoen van de normale systemen die de samenleving draaiende houden, waardoor ze allemaal moeten beslissen wie ze kunnen vertrouwen en hoe ver ze bereid zijn te gaan om in leven te blijven. Het verschil is dat Black Summer zich sterk concentreert op de onmiddellijke nasleep van de uitbraak, vergelijkbaar met de vroege afleveringen van The Last of Us, terwijl The Walking Dead uiteindelijk de luxe had om de politiek, gemeenschappen en de mogelijkheid van wederopbouw te verkennen.
Als gevolg hiervan is Black Summer een waardige rivaal voor fans die de survival-horror-intensiteit van de eerdere seizoenen van The Walking Dead missen. Het heeft de constante dreiging van de ondoden, onvoorspelbare ontmoetingen met andere overlevenden, wanhopige reizen naar veronderstelde veiligheid en personages wier allianties binnen een oogwenk kunnen veranderen. Maar door de focus te houden op de onmiddellijke, explosieve chaos, levert Black Summer aantoonbaar een snellere, hardere versie van de apocalyptische formule. Het bereikte nooit de culturele voetafdruk van The Walking Dead, maar Black Summer gaf het publiek twee seizoenen lang een echt gespannen zombieverhaal.
Black Summer staat sterk tegenover de wandelende doden
The Walking Dead legt de lat hoog voor het smeden van diepe emotionele banden met de cast en het uitbreiden van een post-apocalyptisch universum. Het levert onvergetelijke scènes op zoals de ondergang van Glenn, huiveringwekkende uitspraken als ‘we are the walking dead’ en onvergetelijke tegenstanders als Negan, maar toch presenteert Black Summer een overtuigend argument op zijn eigen voorwaarden.
Black Summer beslaat slechts twee seizoenen en zestien afleveringen en probeert niet elk element te weerspiegelen dat The Walking Dead beroemd heeft gemaakt. Toch biedt het fans van drama over het einde van de wereld dezelfde rauwe wanhoop, onvoorspelbaarheid en diepgewortelde terreur die de eerste hoofdstukken van The Walking Dead zo binge-waardig maakten.
