8 najniebezpieczniejszych złoczyńców z Harry'ego Pottera - z wyłączeniem śmierciożerców, ranking

Konflikt pomiędzy Harrym Potterem a Lordem Voldemortem i wyznawcami Czarnego Pana napędza narrację wszystkich siedmiu powieści, w których albo tytułowy złoczyńca, albo jeden z jego popleczników zajmuje główne miejsce antagonistyczne w każdej książce. Niemniej jednak Czarodziejski Świat jest gęsto zaludniony, a sytuacja Harry'ego jest skomplikowana, co prowadzi Chłopca, Który Przeżył, do konfrontacji z zastępami innych wrogów, którzy nie mają bezpośredniego związku ze złowrogą postacią, która pozostawiła jego słynną bliznę.

Niektórzy z tych przeciwników za wszelką cenę gonią za osobistymi ambicjami lub czystym przetrwaniem, podczas gdy inni wykorzystują swoją władzę do pobudek egoistycznych. Mogą przeszkadzać Harry'emu, ponieważ zajmują wpływowe stanowiska w Ministerstwie Magii, służą jako nauczyciele w Hogwarcie lub są znanymi postaciami z historii czarodziejów, których przeszłe wykroczenia wciąż odbijają się echem w bieżących wydarzeniach. Ich obecność pokazuje, że zagrożenie nie musi nosić etykiety Śmierciożercy, aby było niebezpieczne.

W przeciwieństwie do większości antagonistów Harry'ego Pottera, Dursleyami nie kieruje pragnienie magicznej supremacji czy globalnej dominacji. Ich okrucieństwo jest uderzająco zwyczajne, co może wyjaśniać, dlaczego zaliczają się do najbardziej znienawidzonych postaci w całej serii. Podczas gdy Voldemort reprezentuje skrajne, nieziemskie zagrożenie, wielu czytelników może rozpoznać osobowości podobne do wujka Vernona, ciotki Petunii lub kuzyna Harry'ego Dudleya.

Albus Dumbledore prawdopodobnie żywił szlachetne nadzieje, powierzając Dursleyom małego Harry'ego po śmierci rodziców chłopca, zakładając, że rodzinne więzy krwi zagwarantują uczucie i ochronę. Niestety, życie Harry'ego przy Privet Drive 4 było naznaczone poważnymi trudnościami. Kierowani odrazą do magicznego świata i gorzką niechęcią Petunii do zmarłej siostry Lily, domownicy traktowali Harry'ego jak niewidzialnego sługę, narażając go na chroniczne zaniedbanie, złe traktowanie i znęcanie się.

Można argumentować, że Dudley ponosi mniejszą odpowiedzialność za swoje zachowanie, postrzegając go po prostu jako odzwierciedlenie wpływu rodziców. Wydaje się, że Harry w pewnym stopniu przebaczył swojemu kuzynowi, ponieważ w dorosłym życiu łączy ich powściągliwa, ale uprzejma więź, a ich potomstwo czasami wchodzi w interakcje. Jednak trauma doznana w latach przed Hogwartem pod rządami Dursleyów niewątpliwie pozostawiła trwałą bliznę na jego życiu.

Rita Skeeter, ostro krytykująca nieodpowiedzialne media tabloidowe, jest felietonistką „Proroka Codziennego”, która tworzy pełne uprzedzeń i często wymyślane historie, aby poprawić swoją reputację. Znana ze swojego dramatycznego i, według słów Dumbledore'a, „czarująco paskudnego” stylu pisania, Rita utrzymywała, że jej obowiązkiem jest dostarczanie czytelnikom tego, co „lubią czytać”, a nie tego, co „powinni czytać”.

Atak medialny Rity na Harry'ego i Dumbledore'a dramatycznie zmienił nastroje społeczne przeciwko nim, a nawet skaził umysły kilku przyjaciół i kolegów z klasy Harry'ego. To z kolei pozwoliło na rozszerzenie ukrytych wpływów Voldemorta. Rita mogła wymyślać takie fałszywe oskarżenia, ponieważ wśród fabrykantów przepuściła wystarczająco autentycznych informacji – informacji, które pierwotnie uzyskała nielegalnymi kanałami.

Jako niezarejestrowany animag, Rita pod postacią chrząszcza rutynowo obserwowała ludzi. W podobny sposób zabezpieczyła materiał do swojej obszernej biografii Dumbledore'a, potajemnie przekazując Veritaserum Bathildzie Bagshot, bezbronnej starszej wiedźmie. Hermiona w końcu odkryła prawdę o Rity i wykorzystała tę wiedzę, aby zmusić Ritę do opublikowania prawdziwej historii powrotu Voldemorta i uniewinnienia Harry'ego.

Barty Crouch Jr. jest powszechnie uważany za postać bardziej naganną noszącą to imię, jednak jego przewinienie może być podobne do wykroczenia jego ojca. Podczas gdy syn – niezłomny śmierciożerca i mistrz manipulacji – jest bez wątpienia zły, Barty Crouch senior wydaje się na pozór uczciwym politykiem, ale w rzeczywistości stosuje szokująco bezwzględne podejście do swoich obowiązków i utrzymuje osobistą hipokryzję, która ostatecznie kosztowała jego żonę życie.

Jako szef Departamentu Przestrzegania Prawa Magicznego podczas Pierwszej Wojny Czarodziejów, Crouch słynął z tego, że instruował swoich aurorów, aby traktowali Śmierciożerców z niezwykłą siłą, a nawet tolerowali stosowanie tortur. Zezwolił także na osadzanie podejrzanych Śmierciożerców – takich jak Syriusz Black – w Azkabanie bez procesu. Nieludzkie warunki panujące w Azkabanie również mogą zostać wymierzone w niego.

A jednak gdy doszło do jego własnego syna Śmierciożercy, Crouch zdradził swoje twarde stanowisko i pomógł mu uciec z Azkabanu, pozwalając żonie zająć jego miejsce i umrzeć w więzieniu. W zależności od twojego punktu widzenia, możesz także winić odległe rodzicielstwo Barty'ego Seniora za to, że Jr. w ogóle stał się Śmierciożercą. Crouch mógł działać, chcąc ukarać niegodziwców lub chronić swoją rodzinę, ale pozostawił po sobie niepokojący ślad ciał i rozlewu krwi.

Być może niesprawiedliwe jest nazywanie Corneliusa Knota złoczyńcą, ponieważ niekoniecznie wykazuje on jakieś okrutne lub bezduszne cechy. W rzeczywistości jest on pierwotnie przedstawiany jako osoba wesoła i pogodna. Jednak jego tchórzostwo i słabe przywództwo w czasach kryzysu oznaczają, że przynajmniej można go sklasyfikować jako potężną przeszkodę dla Harry'ego, Dumbledore'a i wszystkich, którzy sprzeciwiają się Voldemortowi.

Knot wydaje się być w pełni odpowiednim Ministrem Magii w czasie pokoju, ale gdy tylko Voldemort powraca, jego strach – zarówno przed samym Czarnym Panem, jak i potencjalnym wpływem na jego karierę – prowadzi go do zaprzeczania prawdzie na każdym kroku. Wykorzystuje nawet media, aby oczerniać Harry'ego i próbuje wyrzucić Dumbledore'a z Hogwartu. Z perspektywy czasu widać, że umyślna ignorancja Knota sprawiła, że ​​Czarodziejski Świat był żałośnie słabo przygotowany na to, co stało się Drugą Wojną Czarodziejów.

Być może Knot sam w sobie nie popełnił żadnych złych uczynków, ale całkowite zaniedbanie swoich obowiązków i obowiązków jako przywódcy politycznego populacji czarodziejów oznacza, że można go winić za to, jak łatwo było Voldemortowi wznowić swoje rządy terroru. Jego następca, Rufus Scrimgeour, ostatecznie okazał się nieskuteczny, ale przynajmniej zrozumiał realność zagrożenia i próbował z nim walczyć.

Na początku jedynym grzechem Gilderoya Lockharta wydaje się próżność, ale jak Harry i Ron w końcu odkrywają, najsłynniejszy poszukiwacz przygód Czarodziejskiego Świata jest w rzeczywistości kompletnym oszustem. Fałszowanie swoich osiągnięć w pogoni za sławą i fortuną to jedno, ale metody Lockharta utrzymywania kłamstw są tym, co naprawdę wznosi go do pełnego nikczemności.

Jak sam przyznaje, jedynym prawdziwym magicznym talentem Lockharta jest jego talent do rzucania zaklęć zapamiętujących i nikt nie wie, ilu naprawdę wyjątkowym czarownicom i czarodziejom życie zrujnował Lockhart, kiedy wymazał im wspomnienia i przypisał sobie ich bohaterskie czyny. Nie powstrzymał się nawet od wymazania wspomnień dwóch 12-letnich chłopców, aby ocalić własną skórę, skazując przy tym na śmierć 11-letnią dziewczynkę.

Tak, oszukańcza reputacja Lockharta jest powszechnie uważana za jego najgorszą cechę, ale nie zapominajmy o tym, że jest on skłonny pozwolić Ginny Weasley umrzeć w Komnacie Tajemnic tylko po to, by zachować swój publiczny wizerunek – czyn, który bez jego wiedzy doprowadził do wskrzeszenia Voldemorta. Podziękuj Godrykowi Gryffindorowi, że złamana różdżka Rona obróciła się przeciwko niemu i zamiast tego wymazała pamięć Gilderoya.

A skoro mowa o Komnacie Tajemnic, Bazyliszek jest często uważany za ulubieńca Toma Riddle'a, a winę za liczne ataki na uczniów Hogwartu na przestrzeni lat spadają na drzwi przyszłego Lorda Voldemorta. Podczas gdy Riddle dwukrotnie spuścił bazyliszka, Salazar Slytherin – człowiek, który przede wszystkim ukrył bestię w szkole – nie powinien zostać zwolniony z odpowiedzialności za umożliwienie popełnienia tych zbrodni.

Salazar Slytherin, postrzegany jako jeden z najwspanialszych czarodziejów swojej epoki i czczony jako jeden z czterech założycieli Hogwartu, jest znany ze swojej bigoterii wobec mugolaków. Słynnie pokłócił się ze swoimi współzałożycielami w związku z naleganiem, aby żadnemu mugolakowi nie wolno było wchodzić do szkoły. Według wszelkich relacji Slytherin nie był tak niebezpieczny jak Riddle, jego własny potomek, więc nie wiadomo, czy sam zaatakował lub zamordował żadnego mugolaka. Jednak jego własna zbrodnia jest czymś znacznie bardziej podstępnym i podstępnym.

Być może nie jest bezpośrednio odpowiedzialny za jakąkolwiek śmierć, ale Slytherin i tak umieścił Bazyliszka w Komnacie Tajemnic, aby ktoś inny mógł pewnego dnia uwolnić Hogwart od wszystkich mugolskich uczniów. Najwyraźniej Salazar żywił taką samą morderczą nienawiść do mugolaków jak Voldemort, nawet jeśli być może miał na tyle powściągliwości, by sam nie działać pod wpływem tej nienawiści.

Kto jest najbardziej obrzydliwą postacią w całej sadze o Harrym Potterze i dlaczego jest to Dolores Umbridge? Podobnie jak Dursleyowie, Umbridge wywołuje tak żywiołową reakcję fanów, ponieważ jej nikczemność jest aż nazbyt realna. Ukrywająca się za swoim chorobliwie słodkim zachowaniem (i uzależnieniem zarówno od koloru różowego, jak i kocich akcesoriów) Umbridge jest ambitną i amoralną osobą na stanowisku kierowniczym średniego szczebla, która lubi znęcać się nad każdym, kogo uważa za gorszego od siebie.

Jej panowanie w Hogwarcie podczas piątego roku Harry'ego spowodowało, że narzuciła totalitarną kontrolę zarówno uczniom, jak i pracownikom, a nawet okazywała mściwą przyjemność w torturowaniu nieletnich swoim zadającym rany piórem. Jest podobnie zdolna do z góry określonych czynów zła, ponieważ Umbridge wysłała dementora do Little Whinging, aby zaatakował Harry'ego i Dudleya.

Chociaż Umbridge nigdy oficjalnie nie była Śmierciożercą, wyraźnie podzielała ich poglądy, ponieważ prosperowała w Ministerstwie podczas Drugiej Wojny Czarodziejów. Jako szefowa Komisji Rejestracyjnej Mugolaków, Umbridge skazała wiele niewinnych czarownic i czarodziejów na Azkaban, a niektórych nawet na Pocałunek Dementora. W tym okresie nosiła horkruksa, ale w przypadku Umbridge jest mało prawdopodobne, aby musiał on ją zepsuć. Bardziej prawdopodobne jest, że znalazła pokrewną duszę.

Choć Umbridge i reszta osób na tej liście są podłe, najsłynniejszym złoczyńcą w Czarodziejskim Świecie, niezwiązanym z Voldemortem, jest z pewnością Gellert Grindelwald. Kiedy Tom Riddle był jeszcze uczniem w Hogwarcie, Grindelwald podjął próbę przejęcia magicznego społeczeństwa, aby móc podporządkować sobie mugoli, których uważał za z natury gorszych od czarownic i czarodziejów.

Chociaż nie osiągnął tego samego poziomu potworności co Voldemort, Gellert Grindelwald miał równie wielkie ambicje, racjonalizując swoje pragnienie tyranii pod pretekstem ochrony mugoli przed ich własną agresywną naturą. Podczas gdy główne powieści o Harrym Potterze nie zagłębiają się głęboko w ten aspekt, seria Fantastyczne zwierzęta wyraźnie przedstawia Grindelwalda jako utalentowanego manipulatora, którego elokwencja pozwoliła mu z łatwością pozyskać zwolenników, w tym zwłaszcza niegdyś zakochanego Albusa Dumbledore'a.

Powszechnie wiadomo, że Grindelwald pozostawał zamknięty w Nurmengardzie przez pięćdziesiąt lat po swojej klęsce w 1945 r. Raporty sugerują, że w końcu zaczął żałować swoich poprzednich czynów, co sugeruje, że jego przedłużona niewola mogła być częściowo narzucona przez niego samego. Co więcej, jego ostatecznym czynem było przeciwstawienie się Voldemortowi, co nieumyślnie pomogło Harry'emu Potterowi w jego misji wyeliminowania mrocznego czarodzieja, który ostatecznie przekroczył historyczne wpływy Grindelwalda.