Gerangschikt: Tyrion Lannister's grappigste Game of Thrones-citaten

Hoewel de meningen kunnen verschillen over de algehele kwaliteit van de laatste paar seizoenen van Game of Thrones, bestaat er weinig twijfel over dat de cast tijdens de show ongelooflijke wendingen gaf. Fans zijn het er over het algemeen over eens dat het beste personage in de serie en de boeken van George R.R. Martin Tyrion Lannister is, op briljante wijze tot leven gebracht door Peter Dinklage, wiens eindeloze aanbod van bijtende, snijdende opmerkingen ervoor zorgde dat het personage opviel. Of hij nu beledigingen uitwisselde met zijn vijanden of spartelde met leden van zijn eigen zeer disfunctionele familie, Tyrion miste zelden een kans om het laatste woord te krijgen.

Tyrion was verantwoordelijk voor enkele van de meest lyrische, diepgaande toespraken van Game of Thrones, maar nog beter dan zijn filosofische overpeinzingen waren zijn kwinkslagen en minachtingen. Zijn humor kon schunnig, sarcastisch, zelfspot of ronduit wreed zijn, en hij was net zo blij met het bespotten van een machtige heer als met het beledigen van iemand die toevallig in de buurt stond. Van grove oneliners tot verwoestende observaties: sommige woorden van Tyrion waren bijzonder grappig in Game of Thrones, en seizoen 2 was veruit zijn meest komische seizoen.

De relatie van Tyrion met Cersei wordt bepaald door wederzijdse vijandigheid, maar zelfs hun smerigste uitwisselingen hebben een uitgesproken kinderachtige kwaliteit, waardoor hun dynamiek nog meer aanvoelt als een bijzonder wrede rivaliteit tussen broers en zussen. Na de Slag om het Blackwater merkt Tyrion dat hij herstellende is van een zwaard in het gezicht en wordt gedegradeerd uit Hand of the King, waarbij hij aanzienlijk minder ruime vertrekken bezet dan voorheen. Cersei laat nooit een kans voorbijgaan om haar kleine broertje te beschimpen en brengt hem een ​​bezoek en merkt op dat zijn nieuwe kamers veel beter bij hem passen, aangezien hij toch niet veel ruimte in beslag neemt. Tyrion antwoordt door erop te wijzen dat de oudere grootmaester Pycelle dezelfde grap al heeft gemaakt.

Het is een typische interactie tussen de twee, waarbij Cersei denkt dat ze slim is, alleen voor Tyrion om erop te wijzen dat haar grap zo afgezaagd is dat iemand anders er als eerste aan dacht. Het is het perfecte voorbeeld van de snelle comebacks van Tyrion; hij verdedigt niet alleen zichzelf, hij laat de oorspronkelijke belediging er ook beschamend onorigineel uitzien, en gooit een grove, onnodige opmerking over Pycelle's leeftijd terwijl hij toch bezig is. Het laat ook zien dat Tyrion, zelfs op zijn dieptepunt, nog steeds een geduchte tegenstander is.

Tyrion's tong brengt hem meer dan eens in heet water in Game of Thrones, maar zelfs de dreiging van executie kan hem er niet van weerhouden een grapje te maken. Tijdens zijn proces bij de Eyrie wordt hij valselijk beschuldigd van een poging om Bran Stark te vermoorden, terwijl de paranoïde Lysa Arryn hem ook de schuld geeft van de dood van Jon Arryn. Tyrion reageert op deze beschuldigingen met een wonderbaarlijk uitgestreken schijnbekentenis, waarin hij al zijn overtredingen uit zijn leven tot nu toe opsomt, culminerend in een hilarisch verslag van één grap:

Toen ik twaalf was, melkte ik mijn paling in een pot schildpaddenstoofpot. Ik heb de eenogige slang gegeseld. Ik heb mijn worst gevild. Ik liet de kale man huilen, in de schildpaddenstoofpot, waarvan ik geloof dat mijn zus heeft gegeten, dat hoop ik tenminste.

Deze scène benadrukt het opmerkelijke vermogen van Tyrion om humor te gebruiken om de controle te grijpen over situaties waarin hij weinig feitelijke macht heeft. In plaats van toe te staan ​​dat zijn ontvoerders de voorwaarden van zijn proces dicteren, draait Tyrion de situatie in zijn voordeel, waarbij hij zich houdt aan de gebruiken van Westeros en deze tegelijkertijd gebruikt tegen zijn aanklagers om zijn ontsnappingsroute vorm te geven. Zelfs als zijn leven op het spel staat, is Tyrion vastbesloten ervoor te zorgen dat de mensen die over hem oordelen er spijt van krijgen dat ze hem de kans hebben gegeven om te spreken.

De woorden van Tyrion kunnen hem vaak in levensgevaar brengen, maar ze kunnen ook als reddingslijn fungeren. Zijn diplomatievaardigheden zijn vooral nuttig in de eerste seizoenen, wanneer hij zich vaak tussen mensen bevindt die hem veel liever zouden vermoorden. Nadat Tyrion gevangen is genomen door de bergstammen in The Vale, wordt Tyrion door hun leider, Shagga, gevraagd hoe hij zou willen sterven. In plaats van te proberen te ruilen voor zijn leven, geeft Tyrion een typisch grof antwoord dat de stamleden volkomen ontwapent. Deze uitwisseling laat zien hoe Tyrion vijanden in bondgenoten kan veranderen.

Op dat moment had hij al een vriend gemaakt in Bronn, en hier slaagt hij erin raakvlakken te vinden met de bergstammen, die echt geen reden hebben om hem te vertrouwen, dankzij een schunnige grap. Na veel beloften van de 'Halfman' gaan ze dienen als loyale lijfwachten en ontwikkelen ze samen een mooie steno - zoals de ondervraging van Grootmaester Pycelle ('Snijd zijn mannelijkheid af en voer het aan de geiten.' 'Er zijn geen geiten, halfman.' 'Nou, doe het maar!'). Dit lijkt ook een favoriet antwoord voor Tyrion te zijn. Er wordt teruggebeld naar deze zin in de finale van Game of Thrones, waar zijn broer Jaime de zin voor hem afmaakt, wat suggereert dat Tyrion deze zin al jaren gebruikt.

Wanneer Tyrion wordt aangesteld als Hand of the King, geeft Tywin hem een ​​eenvoudig mandaat voor King's Landing: schoon huis ("Heads. Spikes. Walls.") Bij aankomst verspilt Tyrion weinig tijd met het maken van vijanden en richt hij snel zijn aandacht op Janos Slynt, de dubbelhartige voormalige commandant van de City Watch. Nadat Tyrion hem eten en drinken heeft gegeven, probeert hij informatie van Slynt te krijgen over zijn verraad aan de vorige Hand, Ned Stark. Slynt brult dat Stark een verrader was die probeerde zijn loyaliteit te kopen, waarop Tyrion antwoordt:

"De dwaas. Hij had geen idee dat je al gekocht was."

Dit maakt Slynt woedend, die Tyrion ervan beschuldigt zijn eer in twijfel te trekken, wat leidt tot de echte clou. De ontmoeting laat zien hoe Tyrions snelle verstand hem in staat stelt degenen te ontmantelen die afhankelijk zijn van status en intimidatie. Slynt heeft jarenlang geprofiteerd van zijn positie, maar Tyrion erkent onmiddellijk dat dit allemaal gebaseerd is op corruptie. Dit is een belangrijk kenmerk van Tyrions ambtstermijn als Hand; hij is zelden onder de indruk van titels.

In plaats daarvan beoordeelt hij mensen op wat ze daadwerkelijk kunnen doen, waardoor hij Slynts incompetentie en oneerlijkheid verrassend snel herkent. Wat nog belangrijker is, Tyrion legt niet alleen de corruptie van Slynt bloot, hij vernedert hem door hem naar de Muur te sturen. Slynt komt uiteindelijk aan zijn schandelijke einde door toedoen van Jon Snow, maar dit is misschien wel de meest bevredigende conclusie voor het personage.

Tyrion was misschien wel op zijn best in zijn rol van Acting Hand, op zijn grappigst in de omgang met Joffrey, en op zijn meest eervol toen hij Sansa Stark beschermde tegen zijn neef. Wanneer Tyrion ontdekt dat Joffrey zijn Kingsguard gebruikt om zijn nieuwe bruid te vernederen, komt hij onmiddellijk tussenbeide. Tyrion waarschuwt zijn neef voor wat er met The Mad King is gebeurd toen hij zijn macht misbruikte, wat ser Meryn Trant als een bedreiging interpreteert. Zonder een slag te missen antwoordt Tyrion:

'Ik bedreig de koning niet, ser. Ik geef les aan mijn neef. Bronn, dood hem de volgende keer dat ser Meryn spreekt. Dat was een bedreiging. Zie je het verschil?'

Het is de manier waarop hij deze zin uitspreekt, alsof hij geïrriteerd is omdat hij zelfs maar het bestaan van Meryn moet erkennen, wat het zo grappig maakt. Als waarnemende Hand beschikt Tyrion voor het eerst over echte macht, en hij gebruikt deze om de jarenlange machteloosheid in zijn eigen familie te compenseren. Het nadeel is dat elke keer dat hij deze macht uitoefent, hij een vijand maakt. Deze ontmoeting kan hem bijten tijdens het proces voor de moord op Joffrey, maar het is nog steeds een ongelooflijk bevredigende scène.

Voor een relatie die zo bitter is, behoren de scènes tussen Tyrion en zijn zus Cersei vaak tot de meest vermakelijke in Game of Thrones. Of ze nu zure weerhaken ruilen of elkaars ondergang beramen, hun scènes druipen zo van vijandschap dat ze soms lijken te genieten van het strijdlustige karakter van hun relatie.

Tyrion doet enkele vluchtige pogingen om bruggen te bouwen met zijn zus, maar de afkeer van Cersei zit veel dieper en reikt helemaal terug tot aan zijn geboorte. Dit is een gelegenheid waarbij Tyrion verzoenend probeert te zijn – hij heeft natuurlijk gelijk; Cersei's liefde voor haar kinderen is haar motivatie in Game of Thrones, maar haar irrationele haat tegen Tyrion maakt haar blind voor het feit dat hij ook om hen geeft en vaker wel dan niet aan haar kant staat. Hoewel zelfs hij het niet kan laten om aan het eind van de scène het mes te draaien: 'Het moet moeilijk voor je zijn, om het teleurstellende kind te zijn.'

Het is een relatief onontgonnen onderdeel van Game of Thrones, maar Tyrions relatie met zijn neef Joffrey is een van de interessantere dynamieken. Ze hebben kennelijk een hekel aan elkaar. Joffrey zou zijn oom gemakkelijk kunnen laten vermoorden, terwijl Tyrion, die waarschijnlijk een beetje terughoudendheid moet betrachten, Joffrey's steeds wredere acties in zijn gezicht blijft veroordelen. Tijdens de rel in King's Landing beveelt Joffrey de uitgehongerde menigte te doden in plaats van te proberen de situatie te kalmeren, waardoor Tyrion uiteindelijk de grenzen van zijn geduld overschrijdt. Zodra ze de veiligheid hebben bereikt, gaat Tyrion op zijn neef af:

'We hebben wrede koningen gehad, en we hebben idiote koningen gehad, maar ik denk niet dat we ooit vervloekt zijn met een gemene idioot als koning!'

Wanneer Joffrey protesteert dat Tyrion niet zo tegen de koning kan praten, geeft zijn oom hem een ​​klap van terechte verontwaardiging, waarbij hij het bovenstaande citaat uitspuugt. Het is een demonstratie van hoe Tyrions verantwoordelijkheidsgevoel vaak zijn instinct voor zelfbehoud overweldigt. Joffrey mag dan hem overtreffen, maar Tyrion maakt duidelijk dat een kroon hem er niet van zal weerhouden hem precies te vertellen wat hij denkt.

Tyrions vriendschap met het mercuriale huurzwaard Bronn werd al snel een van de meest populaire dynamieken in Game of Thrones. Hun regeling begint als een eenvoudige uitwisseling tussen een rijke werkgever en een huursoldaat, maar het wordt al snel duidelijk dat ze een oprechte genegenheid voor elkaar ontwikkelen, hoezeer ze die ook ontkennen. Tyrion levert deze zin in seizoen 4 nadat hij zijn oude metgezel heeft gevraagd om tegen The Mountain te vechten als zijn kampioen, wat Bronn weigert, aangezien het opnemen van Gregor Clegane een vrijwel zeker doodvonnis is. Als Bronn zich verontschuldigt, zegt Tyrion deze grap.

Waarom spijt het je? Omdat je een kwaadaardige klootzak bent zonder geweten en zonder hart? Dat vond ik in de eerste plaats zo leuk aan jou

Tyrion vraagt Bronn niet echt om uit te leggen waarom het hem spijt; in plaats daarvan vat hij de verontschuldiging van Bronn op het eerste gezicht op en verandert deze onmiddellijk in een grappige en aanhankelijke belediging. Hij geeft Bronn feitelijk toestemming om de persoon te zijn die hij altijd is geweest, en hun dialoog in 'Mockingbird' vat hun transactionele relatie perfect samen. Tyrion's humor laat hier alleen maar zien hoe hij humor kan vinden in een bijzonder wanhopige situatie.

De Slag om het Blackwater had Tyrions mooiste uur moeten zijn. Hij besteedt het grootste deel van de strijd aan pogingen om King's Landing bij elkaar te houden, terwijl de superieure troepen van Stannis Baratheon de stad aanvallen. Zijn idee om wildvuur te gebruiken tegen de vloot van Stannis is geïnspireerd, maar de zaken vallen snel uiteen als de Hound vlucht en Joffrey zich terugtrekt in de veiligheid van de Keep terwijl het leger van Stannis de poorten bereikt. Alleen, en zonder hulp, neemt Tyrion de taak op zich om de mannen te leiden.

Het moment waarop Tyrion de mannen tot een gevecht aanzet met een hartstochtelijke toespraak is een perfecte inkapseling van Game of Thrones, waarbij hij tegelijkertijd de stijlfiguren van de fantasie omarmt en deze ondermijnt. Wat begint als een hartstochtelijke oproep tot de wapens, wordt het toonbeeld van understatement, terwijl hij zijn strijdkreet afbreekt met een zonder pardon: ‘Laten we ze gaan vermoorden’, waardoor een potentieel catastrofale strijd wordt gereduceerd tot wat klinkt als een klein ongemak.

De relatie tussen Tyrion en Varys, de Master of Whisperers, is een van de meest ondergewaardeerde in Game of Thrones. Hun gesprekken leveren vaak enkele van de scherpste uitwisselingen van de show op, waarbij beide mannen in staat zijn de intelligentie en verbale behendigheid van de ander te evenaren. Niettemin bestaat er tussen deze twee een ontroerende hoeveelheid respect en bewondering. Terwijl hij zich voorbereidt op de komende belegering, beschouwt Tyrion de verschillende goden die in heel Westeros worden aanbeden, en concludeert dat ze allemaal een bijzondere voorliefde voor geweld lijken te hebben:

"De Heer van het Licht wil dat zijn vijanden verbrand worden, de Verdronken God wil dat ze verdrinken. Waarom zijn al de Goden zulke wrede klootzakken? Waar is de God van T**s en Wijn?

Tyrions voorgestelde vervanger geeft perfect zijn essentie weer. In plaats van een godheid te zoeken die vergelding of sterfelijkheid garandeert, verdedigt Tyrion een god die toegewijd is aan zijn twee grootste passies. Deze keuze benadrukt hoe hilarisch Tyrion kan zijn, gedreven door de bloemrijke uitwerking van zijn retoriek, de poëtische kwaliteit van zijn woorden, zijn zelfmedelijdende melancholie en zijn kenmerkende mix van godslastering en godslastering. Dinklage brengt de zin op een bijna treurige toon, wat de komedie alleen maar versterkt. Het is moeilijk een citaat te bedenken dat het karakter beter weergeeft.