Stephen King poleca 6 horrorów, które trzeba zobaczyć

Stephen King przez dziesięciolecia przerażał czytelników swoimi powieściami, czy to psychologicznym strachem w „Lśnieniu”, nadprzyrodzonym horrorem „To” czy nieprzewidywalnym złoczyńcą w „Misery”. Jest jasne, że legendarny autor jest zagorzałym fanem gatunku horroru, a King często dzielił się swoimi zaleceniami dotyczącymi najlepszych niepokojących wrażeń wizualnych. Niektóre z jego ulubionych horrorów opierają się na szokujących obrazach, inne dowodzą, że pełzające poczucie grozy może być równie skuteczne jak potwór wyskakujący z ciemności.

Wiele świetnych horrorów przykuło uwagę Stephena Kinga, a wszelkie poparcie autora można uznać za solidną rekomendację. Od koszmarów z found footage po subtelne zjawiska paranormalne — oto sześć najlepszych horrorów polecanych przez Stephena Kinga.

Kiedy w 1973 roku wydano „Egzorcystę”, widzowie poważnie zareagowali na wyświetlany na ekranie horror i od tego czasu przeraża on widzów. Film Williama Friedkina opowiada historię Chrisa MacNeila, który desperacko szuka pomocy, gdy jej młoda córka Regan zaczyna wykazywać coraz bardziej niepokojące zachowanie. Następnie Chris i dwóch księży zostają wprowadzeni w przerażającą konfrontację z pozornie nadprzyrodzoną siłą, podczas gdy Egzorcysta buduje horror poprzez kontrast zwykłej rodziny i niezwykłego kryzysu.

Egzorcysta przeraża od początku, gdy – w prologu – zegar nagle się zatrzymuje. To bardzo klaustrofobiczna sytuacja jak na film studyjny i za każdym razem, gdy wracamy do tej sypialni z Regan, jeszcze bardziej boimy się tego, co zobaczymy. Ale dla mnie to makabryczne nuty stanowiące podstawę filmu. Kto może zapomnieć: „Czy mógłbyś pomóc staremu ministrantowi, głupku?”

„Egzorcysta” to jeden z najbardziej wpływowych horrorów, jakie kiedykolwiek powstały. Jako pierwszy film z tego gatunku otrzymał nominację do Oscara w kategorii najlepszy film i stał się ogromnym tematem dyskusji w dyskursie popkulturowym. W filmie fabularnym dla A.frame Akademii King opisał Egzorcystę jako „strasznego od początku”, wskazując na klaustrofobię występującą w filmie, zatrzymany zegar w prologu i strach przed budynkami, który pojawia się za każdym razem, gdy historia powraca do sypialni Regan. Biorąc pod uwagę rekomendację Kinga i trwałe dziedzictwo Egzorcysty, jest to absolutna pozycja obowiązkowa dla fanów horrorów.

1 / 4

Heather Donahue patrzy w kamerę w The Blair Witch Project

Podobnie jak wielu innych, Stephen King był szczególnie pod wrażeniem realizmu Blair Witch Project. Horror na podstawie znalezionego materiału filmowego opowiada historię trzech studenckich twórców filmowych, którzy podróżują do Appalachów w Burkittsville w stanie Maryland, aby zbadać tytułową lokalną legendę. Kiedy się zgubią, są świadkami dziwnych wydarzeń i słyszą przerażające dźwięki, które przekonują ich, że coś ich śledzi. Pomiędzy materiałami filmowymi Blair Witch z ręki, improwizowanymi występami i niewidzialnym zagrożeniem widzowie zbyt łatwo mogą odnieść niepokojące wrażenie, że oglądają coś, co nigdy nie miało zostać odnalezione.

Myślę, że Blair Witch wystraszyła mnie do świtu, bo była taka nieoszlifowana. I nic nie przebije ostatniego strzału.

Na przestrzeni lat King wielokrotnie chwalił projekt Blair Witch Project. We wstępie do „Dense Macabre” King określił to jako „geniusz” i napisał: „Jedna rzecz o Blair Witch: to cholerstwo wygląda realnie. Kolejna rzecz w przypadku Blair Witch: to cholerstwo wydaje się realne”. W swoim filmie fabularnym dla A.frame Akademii wyraził także, jak bardzo przestraszył go surowy wygląd filmu. Co jednak najciekawsze, kiedy King dochodził do siebie w szpitalu po wypadku samochodowym w 1999 roku, musiał przerwać film, ponieważ był tak przestraszony, co było jedynym momentem, w którym musiał przerwać oglądanie horroru z czystego przerażenia. To świadectwo Blair Witch Project, który jest przełomowym klasykiem.

Centrum czarownic Roberta Eggersa opowiada o rodzinie purytańskiej mieszkającej na skraju odległego lasu w XVII-wiecznej Nowej Anglii. Po zniknięciu ich małego synka podejrzenia i strach zaczynają łamać rodzinę, a najstarsza córka Thomasin najwyraźniej zawsze znajduje się w środku ich niepokojów. Czarownica wzbudza mnóstwo strachu poprzez izolację i strach religijny, który bez wątpienia przejdzie przez skórę każdego fana horrorów, dzięki skrupulatnej dbałości o szczegóły, przytłaczającej atmosferze i uderzającej grafice.

Chwaląc zdolność Czarownicy do straszenia, a nawet przeszkadzania, reakcja Kinga na film była bezpośrednia i zapadająca w pamięć, co doskonale podsumowało atrakcyjność filmu. Autor książek Rising, Ghoul i Dark Hollow, Brian Keene, również go pochwalił, stwierdzając: „Czarownica to wspaniały, przemyślany i przerażający horror, którego 90% widzów w kinie będzie zbyt głupich, aby je zrozumieć”. Czarownice są tak głęboko niepokojące, że widzowie pozostają z pytaniami o wiarę, strach i upadek rodziny, będąc jednocześnie pod wrażeniem, że film z 2015 roku powstał podczas debiutu reżyserskiego Eggersa.

„Odmieniec” Petera Medaka to jeden z najbardziej wpływowych kanadyjskich filmów wszech czasów i powszechnie uważany za mistrzowski wykład w zakresie klimatycznych opowieści o duchach. Horror z 1980 roku opowiada historię Johna Russella George’a C. Scotta, kompozytora, który po śmierci żony i córki wprowadza się do dużej rezydencji w Seattle. Wkrótce doświadcza niewytłumaczalnych zakłóceń w domu, co skłania go do zbadania jego historii i odkrycia niepokojącej tajemnicy związanej z mieszkającym tam kiedyś dzieckiem. Zamiast polegać na ciągłych wstrząsach, Odmieniec pozwala, aby sam dom stał się źródłem narastającego niepokoju.

Jeśli chodzi o horror o zjawiskach nadprzyrodzonych, lubię film Petera Medaka „Odmieniec” z Georgem C. Scottem w roli głównej, być może jego ostatniej wielkiej roli ekranowej. Ze skrzyń nie wyskakują żadne potwory; wystarczyła dziecięca piłka odbijająca się po schodach, żeby mnie przestraszyć.

Na liście swoich ulubionych filmów Stephen King pochwalił „Odmieńca”, twierdząc, że „[przestraszył] go do światła dziennego”. „Odmieniec” zasłynął także z miejsca na osobistej liście najstraszniejszych horrorów wszechczasów Martina Scorsese, prawdopodobnie dzięki agresywnemu dźwiękowi, przerażająco prostym obrazom i szerokokątnym obiektywom, które sprawiają, że dom wydaje się żywy. Nie bez powodu jest on wymieniany wśród najlepszych filmów o nawiedzonym domu, jakie kiedykolwiek powstały.

1 / 3

Nikki i Miś w łóżku w Obsession

Przełomowy hit z 2026 roku Obsession zyskał szerokie uznanie, ostatecznie ustanawiając wiele rekordów kasowych i stając się piątym najbardziej dochodowym horrorem wszechczasów (nieuwzględnionym w inflacji). Film Curry'ego Barkera opowiada historię Beara, młodego mężczyzny, który potajemnie kocha się w swojej przyjaciółce i współpracowniczce Nikki. Kiedy Miś dostaje w swoje ręce przedmiot spełniający życzenia, pragnie, aby Nikki kochała go bardziej niż kogokolwiek innego na świecie; jego życzenie się spełnia, ale konsekwencje są znacznie bardziej niepokojące, niż ktokolwiek mógł sobie wyobrazić. Odwracając do góry nogami stereotyp „miłego faceta”, większość przerażenia Obsession wynika z osłabionej wolnej woli Nikki, gdy jej ciało przejmuje wypaczona, obsesyjna świadomość.

Dałem OBSESSIONa B+ w mojej książce filmowej, ale ciągle o tym myślę. Dziwna mieszanka humoru i horroru.

King mógł przyznać Obsessionie jedynie ocenę B+, ale jasne jest, że film pozostał w nim na długo po napisach końcowych. Połączenie humoru i horroru ma kluczowe znaczenie dla atrakcyjności Obsession; jego niepokojące założenia są przerywane momentami mrocznej komedii, przez co horror wydaje się nieprzewidywalny i niewygodny. Wywołało to również masowy dyskurs w Internecie, którego tematyka dotyczyła męskich uprawnień, zgody i utraty autonomii. Po roku szeptanych hitów, takich jak „Backrooms”, „Obsession” uznano za film, który trzeba obejrzeć.

The Descent opowiada historię grupy kobiet, które wyruszają do systemu jaskiń w poszukiwaniu przygody, by zostać uwięzione pod ziemią, a ta i tak już niebezpieczna sytuacja zamienia się w szaloną walkę o przetrwanie, gdy odkrywają, że nie są same w ciemności. Film w przerażający sposób wykorzystuje klaustrofobiczną scenerię jaskini, z wąskimi przejściami, ciemnymi tunelami i ukrytymi zagrożeniami, tworząc ciągłe poczucie zagrożenia. Ale nie tylko potwory sprawiają, że „Zejście” jest tak skuteczne: skomplikowane relacje między bohaterami i rosnące napięcie dodają kolejną warstwę horroru do ich zmagań.

Bez wątpienia najlepszy horror roku. Może dla odmiany dlatego, że wszyscy główni bohaterowie są dorośli? Poczucie klaustrofobii przepełnionej zagładą, jakie wywołuje ten film, jest intensywne i niezwykłe.

Stephen King uznał „Zejście” za najlepszy horror 2005 roku, podkreślając wyraziste postacie i intensywną klaustrofobię. Opisując tę ​​„niezwykłą” historię, King powiedział: „Jeśli inwestujemy w ludzi, inwestujemy w film… i w naszą niezbędną przyzwoitość”. I to jest właśnie największa siła The Descent – ​​łączy w sobie strach o postaciach stworzonych z głębokim dramatem psychologicznym, tworząc jeden spójny koszmar.