Hoofdpersonages zijn uiterst belangrijk voor het succes van een gameserie, vraag het maar aan Grand Theft Auto. Hoewel gameplay belangrijk is, heeft de ontwikkeling van een hoofdpersoon een grote invloed op de manier waarop deze door het publiek wordt ontvangen. In het geval van Grand Theft Auto 6 maken spelers kennis met twee hoofdpersonen: Jason en Lucia, vriend en vriendin en partners in crime. Beide partijen kunnen afzonderlijk worden gespeeld en er kan naar believen tussen worden geschakeld.
Tijd besteden aan beide personages tegelijk kan een uitdaging vormen, waardoor de ene hoofdpersoon volledig ontwikkeld blijft, terwijl de andere mogelijk geen inhoud heeft. Omdat hoofdrolspelers zoveel gewicht in de schaal leggen in de manier waarop een game wordt ontvangen, zou deze uitdaging voor de karakterontwikkeling al kunnen duiden op zwakheden in de basis van de komende game. Rockstar Games zijn meesters in hun vak en hebben in het verleden een aantal onberispelijke personages in games ontwikkeld, zoals Arthur Morgan of Niko Bellic. Dat gezegd hebbende, kan zelfs de expertise van het bedrijf hen misschien niet redden als het gaat om het bouwen van twee boeiende karakters tegelijk.
Het ontwikkelen van één hoofdrolspeler is al moeilijk genoeg
Afbeelding via Rockstar Games
GTA 6 gaat tijd besteden aan het tegelijkertijd ontwikkelen van Lucia en Jason als hoofdrolspelers. Hoewel het nog te vroeg is om te zeggen, is het op zich geen kleine prestatie om zoiets voor elkaar te krijgen. Spelers moeten naast de personages zitten en erover nadenken terwijl ze spelen om ze te leren kennen. Ze leren hun eigenaardigheden kennen en groeien en veranderen mee naarmate het verhaal vordert en missies worden voltooid. Ik denk dat de game beide personages door elkaars ogen zal laten ontwikkelen, wat een scheef perspectief biedt.
We zien Lucia vanuit het perspectief van haar minnaar, een perspectief dat niet het onze is. Hetzelfde geldt voor Jason. Spelers krijgen vanaf het begin een scheve blik op de relatie en het leven van het paar, verteld door precies de mensen die ze proberen te begrijpen. Kunnen we een personage echt begrijpen als onze perceptie ervan gebaseerd is op het standpunt van een minnaar? Dit kan een onbetrouwbare vertellersituatie zijn. Over het algemeen kan het lastig zijn om twee karakters tegelijkertijd te ontwikkelen. Details kunnen gemist worden en karakters kunnen er plat uitzien vanwege bandbreedteredenen. De ene hoofdpersoon kan volledig worden uitgewerkt, terwijl de andere achterblijft in de karakterisering.
Het volgende bevat grote spoilers voor Red Dead Redemption 2.
Het creëren van slechts één volledig uitgewerkt, lief personage is moeilijk; het schrijven van twee is bijna een enorme prestatie. Schrijvers moeten twee verhalen beheren en de bogen volledig voltooien. Gelukkig lijken deze personages in dezelfde cirkels te leven vanwege de dynamiek van hun koppel, en lijken hun verhalen met elkaar verbonden, wat het creëren van situaties en het beheren van standpunten een beetje gemakkelijker zal maken. Zullen deze personages hun eigen beproevingen het hoofd bieden? Hoe zal Rockstar erin slagen de schermtijd voor beide in evenwicht te brengen, zodat beide personages zich geen sidekick voelen? Een personage kennen betekent in hun schoenen kunnen stappen en hun angsten, voorkeuren en antipathieën leren kennen. Twee hoofdpersonages aantrekkelijk maken voor het publiek is niet onmogelijk, maar wel moeilijk.
Afbeelding via Rockstar Games
Hoewel het nog te vroeg is om dat te zeggen, durf ik te wedden dat we deze personages nooit echt zullen leren kennen, vooral niet als er al zoveel aan de hand is. Dit kan een situatie zijn van "te veel koks in de keuken bederven de bouillon". Er is veel om mee te spelen in GTA 6 wat de spelmechanismen betreft. Het toevoegen van twee speelbare personages aan een toch al overvolle game is bijna te veel voor spelers om mee te werken. Dit, gecombineerd met de meesterlijke karakterisering van Arthur Morgan in Red Dead Redemption 2, is als dag en nacht. Door samen te werken met één hoofdpersoon slaagde Rockstar erin om van begin tot eind een personage te creëren waar spelers voor wilden pleiten.
Twee hoofdpersonages aantrekkelijk maken voor het publiek is niet onmogelijk, maar wel moeilijk.
Morgan is veerkrachtig, tot op zekere hoogte betrouwbaar en romantisch, ook al laat hij het zichzelf niet geloven. Ik begon van de gewapende cowboy te houden omdat ik urenlang bij hem kon blijven zitten. Alleen hij en niemand anders. Ik maakte kennis met zijn langdurige liefdesbelang, Mary Linton, en zijn ingewikkelde familiegeschiedenis en opvoeding als wees, waardoor ik besefte dat Morgan de Nederlandse Van Der Linde zag als een vaderfiguur die hij niet kon teleurstellen. Zijn overlevering onthulde diepgewortelde verlatingsproblemen en de bereidheid om koste wat het kost te winnen, zelfs als het Morgan zijn leven kostte.
Arthur op een berg met zijn paard in Red Dead Redemption 2
Ik hoorde van zijn angst om dood te gaan, zijn affiniteit met dieren in het wild door zijn ingewikkelde schetsen, zijn gerechtvaardigde haat voor Micah Bell en zijn schoorvoetend vertrouwen in de grootse plannen van Van Der Linde. Morgan is een veelzijdig personage dat 3D voelde vanwege al zijn rijke karakterisering. Er werd tijd besteed aan het cultiveren van deze uiterst ingewikkelde cowboy. Dat maakt Morgan tot iemand die de moeite waard is om voor te pleiten. Aan het einde van zijn verhaal voel je diep met hem mee, iets dat niet kan worden bereikt met twee hoofdpersonen. Het is onvermijdelijk dat iemand achterblijft. Ik herinner me dat ik 's avonds laat RDR2 afrondde, naar mijn scherm staarde en lang huilde, alleen maar denkend aan hoe wreed het allemaal was.
Er is veel om mee te spelen in GTA 6 wat betreft spelmechanismen. Het toevoegen van twee speelbare personages aan een toch al overvolle game is bijna te veel voor spelers om mee te werken.
De uiteindelijke dood van Morgan had een impact omdat het voelde alsof ik hem, na al die uren die ik in het spel had gestoken, persoonlijk kende. Ik kende mijn paard even goed, maar dat werd mij ook ontnomen. Ik had 65 uur met Morgan doorgebracht door het wilde Amerikaanse Westen, en nu was hij weg. Als Rockstar dezelfde magie wil nabootsen als met Morgan inRDR2, moeten ze zich concentreren op een specifiek personage, in plaats van op twee. Het bedrijf heeft in het verleden afzonderlijke personages in het GTA-universum voor hen zien floreren, met geweldige hoofdrolspelers als Niko Bellic, die misschien wel de beste in de franchise is. Het is vaak te moeilijk om twee karakters in hetzelfde tempo en met dezelfde aandacht voor detail te ontwikkelen. Er valt iets door de kieren, waardoor een specifieke hoofdpersoon zich hol voelt als een stel pixels op een scherm.
Hier is hoe Red Dead Redemption 2 er nog steeds in slaagde (in zekere zin) een secundaire hoofdrolspeler op te nemen
Afbeelding via Rockstar Games
Nou, je zou tegen jezelf kunnen zeggen: "RDR2 had technisch gezien een secundaire hoofdrolspeler", en je zou gelijk hebben. John Marston fungeert als een secundaire hoofdrolspeler in het spel, na het ongelukkige overlijden van Arthur. Voordien fungeerde de cowboy als een secundair personage dat spelers al zouden moeten kennen als ze RDR hebben gespeeld. RDR2 dient als proloog op de gebeurtenissen van RDR en laat zien hoe Marston zijn iconische littekens opliep tijdens het opzetten van de gebeurtenissen die zijn leven in de eerste game vormden. Dit werkt omdat spelers Marston al kennen en liefhebben.
Om dit in perspectief te plaatsen: toen RDR2 werd aangekondigd, waren veel OG-fans behoorlijk nijdig bij het idee om een nieuwe hoofdrolspeler op het toneel te hebben. Morgan was niet de eerste keuze van mensen, vooral niet omdat ze de hele eerste game hadden besteed aan het leren kennen van Marston. Nadat de game was uitgebracht, werden fans van de serie echter getrakteerd op een fantastisch personage dat alle kritiek regelrecht de mond snoerde. Grappig genoeg zouden veel mensen, inclusief ikzelf, willen dat ze nog steeds als Morgan konden spelen. Hoewel ik van Marston hou, was ik teleurgesteld dat ik hem niet langer kon spelen, omdat ik gedwongen was om Marston voor altijd in mijn opslagbestand te spelen.
Fans zijn al lang bekend met John, nadat hij zijn huiselijke uitdagingen met zijn jonge zoon Jack Marston en zijn vrouw Abigail Marston, zijn traumatische opvoeding en zijn ultieme afwijzing van de rust die hem aan het einde van RDR was beloofd, had verkend. Ondanks zijn inspanningen bleef het bereiken van een vreedzaam, conventioneel bestaan buiten bereik, een thema dat begint op te duiken in zijn segmenten binnen RDR2. Zijn effectiviteit als ondersteunende hoofdrolspeler komt voort uit het feit dat zijn personage al op meesterlijke wijze was vormgegeven in de originele game, waarbij RDR2 eenvoudigweg extra contextlagen aan zijn verhaal gaf.
