Voordat Nintendo in september gameplaybeelden onthulde voor de remake *Legend of Zelda: Ocarina of Time*, was ik geneigd te geloven dat de titel een veel substantiëlere herziening van de N64-klassieker verdiende. Omdat ik *Ocarina of Time* zo vaak heb gespeeld dat ik virtueel door delen van Hyrule kan navigeren met mijn ogen dicht, was het vooruitzicht een radicaal andere interpretatie van een van mijn favorieten aller tijden tegen te komen behoorlijk aanlokkelijk. Nu de Switch 2-versie echter een 96 op Metacritic heeft behaald, heb ik de kritische ontvangst met betrekking tot de ontwerpkeuzes van Nintendo nauwlettend in de gaten gehouden. Ironisch genoeg is één terugkerende kritiek waarschijnlijk juist de factor die heeft bijgedragen aan de uitzonderlijke beoordeling.
In een recensie voor *Nintendo Life* typeerde Ollie Reynolds de remake als "zeer veilig", waarbij hij opmerkte dat het herkenbare raamwerk minimale uitdagingen biedt voor veteranen en dat *Master Quest* afwezig is. Op dezelfde manier suggereerde Scott Duwe van *Destructoid* dat Nintendo misschien overdreven voorzichtig was, terwijl Kyle Hilliard van *Game Informer* opmerkte dat het spel vernieuwd lijkt, maar een echt nieuw gevoel mist. Het intrigerende aspect voor mij is dat dezelfde critici het respectievelijk een score van 9, 10 en 9,25 gaven. Dit suggereert dat de beslissing van Nintendo om *Ocarina of Time* niet opnieuw uit te vinden, niet zozeer een fout was, maar eerder een erkenning van hoe effectief het oorspronkelijke ontwerp nog steeds overeind blijft.
Ocarina of Time hoefde geen ander Zelda-spel te worden
Ik begrijp waarom fans die goed bekend zijn met het origineel van de N64 misschien een gedurfder aanpak wensen, vooral nadat *Breath of the Wild* en *Tears of the Kingdom* het evolutievermogen van de serie lieten zien. Maar bij dieper nadenken over de reikwijdte van een grote nieuwe voorstelling, betwijfel ik steeds meer of dit *Ocarina of Time* zou hebben verbeterd. De langzame voortgang van Kokiri Forest naar Hyrule, de verschuiving naar bekende locaties zodra Link ouder wordt, en de manier waarop elke kerker is opgebouwd rond verschillende mechanica, zijn een integraal onderdeel van de status van een opmerkelijk avontuur. Het uitbreiden van Hyrule Field naar een andere enorme open wereld of het volledig opnieuw ontwerpen van de kerkers zou veel meer veranderen dan alleen de visuele presentatie.
De ontwikkelaars van Nintendo leken dit vanaf het begin te hebben begrepen. In deel 3 van het Ask the Developer-interview van het bedrijf legde programmadirecteur Hiroki Taguchi uit dat het team de game helemaal opnieuw heeft opgebouwd, waarbij voortdurend wordt vergeleken met de N64-versie om het oorspronkelijke gevoel te behouden. Toch introduceerden ze nog steeds zinvolle aanpassingen: handmatig springen, een gratis camerasysteem en een sprint die de noodzaak elimineert om over Hyrule Field te rollen om sneller te bewegen. De Iron Boots zijn ook gestroomlijnd, waardoor een bezoek aan de Watertempel minder vervelend is zonder dat een kerkerrevisie nodig is.
Afbeelding via Nintendo
Die terughoudendheid strekt zich ook uit tot de geografie van Hyrule, wat ik vooral belangrijk vind gezien de manier waarop nieuwere Zelda-titels ononderbroken verkenning bevorderen. In deel 2 van het interview legde regisseur HokWai Ng uit waarom het team verschillende kaarten hanteerde in plaats van Hyrule in één naadloze omgeving te veranderen. Het verlaten van Kokiri Forest om Hyrule Field open te zien gaan is bedoeld als een evenement, en het ontdekken van een nieuwe regio zou spelers nog steeds een kort moment van anticipatie moeten geven. Ik zie niet hoe het eenvoudigweg vergroten en verbinden van elk gebied die ervaring automatisch zou verbeteren, vooral omdat Ocarina of Time nooit is gebouwd rond de vrijheid van zijn moderne opvolgers.
Hoe meer ik nadenk over wat een uitgebreide heruitvinding eigenlijk zou inhouden, hoe minder ik ervan overtuigd ben dat het Ocarina of Time zou hebben verbeterd.
Natuurlijk wijs ik de kritiek niet geheel van de hand, omdat er legitieme redenen zijn om te wensen dat Nintendo iets verder had gepusht. De ontbrekende Master Quest stelt veteranen teleur die hopen hun kennis van het origineel te testen, en de recensie van Destructoid merkt specifiek op dat de bijgewerkte gevechten te gemakkelijk kunnen aanvoelen. VGC gaf de remake vijf sterren nadat hij de verleiding had erkend om een grotere Hyrule of uitgebreide kerkers voor te stellen, en uiteindelijk Nintendo prees omdat hij zich ertegen verzette. Ik denk dat dit illustreert waarom de ‘te veilige’ klacht hier zo ongebruikelijk is: zelfs critici die meer verrassingen wilden, ontdekten dat het avontuur dat Nintendo wilde behouden uitzonderlijk bleef.
Kiezen voor veiligheid bleek een grotere gok dan het leek
De grootste kritiek op Zelda: Ocarina of Time Remake is precies waarom het een 96 scoorde 1
Ik begrijp nog steeds waarom een remake van Ocarina of Time die bijna alles verandert zo aanlokkelijk zou zijn, en ik zou oneerlijk zijn als ik zou beweren dat ik niet geïntrigeerd was door hoe die alternatieve versie zich had kunnen ontvouwen. Een deel van de vreugde bij het opnieuw bezoeken van Hyrule komt immers voort uit het besef dat niet elk bekend geheim zich op de plek bevindt die ik me herinner, inclusief enkele van de oude Rupee-trucs die Nintendo heeft verwijderd. Toch zou ik die nieuwsgierigheid niet het avontuur laten overschaduwen dat ik sinds 1998 opnieuw beleef. Het is haalbaar om Hyrule zich onderscheidend genoeg te laten voelen om een nieuwe verkenning te rechtvaardigen, terwijl de elementen behouden blijven die spelers oorspronkelijk terugtrokken.
Een 96 op Metacritic bewijst niet noodzakelijkerwijs dat trouw blijven aan het origineel de sleutel tot de score was, en ik betwijfel of elke speler het perspectief van Nintendo zal delen. Maar als de recensent van Game Informer toegeeft dat hij zelden verrast was, maar tot tranen toe geroerd was door het einde, spreekt dat boekdelen over hoe goed Ocarina of Time blijft resoneren. Nintendo had deze remake kunnen gebruiken om een van de beste games ooit gemaakt opnieuw uit te vinden, maar in plaats daarvan kon het origineel zichzelf opnieuw bewijzen en genoeg moderne accenten toevoegen om spelers te laten waarderen wat er al was. Gezien het feit dat ik aanvankelijk wilde dat Nintendo iets heel anders zou leveren, begin ik me te realiseren dat ik misschien heb onderschat hoeveel de originele Ocarina of Time nog steeds te bieden heeft.
