Het conflict tussen Harry Potter en Heer Voldemort, samen met de volgelingen van de Heer van het Duister, voedt het verhaal van alle zeven romans, waarbij in elk boek de titulaire slechterik of een van zijn handlangers de belangrijkste tegenstander is. Niettemin is de Wizarding World dichtbevolkt en zijn de omstandigheden van Harry ingewikkeld, waardoor de Boy Who Lived de confrontatie aangaat met een groot aantal andere vijanden die geen directe connectie hebben met de kwaadaardige figuur die zijn beroemde litteken achterliet.
Sommige van deze tegenstanders jagen tegen elke prijs persoonlijke ambitie of puur overleven na, terwijl anderen hun machtspositie uitbuiten voor egoïstische motieven. Ze kunnen Harry hinderen omdat ze invloedrijke posten bekleden binnen het Ministerie van Toverkunst, als leraren dienen op Zweinstein, of beruchte personages zijn uit de geschiedenis van de tovenaars, wier overtredingen uit het verleden nog steeds doorklinken in de huidige gebeurtenissen. Hun aanwezigheid toont aan dat een dreiging niet het etiket Dooddoener hoeft te dragen om gevaarlijk te zijn.
De Duffelingen hebben Harry tijdens zijn jeugd misbruikt
In tegenstelling tot de meeste Harry Potter-antagonisten worden de Duffelingen niet gedreven door een verlangen naar magische suprematie of mondiale overheersing. Hun wreedheid is opvallend gewoon, wat zou kunnen verklaren waarom ze tot de meest gehate figuren van de franchise behoren. Terwijl Voldemort een extreme, buitenaardse dreiging vertegenwoordigt, kunnen veel lezers persoonlijkheden herkennen die lijken op oom Herman, tante Petunia of Harry's neef Dudley.
Albus Perkamentus koesterde waarschijnlijk nobele hoop toen hij het jongetje Harry aan de Duffelingen toevertrouwde na de dood van de ouders van de jongen, ervan uitgaande dat familiale bloedbanden genegenheid en bescherming zouden garanderen. Helaas werd Harry's bestaan op Ligusterlaan 4 gekenmerkt door ernstige ontberingen. Gedreven door een afkeer van de magische wereld en Petunia’s bittere wrok jegens haar overleden zus Lily, behandelde het huishouden Harry als een onzichtbare dienaar, waardoor hij werd onderworpen aan chronische verwaarlozing, mishandeling en pesterijen.
Je zou kunnen stellen dat Dudley minder verantwoordelijkheid draagt voor zijn gedrag, omdat hij hem simpelweg ziet als een weerspiegeling van de invloed van zijn ouders. Harry lijkt zijn neef een zekere mate van vergeving te hebben betoond, aangezien de twee op volwassen leeftijd een gereserveerde maar hoffelijke band delen, waarbij hun nakomelingen af en toe met elkaar omgaan. Het trauma dat hij tijdens zijn jaren vóór Zweinstein onder de Duffelingen had opgelopen, heeft ongetwijfeld een blijvend litteken in zijn leven achtergelaten.
Rita Skeeter verzamelde schandalige informatie via onwettige en onethische methoden
Rita Skeeter is een scherpe kritiek op de onverantwoordelijke roddelmedia en is een columniste van de Daily Prophet. Ze schrijft zeer bevooroordeelde en vaak verzonnen verhalen om haar eigen reputatie te vergroten. Rita stond bekend om haar dramatische en, in de woorden van Perkamentus, 'betoverend vervelende' schrijfstijl en beweerde dat het haar plicht was om lezers te bieden wat ze 'graag lezen' in plaats van wat ze 'zouden moeten lezen'.
Rita's media-aanval op zowel Harry als Perkamentus zorgde voor een dramatische verandering in het publieke sentiment tegen hen, en besmette zelfs de geest van een aantal van Harry's eigen vrienden en klasgenoten. Hierdoor kon Voldemorts geheime invloed zich uitbreiden. Rita kon zulke valse beschuldigingen verzinnen omdat ze net genoeg echte informatie tussen de verzinsels had laten glijden – informatie die ze oorspronkelijk via illegale kanalen had verkregen.
Als niet-geregistreerde Faunaat observeerde Rita routinematig mensen in haar kevervorm. Op dezelfde manier verzekerde ze zich van het materiaal voor haar veelzeggende biografie van Perkamentus door heimelijk Veritaserum aan Bathilda Bagshot, de kwetsbare oudere heks, te geven. Hermelien ontdekte uiteindelijk de waarheid over Rita en gebruikte die kennis om Rita te dwingen het echte verhaal van Voldemorts terugkeer te publiceren en Harry vrij te pleiten.
Barty Crouch sr. bewees dat hij een harteloze hypocriet was
Barty Crouch jr. wordt algemeen beschouwd als de meer verwerpelijke figuur die die naam draagt, maar het wangedrag is misschien niet ver verwijderd van dat van zijn vader. Terwijl de zoon – een standvastige Dooddoener en meester-manipulator – onmiskenbaar slecht is, lijkt Barty Crouch sr. op het eerste gezicht een oprecht politicus, maar hij hanteert in werkelijkheid een schokkend meedogenloze benadering van zijn taken en handhaaft een persoonlijke hypocrisie die zijn vrouw uiteindelijk het leven kostte.
Als hoofd van het Departement van Magische Wetshandhaving tijdens de Eerste Tovenaarsoorlog was Krenck berucht omdat hij zijn Schouwers de opdracht gaf Dooddoeners met extreem geweld te behandelen, en zelfs het gebruik van marteling goedkeurde. Hij stond ook toe dat verdachte Dooddoeners – zoals Sirius Zwarts – zonder vorm van proces in Azkaban werden opgesloten. De onmenselijke omstandigheden van Azkaban kunnen ook tegen hem worden geuit.
En toch, als het om zijn eigen Dooddoener-zoon ging, verraadde Krenck zijn harde houding en hielp hem te ontsnappen uit Azkaban, waardoor zijn vrouw zijn plaats kon innemen en in de gevangenis kon sterven. Afhankelijk van je standpunt kun je het verre ouderschap van Barty Sr. ook de schuld geven van het feit dat Jr. überhaupt een Dooddoener is geworden. Crouch handelde misschien uit een verlangen om de goddelozen te straffen of zijn familie te beschermen, maar hij liet een verontrustend spoor van lichamen en bloedvergieten achter.
Cornelius Fudge was een laffe, egoïstische politicus
Misschien is het oneerlijk om Cornelius Droebel een slechterik te noemen, omdat hij niet noodzakelijkerwijs wrede of ongevoelige eigenschappen vertoont. In feite wordt hij oorspronkelijk afgeschilderd als een geniaal en goedgehumeurd persoon. Zijn lafheid en zwakke leiderschap in een tijd van crisis betekenen echter dat hij op zijn minst kan worden geclassificeerd als een krachtig obstakel voor Harry, Perkamentus en iedereen die zich tegen Voldemort verzet.
Droebel lijkt in vredestijd een perfect adequate Minister van Toverkunst, maar zodra Voldemort terugkeert, leidt zijn angst – voor zowel de Heer van het Duister zelf als de potentiële impact op zijn carrière – ertoe dat hij de waarheid bij elke gelegenheid ontkent. Hij gebruikt zelfs de media om Harry te belasteren en probeert Perkamentus van Zweinstein te verdrijven. Achteraf bekeken zorgde Droebel's opzettelijke onwetendheid ervoor dat de Tovenaarswereld jammerlijk onvoldoende voorbereid was op wat de Tweede Tovenaarsoorlog zou worden.
Droebel heeft op zichzelf misschien geen slechte daden begaan, maar de totale nalatigheid van zijn verantwoordelijkheden en plichten als politiek leider van de tovenaarsbevolking betekent dat hem de schuld kan worden gegeven van hoe gemakkelijk het voor Voldemort was om zijn schrikbewind opnieuw te starten. Zijn opvolger, Rufus Schobbejak, was uiteindelijk niet effectief, maar hij begreep tenminste de realiteit van de dreiging en probeerde deze te bestrijden.
Gilderoy Lockhart onthulde dat hij een harteloze fraudeur was
In eerste instantie lijkt de enige zonde van Gilderoy Lockhart zijn ijdelheid te zijn, maar zoals Harry en Ron uiteindelijk ontdekken, is de beroemdste avonturier van de Tovenaarswereld eigenlijk een complete fraudeur. Het vervalsen van zijn prestaties om roem en fortuin na te jagen is één ding, maar Lockharts methoden om zijn leugens in stand te houden zijn wat hem werkelijk tot een regelrechte schurkenstaat verheft.
Zoals hij zelf toegeeft, is Lockharts enige echte magische talent zijn talent voor geheugencharmes, en niemand weet hoeveel werkelijk uitzonderlijke heksen en tovenaars hun leven hebben verpest door Lockhart toen hij hun herinneringen uitwiste en de eer opeiste voor hun heldendaden. Hij durfde niet eens de herinneringen van twee 12-jarige jongens uit te wissen om zijn eigen hachje te redden, en veroordeelde daarbij een 11-jarig meisje ter dood.
Ja, de frauduleuze reputatie van Smalhart wordt over het algemeen gezien als zijn slechtste eigenschap, maar laten we niet over het hoofd zien dat hij bereid is Ginny Wemel te laten sterven in de Geheime Kamer, alleen maar om zijn publieke imago in stand te houden – een daad die, zonder dat hij het wist, zou hebben geleid tot de wederopstanding van Voldemort. Dank Goderic Griffoendor dat de gebroken toverstok van Ron een averechts effect had en in plaats daarvan Gilderoy's eigen geheugen wist te wissen.
Zalazar Zwadderich wilde Zweinstein zuiveren van alle Dreuzelgeborenen
Over de Geheime Kamer gesproken: de Basilisk wordt vaak beschouwd als het huisdier van Marten Vilijn, waarbij de schuld voor de vele aanvallen op studenten van Zweinstein door de jaren heen bij de toekomstige Heer Voldemort ligt. Terwijl Vilijn de Basilisk twee keer losliet, mag Zalazar Zwadderich – de man die het beest in de eerste plaats in de school verborg – niet van de wijs worden gebracht omdat hij deze misdaden heeft laten plaatsvinden.
Hoewel hij wordt gezien als een van de beste tovenaars van zijn tijd en vereerd als een van de vier oprichters van Zweinstein, is Zalazar Zwadderich berucht om zijn onverdraagzaamheid jegens Dreuzelgeborenen. Hij kreeg ruzie met zijn medeoprichters omdat hij erop stond dat Dreuzelgeborenen geen toegang zouden krijgen tot de school. In alle opzichten was Zwadderich lang niet zo gevaarlijk als Vilijn, zijn eigen afstammeling, dus het is niet bekend dat hij zelf Dreuzelgeborenen heeft aangevallen of vermoord. Zijn eigen misdaad is echter iets veel achterbakser en verraderlijker.
Hij is misschien niet direct verantwoordelijk voor eventuele sterfgevallen, maar Zwadderich installeerde toch de Basilisk in de Geheime Kamer, zodat iemand anders op een dag Zweinstein kon verlossen van al zijn Dreuzelgeboren studenten. Het is duidelijk dat Zalazar net zo'n moordzuchtige haat koesterde tegen Dreuzelgeborenen als Voldemort, ook al had hij misschien net genoeg terughoudendheid om zelf niet naar die haat te handelen.
Dorothea Omber had geen Gruzielement nodig om haar te corrumperen
Wie is het meest verfoeilijke personage uit de hele Harry Pottersaga, en waarom is dit Dorothea Omber? Net als de Duffelingen lokt Omber zo'n diepgewortelde reactie uit bij fans, omdat haar schurkachtige karakter maar al te reëel is. Omber verschuilt zich achter haar ziekelijk lieve gedrag (en een verslaving aan zowel de kleur roze als kattenparafernalia) en is een ambitieus en amoreel middenmanagementtype dat er plezier in heeft iedereen te pesten die zij onder haar acht.
Tijdens haar regering op Zweinstein tijdens Harry's Vijfde Jaar legde ze een totalitaire controle op over zowel de studenten als het personeel, en ze toonde zelfs een wraakzuchtig plezier in het martelen van minderjarigen met haar wond toebrengende veer. Ze is op dezelfde manier in staat tot vooraf bepaalde kwaadaardige daden, zoals Omber een Dementor naar Klein Zaniken stuurde om Harry en Dirk aan te vallen.
Hoewel ze officieel nooit een Dooddoener was, deelde Omber duidelijk hun mening, aangezien ze tijdens de Tweede Tovenaarsoorlog floreerde op het Ministerie. Als hoofd van de Dreuzelgeboren Registratiecommissie veroordeelde Omber vele onschuldige heksen en tovenaars tot Azkaban, en veroordeelde sommigen zelfs tot een Dementorkus. Ze droeg in deze periode wel een Gruzielement, maar in het geval van Omber is het onwaarschijnlijk dat het haar moest corrumperen. Het is waarschijnlijker dat het een geestverwant was.
Gellert Grindelwald wilde de Dreuzelwereld tot slaaf maken
Hoe verachtelijk Omber en de rest van de personen op deze lijst ook zijn, de meest beruchte slechterik van de Tovenaarswereld die niet met Voldemort geassocieerd is, moet Gellert Grindelwald zijn. Terwijl Marten Vilijn nog op Zweinstein studeerde, lanceerde Grindelwald een poging om de magische samenleving over te nemen, zodat hij Dreuzels kon onderwerpen, van wie hij geloofde dat ze inherent minder waren dan heksen en tovenaars.
Hoewel hij niet hetzelfde niveau van wangedrocht bereikte als Voldemort, bezat Gellert Grindelwald een even grootse ambitie, waarbij hij zijn verlangen naar tirannie rationaliseerde onder het voorwendsel Dreuzels te beschermen tegen hun eigen gewelddadige aard. Terwijl de primaire *Harry Potter*-romans niet diep op dit aspect ingaan, portretteert de *Fantastic Beasts*-serie Grindelwald duidelijk als een ervaren manipulator wiens welsprekendheid hem in staat stelde gemakkelijk volgers te werven, waaronder met name de ooit verliefde Albus Perkamentus.
Het is algemeen bekend dat Grindelwald na zijn nederlaag in 1945 vijf decennia lang opgesloten bleef in Nurmengard. Uit rapporten blijkt dat hij uiteindelijk spijt kreeg van zijn eerdere daden, wat impliceert dat zijn langdurige gevangenschap mogelijk deels aan zichzelf was opgelegd. Bovendien was zijn ultieme daad het opnemen tegen Voldemort, een zet die Harry Potter onbedoeld hielp bij zijn missie om de duistere tovenaar te elimineren die uiteindelijk de historische invloed van Grindelwald had overtroffen.
