Hoewel de gameplay voorrang heeft gekregen bij het bepalen of een game 'goed' of 'slecht' is, is de muziek een facet dat mijn plezier in een game sterk bepaalt. Een goede soundtrack is de sleutel tot onderdompeling en het opbouwen van een wereld vanaf de grond af. Ontmoetingen voelen tastbaarder aan en er staat veel op het spel, terwijl intense momenten met personages worden versterkt. Vooral JRPG's hebben een manier om muziek te cultiveren die spelers aanspreekt, waardoor een wereld van pixels werkelijkheid wordt met zorgvuldig doordachte nummers die overal verspreid zijn. Hoewel een paar titels indrukwekkende nummers bevatten, lijkt Persona 5 de koning van allemaal te zijn, met muziek gecomponeerd door Shoji Meguro, een meester in zijn vak.
Hij is vooral bekend om zijn stijlvolle jazz- en funk-met-rock-tracks via de Persona-serie, maar Meguro heeft ook gewerkt aan games als Catherine, Devil Summoner: Soul Hackers en Super Smash Bros. Ultimate, waarmee hij zijn kenmerkende flair aan elke titel heeft toegevoegd. De muziek van Persona 5 steekt boven de rest uit, met gedenkwaardige nummers als 'Life Will Change' en 'Last Surprise' die fans meenemen op een reis terwijl ze spelen. Hoewel 'beter' subjectief is, komen een paar onderschatte JRPG's overeen met de muzikale impact van Persona 5 en staan ze net zo sterk, zo niet sterker, op de soundtrackafdeling, met hits die mijn afspeellijst nooit zullen verlaten. Hieronder heb ik enkele van mijn onderschatte JRPG-favorieten gedeeld die kunnen wedijveren met de muziek van Persona 5, een buitengewoon indrukwekkende prestatie.
Eternal Sonata
Chopin zoals je hem nog nooit hebt gehoord
Afbeelding via tri-Crescendo
Deze is voor de fans van klassieke muziek. De soundtrack van Eternal Sonata is een uniek geval, aangezien de game in wezen helemaal om muziek draait; klassieke muziek, om precies te zijn. De soundtrack bevat originele muziek van Motoi Sakuraba en klassieke pianostukken van Frederic Chopin, een van de vele groten uit de muziekgeschiedenis. De plot van het spel draait om de laatste uren van Chopins leven voorafgaand aan zijn dood door tuberculose. In deze JRPG vechten spelers samen met de beroemde pianist in turn-based gevechten, waarbij ze acht hoofdstukken doorkruisen rond een specifiek stuk van Chopins werk. In wezen besturen spelers een Chopin in anime-stijl terwijl hij en een team van andere chibi-figuren tegen monsters vechten.
De soundtrack is prachtig en raar en bevat een hele reeks daadwerkelijke solo-piano-opnamen van de muziek van Chopin, briljant uitgevoerd door pianist Stanislav Bunin en/of Peter Schmalfuss, met opmerkelijke werken als "Raindrops" en "Fantaisie-Impromptu" die verschijnen tijdens gevechtssequenties, tussenfilmpjes en hoofdstukintermezzo's. Er zijn geen woorden om het meesterlijke werk van Chopin te beschrijven, maar de klank is wat ik zou omschrijven als intiem en expressief. "Fantaisie-Impromptu" is leuk om te horen, vooral verweven met baasgevechten omdat het opwindend en snel is, maar met langzamere, meer romantische momenten met de voeten op de grond wordt gebracht.
De originele stukken van Sakuraba vormen het grootste deel van de soundtrack van de game. De componist creëerde muziek die het werk van Chopin op de piano het beste zou aanvullen. Het resulterende werk is intens, grandioos, rockzwaar en heel veel plezier. De baassequenties zijn echt waar het werk van de componist schittert. ‘Scrap and Build Ourselves’ is een van mijn favorieten. Het nummer zit vol drama en behoudt nog steeds die pianolijn om niet te botsen met het klassieke muziekgevoel, maar opbouwt en crescendo's met hulp van een episch refrein. Het doel van dit spel was om een jonger publiek kennis te laten maken met het werk van Chopin en hen te laten zien hoe tijdloos zijn muziek bijna 177 jaar later werkelijk is. Voor een semi-vergeten PS3 JRPG is dit zeker het geval.
Shadow Hearts
Humeurig en donker op de beste manieren
Afbeelding via Nautilus
Donker en humeurig, Shadow Heart past helemaal in mijn straatje met horror en bovennatuurlijke elementen. Deze worden door een klein team onder leiding van Yoshitaka Hirota in de soundtrack vertaald. Hirota componeerde door de jaren heen muziek en geluidseffecten voor verschillende iconische RPG's en JRPG's, met titels als Final Fantasy 6, Final Fantasy 7, Final Fantasy 8, Chrono Trigger en Parasite Eve onder zijn spreekwoordelijke riem. De soundtrack van Shadow Hearts speelt zich af in een donkere, bovennatuurlijke versie van de aarde rond 1913-1914, voorafgaand aan de Eerste Wereldoorlog, en is een spiegel van de sfeer ervan, met diepe klokken, dreunende bas en opbouwende orkestrale momenten die midden in een gevecht ontstaan, waardoor de inzet hoger wordt.
Hoewel er momenten met een hoog octaangehalte in de soundtrack zitten, zijn er ook enkele rustigere momenten die een gevoel van onbehagen creëren, waarbij gebruik wordt gemaakt van dissonante noten die vreemd of vreemd in het oor klinken. Nummers als 'Reckless', 'Angel Heart' en 'Someone's Table' zorgen ervoor dat de haren in mijn nek overeind gaan staan. Dit zijn geen stukken om te blijven zitten en te studeren; ze zijn sfeervol en creëren een specifieke emotie zoals angst of ongerustheid als je ernaar luistert. De soundtrack biedt ook een goede balans tussen zachte en geruststellende momenten die eerder rustgevend dan beangstigend zijn. "Alice" is hier een perfect voorbeeld van, nog steeds een beetje griezelig met zijn muziekdoosgevoel, maar ook slaapliedje-achtig.
Soundtracks van games bevatten meestal ook specifieke facetten die door een hoofdcomponist zijn aangedragen, of dat nu prioriteit geeft aan een primair instrument of het creëren van een apart geluid dat overal opnieuw verschijnt. Terwijl spelers luisteren, pikken ze een paar basgitaarzware nummers op, een speciaal instrument van Hirota, samen met de cello. Ik heb altijd genoten van de manier waarop vooral horrorspellen een begeleidende soundtrack maken. Vaak kan ik het DNA van de game duidelijk weerspiegeld zien terwijl ik luister, waarbij thema's dienen als een belangrijke rode draad die de muzikale beslissingen van de componist bepaalt. Dit is duidelijk te zien in de muziek van Shadow Heart, met nummers die bedoeld zijn om spelers naar een specifieke periode te brengen en hen onder te dompelen in onrust met momenten van uitstel.
Wilde armen 5
Yee-Haw
Afbeelding via Omega Force
Als spelers in hun leven een klein kamp hebben gemist, zou Wild Arms 5 de oplossing moeten zijn. Deze turn-based JRPG speelt zich af op de planeet Filgaia, waar sciencefiction het Wilde Westen ontmoet, een unieke combo die me sterk doet denken aan Cowboy Bebop. De soundtrack weerspiegelt de setting perfect en combineert Spaghetti Western-vibes met rock en jazz, een mix die de game een stilistische flair geeft die anders is dan alle andere. Hoewel ik niet kan zeggen dat ik een westerse fan ben, zorgden nummers als "Boy Meets a Girl and ARMs" en "When the Heart Ignites" ervoor dat ik een cowboyhoed wilde opzetten en te paard over de wijd open vlaktes wilde galopperen.
Lead Sound Director en componist Junya Ishiguro werkte samen met een team van talenten, waaronder Masashi Hamauzu, vooral bekend van zijn werk aan de Final Fantasy-serie. Veel van de gevechtsnummers zijn rock-heavy, waardoor spelers in de stemming komen voor een gevecht van epische proporties, terwijl viool- en orkestrale momenten te horen zijn in nummers als 'A Muzzle Dancing in Hatred'. Vooral dit nummer moet een van mijn favorieten zijn, waarin het klassieke westerse geluid wordt gecombineerd met iets krachtigers en impactvollers.
De openingsriff bevat een zwoele gitaarlijn die versnelt en zijn momentum vasthoudt met behulp van violen en elektronische lagen. Vreemd genoeg merk ik dat ik de StairMaster aanraak terwijl dit nummer speelt; de drive duwt me vooruit, zelfs als de vermoeidheid toeslaat. “When the Heart Ignites” valt op als een ander tijdloos stuk, zwaar op smaak gebracht met westerse motieven en een gefloten deuntje dat me meteen in vuur en vlam zet. De soundtrack van WildArms5 weeft genres zo behendig samen dat het me voortdurend aan Persona5 doet denken, en ik blijf terugkeren naar bepaalde nummers wanneer ik een golf van energie nodig heb.
Koudelka
Tear-Jerkingly Beautiful
Afbeelding via Sacanth
Kodelka is een JRPG in horrorstijl waarvan de griezelige orkestpartituur en ruige gevechtsmuziek perfect de sfeer van het spel weerspiegelen. Leuk weetje: het fungeert als een voorloper van ShadowHearts, een andere titel op deze lijst. Het verhaal speelt zich af in Wales in 1898, waar drie ontdekkingsreizigers verstrikt raken in een onheilspellend Nemeton-klooster. Terwijl ze het grimmige verleden van het klooster onderzoeken, ontdekken ze dat de zaken veel sinister zijn dan ze lijken. Beschouw Kodelka als de originele ResidentEvil die in botsing komt met FireEmblem:ThreeHouses, compleet met verontrustende, vooraf gerenderde achtergronden, statische cameraposities, puzzelelementen en een op rasters gebaseerd tactisch vechtsysteem.
Met het plot en de sfeer in gedachten is het de bedoeling dat de resulterende soundtrack beklijvend en mooi is. Koren die gearrangeerde bijbelstukken zingen en zachte, sombere viool worden afgewisseld met vrolijke industriële nummers onderbroken door stevige drums als "Kiss Twice" of "Patience", die klinken alsof ze uit een Crash Bandicoot-game zijn gerukt. "Dead" is een van mijn favorieten, met een strijkersarrangement van Nick Ingman. Het nummer is ongelooflijk mooi en verdrietig, zonder enige toegevoegde percussie, alleen maar strijkers.
"Waterfall" is een bijzonder geliefd nummer dat tijdens gevechten wordt gespeeld. Dit is weer een vrolijk nummer met een constante tamboerijn en wat klinkt als een panfluit, wat een middeleeuwse sfeer uitstraalt. Koudelka's soundtrack zit vol geweldige momenten voor zowel horror- als actie-avontuurfans. Gevechtssequenties zijn vrolijk, terwijl spannende momenten muzikale begeleiding krijgen die luisteraars meeneemt naar een donker Wales-klooster met nog duisterdere geheimen.
Opoona
Als Bjork een soundtrack voor een videogame zou maken
Afbeelding via ArtePiazza
Als je op zoek bent naar iets eigenzinnigs en leuks om naar te luisteren terwijl je naar huis rijdt (of tijdens het schrijven zoals ik), dan is de soundtrack van Opoona de oplossing. Elk nummer is buitengewoon sfeervol met een geheel uniek gevoel, anders dan alles wat ik daarvoor of daarna heb gehoord. De beste manier waarop ik de soundtrack van deze Wii JRPG kan omschrijven is funky, met hier en daar orkestrale momenten, vermengd met elektronica en techno waardoor ik zin heb om te gaan grooven.
Na een noodlanding op een mysterieuze planeet genaamd Landroll wordt de jonge alien Opoona gescheiden van zijn ouders. Het kleine wezen moet leren zelfstandig te overleven in een nieuwe wereld en op eigen kracht een nieuw leven voor zichzelf creëren. Met de reis van Opoona in gedachten is de muziek een stuk logischer. Er is iets fantastisch aan het geluid van Hitoshi Sakimoto. Nummers als "Beginning" en "Opoona" bereiden de speler voor op wat komen gaat en laten hem kennismaken met een onbekende wereld. "Opoona's Step" is een van mijn favoriete nummers, een repetitief uitstapje dat Opoona's stappen in een gloednieuwe wereld vastlegt, met een fris gezicht en met grote ogen.
Elk nummer is bedoeld om een gevoel van verwondering op te wekken, met onbekende melodieën en instrumenten vermengd met standaardbeats voor een buitenaards gevoel. De vreemde wereld is nieuw voor spelers, en dat geldt ook voor de muziek die daarbij hoort. Als ik deze nummers zou kunnen vergelijken met iets dat ik eerder heb gehoord, zou het het Biophilia-album van Bjork zijn. Elk geluid is uniek omdat het er is om een specifiek gevoel op te roepen. Enkele van mijn favoriete nummers zijn onder meer "Space Ship", dat experimenteel en erg leuk is, samen met "Earth Prison", dat donkerder en ruiger is in contrast met de rest van de soundtrack.
