PlayStation 1 firmy Sony zadebiutowało ponad trzydzieści lat temu. Upływ czasu jest bezlitosny i dotyka nie tylko dorosłych zmagających się z szybkością lat, ale także gier wideo z ich młodości. Sony weszło na rynek dokładnie wtedy, gdy rozpoczęła się rewolucja 3D – znacząca transformacja estetyki wizualnej, która przyniosła początkowe problemy techniczne widoczne w całym katalogu PS1. Choć legendarne tytuły, takie jak *Tekken 3*, *Spyro the Dragon*, *Ape Escape*, *Cruis'n Racing* i *Gran Turismo* przetrwały próbę czasu, wiele słynnych gier na konsole zestarzało się z zauważalną niezręcznością.
Należy zauważyć, że klasyk z PS1 pozostaje arcydziełem niezależnie od tego, jak radzi sobie dzisiaj, ponieważ ocenianie tytułu z 1996 roku według standardów z 2026 roku byłoby z natury niesprawiedliwe. Niemniej jednak nie sprawia to, że ponowne odwiedzanie tych gier jest proste, szczególnie dla graczy bez nostalgicznych przywiązań lub dostępu do ulepszonych remasterów. Ostatecznie te tytuły na PS1 funkcjonują przede wszystkim jako artefakty historyczne, a status ten nie jest z natury negatywny.
Kierowca doprowadzi Cię do szaleństwa
Szczerze mówiąc, nauka jazdy w prawdziwym życiu może być prostsza
Obraz samouczka ze sterownika
- Najtrudniejszy tutorial w historii?
- Wtedy był to cud techniki, a dziś gra jest frustrująca.
Driver, opracowany przez Reflections Interactive, zrobił w 1999 roku zadziwiające wrażenie. Dwa lata przed tym, jak GTA3 zdefiniowało styl otwartego świata, Driver dokonał pozornie niemożliwego na sprzęcie 32-bitowym. Chociaż PS1 nie było w stanie stworzyć tak rozległych krajobrazów jak jego następcy, Driver nadal umieszczał na konsoli znane wersje Miami, SanFrancisco, Los Angeles i Nowego Jorku.
Chociaż brak segmentów pieszych zdecydowanie ułatwił sprawę, nie umniejsza to osiągnięć Reflections, biorąc pod uwagę ograniczenia sprzętowe. Przecież PS1 miało tylko 2 MB systemowej pamięci RAM! Oprócz swoich rozmiarów, Celem Drivera było odtworzenie pościgów samochodowych w hollywoodzkim stylu i udało mu się to bardziej przekonująco niż wielu współczesnych. Jazda również wydawała się znacząca dzięki fizyce samochodu, która opierała się na symulacji, a nie na prostocie zręcznościowej. Krótko mówiąc, zrobiło to naprawdę wrażenie.
Dlaczego więc wydaje się, że dzisiaj nie da się w to zagrać? Wydaje się, że sterownik gry aktywnie nienawidzi gracza. Może nie jest to całkowicie oparte na faktach, ale z pewnością wydaje się mieć na celu zmiażdżenie twojego morale. Początek jest znany z tego, że zawiera jeden z najtrudniejszych samouczków w historii, który należy ukończyć, zanim będzie można przejść dalej w kampanii. Uwięziony w garażu z 60-sekundowym licznikiem czasu, musisz wykonać serię akrobacji, takich jak Burnout, slalom i 360 stopni, bez żadnego wsparcia. Pojedynczy błąd skutkuje porażką, a błędy są nieuniknione.
Jeśli uda ci się uciec z tego podziemnego koszmaru i zagrać w główną grę, musisz przygotować się na sterowanie i fizykę, które nie zestarzały się zbyt dobrze. Pochwaliłem te elementy już wcześniej, ale to, że robiły wrażenie w 1999 r., nie oznacza automatycznie, że dzisiaj bawią. Driver uwielbia też zalewać Cię legionem gliniarzy, szczególnie w drugiej połowie kampanii.
Armored Core: Master of Arena to arcydzieło, które zadaje ból
Najlepsza gra na PS1 firmy FromSoftware
Zniszczenie magazynu w Armored Core Master of Arena
- Charakterystyczne doświadczenie FromSoftware, które można odtwarzać za pomocą pada kierunkowego.
- Tytuł najlepszego mecha z 1999 roku.
W epoce poprzedzającej Souls firma FromSoftware spędziła ponad dekadę, osiągając mieszane wyniki, wydając dwa znaczące hity na Ps1. King's Field nie przetrwało dobrze czasu i nie jest też prawdziwym arcydziełem; i odwrotnie, Armored Core: Master of Arena zasługuje na to wyróżnienie, ponieważ prawdopodobnie oznaczało apogeum gatunku mechów w 1999 roku.
Wykorzystując spostrzeżenia zdobyte podczas inauguracyjnego projektu Armored Core i Project Phantasma, firma FromSoftware stworzyła najbardziej skomplikowaną i wyrafinowaną grę o mechach, zawierającą elementy symulacyjne, które wyjątkowo dobrze zachowały swoją jakość. System hangarów pozwalał na głęboką personalizację, wymagając od graczy składania komponentów przy jednoczesnym ostrożnym zarządzaniu wagą i jej wpływem na całkowitą wydajność mecha. Master of Area dodatkowo zawierał pokaźną zawartość, prezentującą zarówno główny wątek fabularny, jak i rozbudowany tryb kampanii.
Niestety, firma FromSoftware pozostawała w tyle za trendami branżowymi, przez co Master of Arena uzależniła się od pada kierunkowego i przycisków naramiennych do poruszania się nawet po wypuszczeniu kontrolera DualShock w 1997 r. W Japonii niektórzy gracze przyjęli Armored Core Grip, umieszczając palec wskazujący i środkowy na wszystkich czterech przyciskach na ramionach, podczas gdy kciuk dotykał przycisków na twarzy – konfiguracja ta okazała się niewygodna.
Co więcej, Master of Arena, tytuł FromSoftware, jest niezwykle trudny, karze nawet drobne błędy i zawiera wiele trudnych skoków, które mogą cię zmiażdżyć. Natomiast Armored Core rozwiązało większość swoich wcześniejszych problemów w erze PS2, przez co trwały Master of Arena stał się niepotrzebny.
Twisted Metal 2 pozostaje punktem odniesienia w walce samochodowej.
Rozczarowany sterowaniem.
Wyścigi samochodowe w Twisted Metal 2
- Patrząc na tytuł dla jednego gracza, Twisted Metal2 wydaje się dziś prawie niemożliwy, z wyjątkiem tych, którzy lubią ekstremalne wyzwania.
- Jednak gra pozostaje solidna, gdy gra się w trybie współpracy.
Możecie zapytać, dlaczego wybrałem kontynuację, a nie oryginał TwistedMetal, który z biegiem czasu wyraźnie się pogorszył. Pierwszy wpis, choć kompetentny, w dużej mierze brzmi jak prototyp, a nie w pełni zrealizowana gra; dla kontrastu TwistedMetal2 to dopracowane arcydzieło, które w pełni wykorzystuje potencjał, o którym sugerował jego poprzednik.
Przyznam, że kooperacja na podzielonym ekranie w TwistedMetal2 nadal sprawia przyjemność i wątpię, żeby to się zmieniło w najbliższej przyszłości. Z drugiej strony, próba wzięcia udziału w turnieju dla jednego gracza na oryginalnym sprzęcie jest źródłem frustracji. Wydana przed erą DualShocka gra opiera się na D-padzie, co wprowadza problemy wykraczające poza zwykłe niedogodności.
Aby stawić czoła najcięższym wyzwaniom, musisz opanować ruchy energetyczne, a każdy z nich wymaga trzech wejść D-pad. To już jest trudne, a ponieważ te same przyciski obsługują również sterowanie, powoduje to kolejną komplikację. Trudność wzrasta jeszcze bardziej, gdy wrogowie AI w dużej mierze ignorują atmosferę wolności dla wszystkich i skupiają się wyłącznie na Tobie.
Medal of Honor przetrwał czas we wszystkich aspektach z wyjątkiem najważniejszego
Jako artefakt historyczny, ten klasyk PS1 pozostaje solidny.
Zdjęcie: OpenGames; Źródło: Electronic Arts
- Ostatecznie wszystko zależy od kontroli.
Doświadczenie *Medal of Honor* dzisiaj niesie ze sobą wyraźne poczucie okazji. Chociaż tytuł wyraźnie pokazuje swój wiek, dążenie do historycznej dokładności pozostaje fascynujące, ponieważ gra zbliża się do II wojny światowej z poważnym szacunkiem, jakiego wymaga konflikt. Mechanika centralnej walki jest wyjątkowa, a niektóre aspekty rozgrywki, takie jak projekt dźwiękowy broni palnej, wyjątkowo dobrze przetrwały próbę czasu. Pomimo swojej prymitywnej natury, systemy wykrywania trafień *Medal of Honor* działają zgodnie z przeznaczeniem, umożliwiając graczom namierzanie określonych części ciała w celu skutecznego eliminowania wrogów.
Medal of Honor* na zawsze pozostanie klasykiem godnym uznania jako fundamentalne dzieło w kategorii strzelanek wojskowych. Jednakże została opracowana jako konsolowa strzelanka FPS, zanim *Halo* ustanowiło nowoczesne standardy sterowania. Polegając na padzie kierunkowym i przyciskach L1/R1 do domyślnego poruszania się, gracze często odczuwają brak pełnej kontroli nad swoją postacią, ponieważ mają trudności z działaniem i wystarczająco szybką reakcją przeciwko w miarę wykwalifikowanym przeciwnikom.
Szczerze mówiąc, można by dostosować się do tego systemu ruchu, gdyby nie był on połączony z ręcznym celowaniem, co całkowicie zakłóca płynność gry. Aby osiągnąć większą precyzję lub po prostu spojrzeć w górę, gracze muszą nacisnąć R2, aby wyświetlić pływający celownik sterowany za pomocą pada kierunkowego. Podczas tego procesu postać zostaje unieruchomiona, przez co staje się łatwym celem. Chociaż *Medal Honoru* zapewnia znaczną pulę zdrowia, aby zrównoważyć tę wadę, mechanika nigdy nie staje się naprawdę przyjemna.
Medal of Honor zawiera alternatywny profil sterowania (konfiguracja 4), który jest dokładnie taki sam jak nowoczesne sterowanie FPS, więc możesz z niego korzystać. Jednak gra nie została zaprojektowana w oparciu o ten schemat sterowania, więc nadal nie sprawia wrażenia szczególnie dobrego.
Tomb Raider Revolves Around Boxes
Konkretnie, Grid Boxy.
Lara w Tomb Raiderze
- Umieszczam to na górze, ponieważ uważam je za największe arcydzieło tego artykułu.
Wow, ten wybór może dzielić opinie. TombRanger bez wątpienia plasuje się wśród najlepszych tytułów na PS1 i można nawet twierdzić, że kwalifikator „PS1” nie jest konieczny. Core Design zbudował trójwymiarowy świat o kinowej rozmachu, który przewyższał wszystko inne w tamtym systemie. Chociaż późniejsze wpisy przesunęły się w stronę rozgrywki bardziej skupionej na akcji, inauguracyjna przygoda charakteryzuje się nawiedzonym nastrojem, trudnymi zagadkami, dogłębną eksploracją i celowo wyważoną platformówką.
Tomb Raider przeciwstawia się konwencjom gier ustalonym przez ostatnie dwadzieścia lat, tworząc znaczną przeszkodę dla nowych graczy. Osoby zbliżające się do edycji na PS1 oczekujące płynności standardowej platformówki 3D prawdopodobnie zostaną wyrwane ze swojej strefy komfortu. Poza znanym sterowaniem ruchem Lary Croft niczym czołg, projekt poziomów opiera się wyłącznie na siatce i wymaga precyzyjnych danych wejściowych w celu wykonania określonych działań. Na przykład osiągnięcie skoku w dal wymaga, aby Lara przebiegła dokładnie dwa pola, aby nabrać niezbędnego pędu. Zasadniczo opanowanie gry wymaga wykonywania obliczeń mentalnych.
Żeby było jasne, firma Core Design wykonała tę mechaniczną konstrukcję z błyskotliwością, choć wydaje się ona całkowicie obca według dzisiejszych standardów. Chociaż współczesny remaster zawarty w Tomb Raider 1–3 zawiera unowocześniony schemat sterowania w celu poprawy dostępności, wersja oryginalna pozostaje ogromnym wyzwaniem dla nowicjuszy.
