Stephen King beveelt zes horrorfilms aan die je gezien moet hebben

Stephen King heeft tientallen jaren lang lezers bang gemaakt met zijn romans, of dat nu met de psychologische angst van The Shining is, de bovennatuurlijke gruwel van It, of de onvoorspelbare slechterik in Misery. Het is duidelijk dat de legendarische auteur een hartstochtelijke fan is van het horrorgenre, en King heeft vaak zijn aanbevelingen gedeeld voor de beste verontrustende kijkervaringen. Sommige van zijn favoriete horrorfilms zijn gebaseerd op schokkende beelden, terwijl andere bewijzen dat een sluipend gevoel van angst net zo effectief kan zijn als een monster dat uit de duisternis springt.

Talloze geweldige horrorfilms hebben de aandacht van Stephen King getrokken, en elke goedkeuring van de auteur kan als een ijzersterke aanbeveling worden opgevat. Van Found Footage-nachtmerries tot subtiele paranormale activiteit: dit zijn zes van de beste horrorfilms die Stephen King heeft aanbevolen.

Toen The Exorcist in 1973 werd uitgebracht, kregen de toeschouwers ernstige reacties op de horror op het scherm, en sindsdien zijn de kijkers angstaanjagend. De film van William Friedkin volgt Chris MacNeil, die wanhopig op zoek is naar hulp wanneer haar jonge dochter Regan steeds verontrustender gedrag begint te vertonen. Chris en twee priesters komen vervolgens in een angstaanjagende confrontatie terecht met een schijnbaar bovennatuurlijke kracht, terwijl The Exorcist horror opbouwt door het contrast van een gewoon gezin en een buitengewone crisis.

The Exorcist is vanaf het begin eng, wanneer – in de proloog – de klok plotseling stopt. Het is erg claustrofobisch voor een studiofilm, en elke keer dat we met Regan teruggaan naar die slaapkamer, zijn we nog banger voor wat we gaan zien. Maar voor mij zijn het de griezelige siernoten die de film maken. Wie kan vergeten: 'Zou ik een oude misdienaar kunnen helpen, vader?'

The Exorcist is een van de meest invloedrijke horrorfilms ooit gemaakt, omdat hij de eerste in het genre was die werd genomineerd voor Beste Film bij de Academy Awards en een groot discussiepunt werd in het discours over de popcultuur. In een speelfilm voor A.frame van de Academie beschreef King The Exorcistas "vanaf het begin eng", wijzend op de claustrofobie van de film, de stilstaande klok in de proloog en de bouwangst die ontstaat wanneer het verhaal terugkeert naar Regans slaapkamer. Tussen de aanbeveling van King en de blijvende erfenis van The Exorcist is het een absolute must-watch voor horrorfans.

1 / 4

Stephen King beveelt zes horrorfilms aan die je gezien moet hebben 1

Zoals velen werd Stephen King vooral getroffen door het realisme van The Blair Witch Project. De Found Footage-horrorfilm volgt drie studentfilmmakers die naar de Appalachen in Burkittsville, Maryland reizen om de titulaire lokale legende te onderzoeken. Als ze verdwalen, zijn ze getuige van vreemde gebeurtenissen en horen ze angstaanjagende geluiden die hen ervan overtuigen dat iets hen volgt. Tussen de draagbare beelden van Blair Witch, de geïmproviseerde uitvoeringen en de onzichtbare dreiging is het voor kijkers veel te gemakkelijk om het verontrustende gevoel te krijgen dat ze naar iets kijken dat nooit bedoeld was om gevonden te worden.

Blair Witch schrok me dood, denk ik, omdat het zo ongepolijst was. En niets overtreft het laatste schot.

King heeft The Blair Witch Project in de loop der jaren verschillende keren geprezen. In het voorwoord van Dense Macab beschreef King het als "geniaal" en schreef: "Eén ding aan Blair Witch: het verdomde ding ziet er echt uit. Een ander ding over Blair Witch: het verdomde ding voelt echt aan." Hij vertelde ook hoezeer het ongepolijste uiterlijk van de film hem bang maakte in zijn speelfilm voor A.frame van de Academie. Het meest interessante is echter dat King, toen hij herstellende was in het ziekenhuis na een auto-ongeluk in 1999, de film moest stoppen omdat hij zo bang was, wat de enige keer was dat hij ooit uit pure angst moest stoppen met het kijken naar een horror. Het is een bewijs van The Blair Witch Project, een baanbrekende klassieker.

Robert Eggers' The Witch concentreert zich op een puriteinse familie die aan de rand van een afgelegen bos in het 17e-eeuwse New England woont. Nadat hun zoontje is verdwenen, beginnen achterdocht en angst het gezin te verdelen, waarbij de oudste dochter Thomasin schijnbaar altijd midden in hun angsten zit. The Witch bouwt een hoop angst op door isolatie en religieuze angst die ongetwijfeld onder de huid van elke horrorfan zal kruipen, met nauwgezette aandacht voor detail, een beklemmende sfeer en opvallende beelden.

King's reactie op de film prees het vermogen van The Witch om bang te maken en daadwerkelijk te verontrusten en was direct en gedenkwaardig, wat de aantrekkingskracht van de film perfect samenvat. The Rising, Ghoul en Dark Hollow-auteur Brian Keene prees de film ook en zei: "The Witch is een prachtige, doordachte, enge horrorfilm die 90% van de mensen in het theater met jou te dom zal zijn om te begrijpen." The Witch is zo diep verontrustend dat kijkers met vragen blijven zitten over geloof, angst en de de ineenstorting van het gezin, terwijl hij evenzeer onder de indruk was dat de film uit 2015 tijdens het regiedebuut van Eggers kwam.

The Changeling van Peter Medak is een van de meest invloedrijke Canadese films aller tijden en wordt algemeen beschouwd als een masterclass in sfeervolle spookverhalen. De horror uit 1980 volgt John Russell van George C. Scott, een componist die na de dood van zijn vrouw en dochter naar een groot herenhuis in Seattle verhuist. Hij ervaart al snel onverklaarbare ongeregeldheden in het huis, waardoor hij de geschiedenis ervan gaat onderzoeken en een verontrustend geheim ontdekt dat verband houdt met een kind dat daar ooit woonde. In plaats van te vertrouwen op constante schokken, zorgt The Changeling ervoor dat het huis zelf een bron van toenemend onbehagen wordt.

Wat bovennatuurlijke horror betreft, hou ik van Peter Medaks film The Changeling, met George C. Scott in misschien wel zijn laatste grote filmrol. Er zijn geen monsters die uit kisten barsten; alleen de bal van een kind die van de trap af stuiterde was genoeg om mij de stuipen op het lijf te jagen.

In een lijst van zijn favoriete films prees Stephen King The Changeling en beweerde dat het "[hem bang] maakte." The Changeling verdiende ook een beroemde plaats op Martin Scorsese's persoonlijke lijst van de engste horrorfilms aller tijden, waarschijnlijk dankzij het agressieve geluidsontwerp, angstaanjagend eenvoudige beelden en groothoeklenzen die het huis levend laten voelen. Het wordt terecht besproken als een van de beste spookhuisfilms ooit gemaakt, en met goede reden.

1 / 3

Nikki en Beer in bed in Obsession

Obsession, de doorbraakhit uit 2026, oogstte wijd en zijd lof en zorgde uiteindelijk voor meerdere box office-records als de vijfde meest winstgevende horrorfilm aller tijden (niet gecorrigeerd voor inflatie). Curry Barker's film volgt Bear, een jonge man die heimelijk verliefd is op zijn vriend en collega Nikki. Wanneer Beer een wensvervullend voorwerp in handen krijgt, wenst hij dat Nikki meer van hem houdt dan van wie dan ook ter wereld; zijn wens komt uit, maar de gevolgen zijn veel verontrustender dan iemand zich had kunnen voorstellen. Als we de term 'aardige kerel' op zijn kop zetten, komt de meeste angst van Obsession voort uit Nikki's verminderde vrije wil terwijl een verwrongen, obsessief bewustzijn haar lichaam overneemt.

Ik gafOBSESSIEeen B+ in mijn filmboek, maar ik blijf eraan denken. Die vreemde mix van humor en horror.

King heeft Obsession misschien alleen maar een B+ beoordeling gegeven, maar het is duidelijk dat de film hem lang na de credits bleef bijblijven. De combinatie van humor en horror staat centraal in de aantrekkingskracht van Obsession; het verontrustende uitgangspunt wordt onderbroken door duistere komische momenten, waardoor de horror onvoorspelbaar en ongemakkelijk aanvoelt. Het leidde ook tot een groot onlinediscours met als thema’s mannelijke rechten, toestemming en het verlies van autonomie. In een jaar vol mond-tot-mondreclame, zoals Backrooms, werd Obsession een must-watch.

The Descent volgt een groep vrouwen die een grottenstelsel ingaan voor een avontuur, maar vervolgens ondergronds vast komen te zitten. Die toch al gevaarlijke situatie verandert in een verwoed gevecht om te overleven als ze ontdekken dat ze niet alleen zijn in de duisternis. De film maakt op angstaanjagende wijze gebruik van de claustrofobische grotomgeving, met nauwe doorgangen, pikzwarte tunnels en verborgen bedreigingen die een constant gevoel van gevaar creëren. Maar het zijn niet alleen de monsters die The Descent zo effectief maken: de ingewikkelde relaties en de opkomende spanningen van de personages voegen een extra laag horror toe aan hun strijd.

Zonder enige twijfel de beste horrorfilm van het jaar. Mogelijk omdat de hoofdpersonen voor de verandering allemaal volwassenen zijn? Het gevoel van met doem beladen claustrofobie die deze film oproept is intens en opmerkelijk.

Stephen King prees The Descent als de beste horrorfilm van 2005, waarbij hij de goed uitgewerkte karakters en de intense claustrofobie benadrukte. King beschreef het ‘opmerkelijke’ verhaal en zei: ‘Als we in de mensen investeren, investeren we in de film… en in ons eigen essentiële fatsoen.’ En dat is precies de grootste kracht van The Descent: het combineert angst met wezenskenmerken met diepgaand psychologisch drama om één samenhangende nachtmerrie te creëren.