Met de opkomst van anime als een van de meest dominante krachten in de entertainmentwereld is het aantal fans drastisch toegenomen. Hoewel een aanzienlijk deel van deze kijkers afkomstig is uit oudere generaties die zijn opgegroeid met het genieten van de meesterwerken van de afgelopen decennia, is het een onmiskenbaar feit dat jongere generaties, zoals Gen Z, ook grote consumenten zijn.
Vanwege de verschillen in cultuur en praktijken in de branche is het geen verrassing dat oudere anime-fans en Zoomers het niet altijd met elkaar eens zijn. Jongere fans hebben hun eigen smaak en mening ontwikkeld, en hoewel sommige van deze opnames controversieel kunnen zijn voor millennials of andere generaties, zijn ze niet altijd bizar of ongegrond.
Animatie van filmische kwaliteit maakt een show veel beter
Demon Slayer animatie tanjiro zonademhaling
Door de jaren heen heeft de anime-industrie een grote verschuiving gezien in de overkoepelende kunststijlen, wat moeilijk over het hoofd te zien is als je de huidige shows vergelijkt met oudere klassiekers. Studio's hebben grote nadruk gelegd op het maken van series die het publiek niet alleen aanspreken met geweldige verhalen of charmante personages, maar ook met hoogwaardige animaties. Inzendingen als Demon Slayer of Frieren: Beyond Journey’s End, twee van de mooiste geanimeerde shows uit de geschiedenis, zijn voorbeelden van deze trend.
Hoewel het waar is dat fantastisch uitziende graphics aantrekkelijk zijn voor fans van alle leeftijden, zijn Gen Z-kijkers gewend geraakt aan dit kwaliteitsniveau, tot het punt dat sommigen het als een cruciale eigenschap beschouwen voor het succes van een show. Ondanks het feit dat deze mening met een geheel nieuwe reeks problemen gepaard gaat, zoals de exploitatie-animators, is het begrijpelijk dat fans die zijn opgegroeid met verbluffende animaties dit als een belangrijk aspect beschouwen van het genieten van een show.
Antihelden zijn veel interessanter
beste moderne reïncarnatie-anime van de jaren 2020Afbeelding via Silver Link
In de jaren negentig en begin jaren 2000 werd anime gezien als een medium om inspirerende verhalen te vertellen die essentiële morele lessen aan fans konden bijbrengen. Oudere generaties groeiden op naast deugdzame en nobele helden die hun best deden om altijd goed en puur te blijven. Rond het midden van de jaren 2010 begon het concept van moreel dubieuze of ronduit anti-heldhaftige protagonisten zijn media-overname, wat resulteerde in een veel grotere belangstelling voor dit soort helden.
Gen Z-fans lijken het concept van een goedhartige hoofdrolspeler niet te haten, aangezien shows als My Hero Academia behoorlijk populair zijn binnen deze gemeenschap, maar antihelden veel populairder zijn. Het concept van een held die tot bijna alles in staat is om zijn doel te bereiken, niet beperkt door de moraliteit of wetten van de mensen om hem heen, leent zich voor het vertellen van impactvolle verhalen, en Generatie Z bewijst hoe populair het kan worden.
Anime is al mainstream zolang ze zich herinneren
Dragon Ball Super(1)
Anime is een belangrijk onderdeel geweest van het leven van miljoenen fans over de hele wereld, ongeacht hun leeftijd. Maar als het gaat om distributie en toegankelijkheid, is het een onmiskenbaar feit dat Generatie Z een van de eerste generaties was die gemakkelijk van hun favoriete programma's kon genieten. Verschillende jongere fans werden geboren in een tijdperk waarin anime de noodzakelijke barrières al had doorbroken om een belangrijke bron van wereldwijd entertainment te worden.
Oudere fans herinneren zich een tijd waarin dit niet het geval was, omdat toegang tot hun favoriete serie een hele beproeving was. Verschillende van de beste anime uit de jaren 2000 waren alleen beschikbaar via specifieke kanalen en op strikte tijden, wat betekende dat het publiek de volgende aflevering van hun favoriete programma volledig kon missen. Hoewel het voor fans over de hele wereld een zegen is dat streamingplatforms anime veel toegankelijker hebben gemaakt, was er een tijd dat dit niets anders was dan een droom.
Filler maakt een show niet meer te bekijken
beste anime met overweldigde hoofdrolspelers, solo-nivellering, code geass, mob psycho 100
Animefans zijn het daar niet vaak mee eens, aangezien de meningen over wat een show leuk maakt of niet, breed en gevarieerd zijn binnen het fandom, maar soms kunnen ze gemakkelijk tot overeenstemming komen. Een van deze afspraken is dat filler, vooral in shows waarin het concept wordt misbruikt, het plezier ernstig kan beïnvloeden. Maar zelfs als de meeste fans het erover eens zijn dat filler vervelend is, is de benadering van verschillende generaties er behoorlijk verschillend.
Oudere generaties zien filler als een noodzakelijk kwaad, omdat het de rol vervult om animators en studio's als geheel een breder tijdsbestek te geven om de gebeurtenissen van een manga aan te passen. Gen Z beschouwt filler als een ernstige misdaad en weigert zich er vrijwel unaniem aan over te geven. Dit heeft ertoe geleid dat moderne anime opvullers of onnodige gebeurtenissen bijna volledig probeert te vermijden, waarbij de nadruk volledig ligt op het tot leven brengen van het originele verhaal.
Dubs zijn net zo goed als subs
Shigeo Kageyama ziet er blij uit. Afbeelding via studio Bones.
Het debat over de vraag of de originele Japanse kopie of de Engelse kopie superieur is, is een voortdurend twistpunt onder fans. Voor oudere fans, die een tijdperk doormaakten waarin het aanpassen van anime aan de Engelse taal niet zo serieus werd genomen, verloren dubs vaak het tempo en de thema's van een show of verloren ze ronduit. Veel fans gaven er de voorkeur aan om van de originele anime met ondertitels te genieten, omdat deze vaker wel dan niet de oorspronkelijke bedoeling zou behouden.
De laatste tijd zijn Engelstalige dubs niet alleen veel trouwer geworden aan hun originele werken, maar hebben ze ook een aanzienlijk hogere kwaliteitsstandaard bereikt. Jongere GenZ-kijkers hebben de beruchte low-budget dubs van de originele DragonBall of de vroege 4KIDS-versie van OnePiece grotendeels vermeden. Als gevolg hiervan hebben ze de neiging om Engelse dubs in een veel positiever daglicht te zien, en een aanzienlijk deel van deze doelgroep geeft zelfs de voorkeur aan de nagesynchroniseerde versie.
Eén stuk is veel te lang
Afbeelding via Toei-animatie
In vrijwel alle opzichten is OnePiece een van de meest geprezen en onvergetelijke shōnen-series ooit gemaakt, met een innemende cast en een rijkelijk ingebeelde wereld waarin thema's als vrijheid, kameraadschap en corruptie als geen andere show worden onderzocht. Hoewel de serie onmiskenbaar vermakelijk is, is hij ook berucht vanwege het duizelingwekkende aantal afleveringen: nu meer dan 1.000 afleveringen en het groeit nog steeds.
Kijkers die naast Luffy en zijn team zijn opgegroeid, koesteren een diepe, nostalgische genegenheid voor de serie, waardoor het voor hen gemakkelijker wordt om te blijven kijken ondanks de enorme lengte. GenZ-fans die de eerste hoofdstukken hebben gemist, voelen zich daarentegen vaak terughoudend om een achterstand van meer dan duizend afleveringen aan te pakken, zelfs als het verhaal zelf meeslepend is.
Legacy Anime Pacing Feels Dragging
Studio Pierrot
Hedendaagse anime-series geven voornamelijk prioriteit aan een snel verhaalmomentum, waarbij vaak externe scènes worden geëlimineerd om de interesse van de kijker vast te houden. Animatiestudio's passen het bronmateriaal regelmatig aan en condenseren het om de productieworkflows te stroomlijnen en tegelijkertijd te garanderen dat het publiek geboeid blijft. Bijgevolg zijn jongere kijkers gewend geraakt aan strakke, efficiënte verhalen die strikt voldoen aan de plotvereisten.
Helaas heeft deze conditionering ertoe geleid dat veel jongere fans klassieke titels uit de jaren negentig en 2000 als buitengewoon traag beschouwen. Deze reactie is logisch, aangezien producties uit die tijdperken veel tijd besteedden aan diepgaande karakterontwikkeling en vaak de verhaallijnen en conflictsequenties tot het uiterste uitbreidden.
Seasonal Anime Outperform Continuous Broadcasts
beste nieuwe wit studio anime sinds 2020Afbeelding via Wit Studio
Hoewel het zelden de krantenkoppen haalt binnen fankringen, is een van de belangrijkste transformaties in de animewereld de geleidelijke verschuiving van uitzendingen het hele jaar door naar seizoensprogrammering. Van het begin van de jaren negentig tot het midden van de jaren 2010 werden veel series lange tijd uitgezonden, met een korte pauze tussen de releases van de cours, en vervolgens zonder grote onderbreking hervat voor een aantal extra maanden.
De afgelopen jaren hebben anime-makers dat model grotendeels verlaten en in plaats daarvan gekozen voor strakkere, compactere releaseperioden, gevolgd door langere pauzes tussen de seizoenen. Streamingdiensten zoals Netflix laten vaak een heel seizoen in één keer vallen, waardoor een gewoonte van bingewatchen wordt bevorderd die vooral onder GenZ-kijkers gemeengoed is geworden.
Het Isekai-genre is oververzadigd geraakt
Mushoku Tensei Werkloze reïncarnatie Rudeus en Sylphiette
Rond het midden van de jaren 2010, toen de anime-industrie een ingrijpende verandering in de mondiale perceptie ervoer, steeg de isekai-categorie naar onvoorziene hoogten van populariteit. Sinds dat moment zijn er in elk seizoen minstens twee series te zien waarin gewone mensen naar fantastische sferen worden meegenomen.
Veel GenZ-kijkers begonnen in deze periode anime te kijken, dus sinds hun kindertijd worden ze overspoeld met isekai-titels. Zelfs Millennials geven toe dat het thema een beetje overmatig wordt gebruikt, maar het zijn de jongere fans die luidruchtig een grotere verscheidenheid aan genres eisen.
Powerfantasy-anime is enorm in populariteit gestegen.
Afbeelding via A-1-afbeeldingen
Voor een groot aantal oudere fans dienden anime-helden als inspirerende modellen, die zelfverbetering en hard werken aanmoedigden en tegelijkertijd lessen gaven over discipline, vriendschap en zelfvertrouwen. Deze hoofdrolspelers waren deugdzame figuren die een rigoureuze training en ontberingen hebben doorstaan om hun ultieme kracht te bereiken, een kwaliteit die hen geliefd maakte bij het publiek. De afgelopen jaren is dit archetype kleiner geworden en heeft plaats gemaakt voor protagonisten die veel krachtiger en moreel dubbelzinniger zijn.
Het oudere publiek groeide op met nobele helden wier macht langzaam evolueerde, terwijl GenZ-fans kennis maakten met hoofdrolspelers die traditionele opvattingen over wat een held kan zijn, ter discussie stellen. Deze personages zijn cruciaal geworden bij het verspreiden van de aantrekkingskracht van powerfantasy-anime. De culturele impact van vechters als Jin-Woo en Rimuru laat zien hoe boeiend deze series kunnen zijn.
