Miejsce: Najzabawniejsze cytaty z Gry o Tron Tyriona Lannistera

Chociaż opinie na temat ogólnej jakości kilku ostatnich sezonów Gry o tron ​​mogą się różnić, nie ma wątpliwości, że obsada dawała niesamowite zwroty akcji przez cały serial. Fani generalnie zgadzają się, że najlepszą postacią w serialu i książkach George'a R. R. Martina jest Tyrion Lannister, znakomicie powołany do życia przez Petera Dinklage'a, którego nieskończona ilość zgryźliwych, uszczypliwych uwag pomogła tej postaci wyróżnić się. Niezależnie od tego, czy wymieniał się obelgami ze swoimi wrogami, czy też walczył z członkami własnej, wysoce dysfunkcyjnej rodziny, Tyrion rzadko tracił okazję, aby mieć ostatnie słowo.

Tyrion był odpowiedzialny za niektóre z najbardziej lirycznych i głębokich przemówień w „Grze o tron”, ale jego dowcipy i poniżanie były jeszcze lepsze niż jego filozoficzne rozważania. Jego dowcip mógł być sprośny, sarkastyczny, autoironiczny lub wręcz złośliwy, a drwiąc z potężnego pana był równie szczęśliwy, jak obrażał kogoś, kto akurat stał w pobliżu. Od prymitywnych jednowierszówek po druzgocące obserwacje – niektóre słowa Tyriona były szczególnie zabawne w „Grze o tron”, a sezon 2 był z pewnością jego najbardziej komediowym sezonem.

Relację Tyriona z Cerseiis definiuje wzajemna wrogość, ale nawet najgorsze wymiany zdań mają wyraźnie dziecinny charakter, co sprawia, że ​​ich dynamika jeszcze bardziej przypomina szczególnie zaciekłą rywalizację rodzeństwa. Po bitwie nad Czarnym Nurtem Tyrion dochodzi do siebie po uderzeniu mieczem w twarz i zdegradowany z Namiestnika Króla, zajmując znacznie mniej przestronne kwatery niż wcześniej. Cersei, która nie przepuści okazji do drwiny ze swojego młodszego brata, składa mu wizytę, zauważając, że jego nowe pokoje znacznie mu odpowiadają, ponieważ i tak nie zajmuje dużo miejsca. Tyrion odpowiada, wskazując, że starszy Wielki Maester Pycelle już opowiedział ten sam żart.

To typowa interakcja między tą dwójką, podczas której Cersei myśli, że jest sprytna, ale Tyrion zauważa, że jej żart jest tak banalny, że ktoś inny wpadł na niego pierwszy. To doskonały przykład błyskotliwego powrotu Tyriona; nie tylko się broni, ale także sprawia, że ​​pierwotna zniewaga wygląda na żenująco nieoryginalną i wrzuca wulgarną, niepotrzebną uwagę na temat wieku Pycelle'a, przy okazji. Pokazuje również, że nawet w najgorszym momencie Tyrion jest nadal groźnym przeciwnikiem.

Język Tyriona wrzuca go do gorącej wody nie raz w „Grze o tron”, ale nawet groźba egzekucji nie jest w stanie powstrzymać go od żartu. Podczas procesu w Eyrie zostaje fałszywie oskarżony o próbę zabicia Brana Starka, podczas gdy paranoiczna Lysa Arryn obwinia go również o śmierć Jona Arryna. Tyrion odpowiada na te zarzuty cudownie poważnym, drwiącym wyznaniem, wyliczając wszystkie swoje przewinienia, jakie do tej pory popełnił w życiu, zakończone zabawną relacją dotyczącą jednego dowcipu:

Kiedy miałem 12 lat, doiłem węgorza do garnka z gulaszem z żółwia. Biczowałem jednookiego węża. Obdarłem kiełbasę ze skóry. Doprowadziłem łysego do płaczu do gulaszu z żółwia, który, zdaje się, zjadła moja siostra, a przynajmniej mam taką nadzieję.

Ta scena podkreśla niezwykłą zdolność Tyriona do wykorzystywania humoru do przejmowania kontroli w sytuacjach, w których ma niewielką władzę. Zamiast pozwolić porywaczom na dyktowanie warunków procesu, Tyrion obraca sytuację na swoją korzyść, przestrzegając zwyczajów Westeros i jednocześnie wykorzystując je przeciwko swoim oskarżycielom, aby wytyczyć drogę ucieczki. Nawet gdy jego życie jest zagrożone, Tyrion jest zdeterminowany, aby ludzie go oceniający pożałowali, że dali mu szansę zabrania głosu.

Słowa Tyriona często mogą narazić go na śmiertelne niebezpieczeństwo, ale mogą też okazać się ratunkiem. Jego umiejętności dyplomatyczne są szczególnie przydatne we wczesnych sezonach, kiedy często znajduje się wśród ludzi, którzy woleliby go zabić. Po tym, jak został schwytany przez plemiona górskie w Dolinie, Tyrion zostaje zapytany przez ich przywódcę, Shaggę, jak chciałby umrzeć. Zamiast próbować wymienić się na swoje życie, Tyrion udziela typowo prymitywnej odpowiedzi, która całkowicie rozbraja członków plemienia. Ta wymiana zdań pokazuje, jak Tyrion potrafi zamienić wrogów w sojuszników.

W tym momencie zaprzyjaźnił się już w Bronn, a tutaj udaje mu się znaleźć wspólną płaszczyznę porozumienia z plemionami ze wzgórz, które tak naprawdę nie mają powodu mu ufać, przez sprośny żart. Po wielu obietnicach ze strony „Półczłowieka” służą dalej jako lojalni ochroniarze, wspólnie opracowując niezłą stenografię – na przykład przesłuchanie Wielkiego Maestera Pycelle’a („Odetnij mu męskość i nakarm nią kozy”. „Nie ma kóz, półczłowieku”. „No cóż, zrób to!”). To również wydaje się być ulubioną odpowiedzią Tyriona. W finale Gry o tron ​​pojawia się oddzwonienie do tego wersu, gdzie jego brat Jaime kończy zdanie za niego, co sugeruje, że Tyrion używał tego wersu od lat.

Kiedy Tyrion zostaje Namiestnikiem Króla, Tywin daje mu proste polecenie dotyczące Królewskiej Przystani: posprzątanie domu („Głowy. Kolce. Ściany”). Po przybyciu na miejsce Tyrion nie traci czasu na robienie sobie wrogów, szybko skupiając się na Janosie Slyncie, dwulicowym byłym dowódcy Straży Miejskiej. Po częstowaniu go jedzeniem i piciem Tyrion próbuje wydobyć od Slynta informacje na temat jego zdrady poprzedniego Namiestnika, Neda Starka. Slynt przechwala się, że Stark był zdrajcą, który próbował kupić jego lojalność, na co Tyrion odpowiada:

„Głupiec. Nie miał pojęcia, że już cię kupiono.

To irytuje Slynta, który oskarża Tyriona o kwestionowanie jego honoru, co prowadzi do prawdziwej puenty. To spotkanie pokazuje, jak bystry spryt Tyriona pozwala mu rozbić tych, którzy polegają na statusie i zastraszaniu. Slynt przez lata czerpał korzyści ze swojej pozycji, ale Tyrion natychmiast rozpoznał, że wszystko to opiera się na korupcji. Jest to kluczowa cecha kadencji Tyriona jako Namiestnika; tytuły rzadko robią na nim wrażenie.

Zamiast tego ocenia ludzi po tym, co faktycznie potrafią, co pozwala mu zaskakująco szybko rozpoznać niekompetencję i nieuczciwość Slynta. Co ważniejsze, Tyrion nie tylko demaskuje zepsucie Slynta, ale także go upokarza, wysyłając na Mur. Slynta w końcu spotyka haniebny koniec z rąk Jona Snowa, ale jest to prawdopodobnie bardziej satysfakcjonujący wniosek dla tej postaci.

Tyrion prawdopodobnie najlepiej spisał się w roli Aktora, najzabawniej, gdy miał do czynienia z Joffreyem, a najbardziej honorowo, gdy chronił Sansę Stark przed swoim siostrzeńcem. Kiedy Tyrion odkrywa, że ​​Joffrey używa swojej Gwardii Królewskiej do upokorzenia swojej nowej narzeczonej, natychmiast interweniuje. Tyrion ostrzega swojego siostrzeńca o tym, co stało się z Szalonym Królem, kiedy nadużył swojej mocy, co ser Meryn Trant interpretuje jako zagrożenie. Nie tracąc ani chwili, Tyrion odpowiada:

– Nie grożę królowi, ser, edukuję mojego siostrzeńca. Bronn, gdy następnym razem ser Meryn przemówi, zabij go. To była groźba – widzisz różnicę?

Zabawny jest sposób, w jaki wygłasza tę kwestię, jakby był zirytowany faktem, że w ogóle musiał przyznać się do istnienia Meryn. Jako pełniący obowiązki Namiestnika Tyrion po raz pierwszy zyskuje prawdziwą moc, którą wykorzystuje, aby zrekompensować lata bezsilności we własnej rodzinie. Minusem jest to, że za każdym razem, gdy korzysta z tej mocy, robi sobie wroga. To spotkanie może wrócić i ugryźć go podczas procesu o morderstwo Joffreya, ale nadal jest to niezwykle satysfakcjonująca scena.

Jak na tak zawzięty związek, sceny pomiędzy Tyrionem i jego siostrą Cersei często należą do najzabawniejszych w „Grze o tron”. Niezależnie od tego, czy wymieniają się ostrymi zadziorami, czy planują wzajemny upadek, ich wspólne sceny są tak ociekające wrogością, że czasami wydaje się, że podoba im się wojowniczy charakter ich związku.

Tyrion podejmuje pobieżne próby budowania mostów ze swoją siostrą, ale wstręt Cersei jest znacznie głębszy i sięga aż do jego narodzin. Jest to jedna z okazji, kiedy Tyrion stara się być pojednawczy – ma oczywiście rację; Miłość Cersei do dzieci jest jej motywacją przez całą „Grę o tron”, ale jej irracjonalna nienawiść do Tyriona zaślepia ją na fakt, że on również się o nie troszczy i tak naprawdę częściej jest po jej stronie. Chociaż nawet on nie może się oprzeć przekręceniu noża pod koniec sceny: „To musi być dla ciebie trudne, być tym rozczarowującym dzieckiem”.

To stosunkowo niezbadana część Gry o tron, ale relacja Tyriona z jego siostrzeńcem Joffreyem jest jedną z bardziej interesujących dynamiki. Ewidentnie się nienawidzą. Joffreyowi z łatwością można było pozwolić na zamordowanie swojego wuja, podczas gdy Tyrion, który prawdopodobnie powinien zachować odrobinę powściągliwości, w dalszym ciągu potępia w twarz coraz bardziej okrutne działania Joffreya. Podczas zamieszek w Królewskiej Przystani Joffrey zamiast próbować uspokoić sytuację, rozkazuje zabić głodujący tłum, co ostatecznie wypycha Tyriona poza granice jego cierpliwości. Gdy dotrą już w bezpieczne miejsce, Tyrion obrzuca swojego siostrzeńca:

„Mieliśmy okrutnych królów i mieliśmy królów idiotów, ale nie sądzę, że kiedykolwiek zostaliśmy przeklęci przez okrutnego idiotę za króla!”

Kiedy Joffrey protestuje, że Tyrion nie może tak rozmawiać z królem, jego wujek uderza go w słuszne oburzenie, wypluwając powyższy cytat. To demonstracja tego, jak poczucie odpowiedzialności Tyriona często przytłacza jego instynkt samozachowawczy. Joffrey może go przewyższyć rangą, ale Tyrion daje jasno do zrozumienia, że ​​korona nie powstrzyma go przed powiedzeniem mu dokładnie, co myśli.

Przyjaźń Tyriona z rtęciowym najemnikiem Bronn szybko stała się jednym z najpopularniejszych wątków w „Grze o tron”. Ich układ zaczyna się od prostej wymiany zdań między bogatym pracodawcą a najemnikiem, ale szybko staje się jasne, że darzą się nawzajem prawdziwym uczuciem, niezależnie od tego, jak bardzo temu zaprzeczają. Tyrion wypowiada tę kwestię w sezonie 4, po tym, jak poprosił swojego długoletniego towarzysza, aby walczył z Górą jako jego mistrz, na co Bronn odmawia, ponieważ walka z Gregorem Clegane'em to niemal pewny wyrok śmierci. Kiedy Bronn przeprasza, Tyrion mówi ten żart.

Dlaczego jest ci przykro? Ponieważ jesteś złym sukinsynem bez sumienia i serca? To właśnie mi się w Tobie na początku spodobało

Tyrion tak naprawdę nie prosi Bronna o wyjaśnienie, dlaczego jest mu przykro; zamiast tego traktuje przeprosiny Bronna dosłownie i natychmiast zamienia je w zabawną i serdeczną zniewagę. W zasadzie pozwala Bronnowi być osobą, którą zawsze był, a ich dialog w „Mockingbird” doskonale podsumowuje ich transakcyjną relację. Dowcip Tyriona pokazuje, jak potrafi znaleźć humor w szczególnie desperackiej sytuacji.

Bitwa nad Czarnym Nurtem powinna być najwspanialszą godziną Tyriona. Większość bitwy spędza na próbach utrzymania Królewskiej Przystani w całości, podczas gdy przeważające siły Stannisa Baratheona atakują miasto. Jego pomysł użycia dzikiego ognia przeciwko flocie Stannisa jest zainspirowany, ale sytuacja szybko się rozpada, gdy Ogar ucieka, a Joffrey wycofuje się w bezpieczne miejsce Twierdzy, gdy armia Stannisa dociera do bram. Samotny i bez pomocy Tyrion bierze na siebie poprowadzenie ludzi.

Moment, w którym Tyrion pobudza mężczyzn do walki żarliwą przemową, jest doskonałym odzwierciedleniem Gry o tron, jednocześnie obejmując tropy fantazji i obalając je. To, co zaczyna się jako żarliwe wezwanie do broni, staje się uosobieniem niedopowiedzenia, gdy przerywa swój bojowy okrzyk bezceremonialnym „Chodźmy ich zabić”, redukując potencjalnie katastrofalną bitwę do czegoś, co brzmi jak drobna niedogodność.

Relacja pomiędzy Tyrionem i Varysem, Mistrzem Szeptaczy, jest jedną z najbardziej niedocenianych w „Grze o tron”. Ich rozmowy często prowadzą do najostrzejszych wymian w serialu, w których obaj mężczyźni są w stanie dorównać inteligencją i zręcznością werbalną drugiego. Niemniej jednak między tą dwójką istnieje wzruszająca doza szacunku i podziwu. Przygotowując się do nadchodzącego oblężenia, Tyrion bierze pod uwagę różnych bogów czczonych w Westeros i dochodzi do wniosku, że wszyscy zdają się mieć szczególne zamiłowanie do przemocy:

„Pan Światła chce, aby jego wrogowie zostali spaleni. Utopiony Bóg chce ich utopić. Dlaczego wszyscy Bogowie są takimi wściekłymi sukinsynami? Gdzie jest Bóg T**ów i Wina?

Sugerowany substytut Tyriona doskonale oddaje jego istotę. Zamiast szukać bóstwa gwarantującego zemstę lub śmiertelność, Tyrion staje w obronie boga oddanego swoim dwóm największym namiętnościom. Ten wybór podkreśla, jak zabawny potrafi być Tyrion, napędzany kwiecistym opracowaniem swojej retoryki, poetycką jakością jego słów, jego użalającą się nad sobą melancholią oraz charakterystyczną mieszanką wulgaryzmów i bluźnierstw. Dinklage wypowiada tę kwestię w tonie niemal lamentującym, co tylko wzmacnia komedię. Trudno o cytat, który lepiej oddawałby tę postać.