31 jaar later is Se7en van David Fincher nog steeds een van de meest verontrustende en bepalende seriemoordenaarthrillers van de jaren negentig. De film volgt detectives William Somerset (Morgan Freeman) en David Mills (Brad Pitt) terwijl ze een reeks gruwelijke moorden onderzoeken, en uiteindelijk ontdekken dat elk slachtoffer is uitgekozen om een van de zeven hoofdzonden te vertegenwoordigen. De dader, John Doe, heeft een uitgebreide boodschap samengesteld en de rechercheurs gedwongen deze te volgen totdat ze zelf deel gaan uitmaken van het plan, met het beroemde 'Wat zit er in de doos?' twist einde.
De combinatie van meedogenloze moordenaars, gruwelijke misdaden en aanwijzingen die veel meer betekenen dan ze in eerste instantie lijken, is moeilijk te repliceren, en slechts een paar thrillers zijn erin geslaagd de donkere, sombere intensiteit van het meesterwerk van David Fincher te evenaren. Wie echter op zoek is naar een ander mysterie dat iets van Se7ens DNA bevat, zou naar een boek moeten kijken dat slechts een jaar later werd uitgebracht: The Poet van Michael Connelly. De centrale zaak van de roman ontvouwt zich heel anders, maar het levert opnieuw een verontrustende jacht op een moordenaar wiens misdaden stukjes zijn van een veel grotere puzzel, en er zit ook een even grote wending in.
De dichter begint met een dood die nergens op slaat
Voordat Michael Connelly beroemd werd door boeken als The Lincoln Lawyer, had hij zich al gevestigd door zijn Harry Bosch-romans toen hij The Poe in 1996 publiceerde. In plaats van een andere politiedetective centraal te stellen in het verhaal, concentreert The Poet zich echter op Jack McEvoy, een misdaadverslaggever voor Rocky Mountain News die carrière heeft gemaakt door over de dood te schrijven. Die professionele afstand verdwijnt volledig als Jack hoort dat zijn broer Sean, een rechercheur moordzaken, blijkbaar door zelfmoord is omgekomen.
Sean had te maken gehad met een bijzonder moeilijke moordzaak die hij met moeite had opgelost, wat Jack aanvankelijk de indruk geeft dat Seans dood precies zou kunnen zijn wat het lijkt: een zelfmoord die wordt aangewakkerd door stress en frustratie. Maar op de typische thriller-manier begint Jack zelfmoorden bij de politie te onderzoeken voor een verhaal en ontdekt hij een verband dat wijst in de richting van iets veel sinisters. Andere rechercheurs moordzaken die worden achtervolgd door onopgeloste zaken worden onderdeel van het patroon, terwijl citaten van Edgar Allan Poe het visitekaartje van de moordenaar worden. Als gevolg hiervan wordt Jack door Jacks poging om de dood van zijn broer te begrijpen betrokken bij een veel groter onderzoek, wat hem in groot gevaar brengt. Het is precies het soort thrilleruitgangspunt en seriemoordenaarmotief dat Se7en-fans zou moeten interesseren.
Se7en-fans zullen zich meteen thuis voelen bij de dichter
William Somerset van Morgan Freeman staat in een kantoor met een briefje in Se7enImage van Yailin Chacon
Uiteraard is The Poe niet zomaar herschreven tot een roman, maar het is heel gemakkelijk in te zien waarom Fincher-fans verslaafd zouden kunnen raken aan Connelly's mysterie. Zowel Se7en als The Poet stellen hun protagonisten tegenover moordenaars wier misdaden een dieper, literair geïnspireerd randje hebben. Geen van beide verhalen is tevreden met alleen maar vragen wie de moordenaar is; John Doe verandert elke moord in een onderdeel van een groter geheel, selecteert slachtoffers waarvan hij gelooft dat ze een van de zeven hoofdzonden vertegenwoordigen en construeert gruwelijke straffen rond hebzucht, gulzigheid, trots, luiheid en lust voordat hij de laatste twee – afgunst en toorn – bewaart voor de laatste fase van zijn plan.
Somerset en Mills besteden daarom een groot deel van hun onderzoek aan het begrijpen van de logica achter de misdaden die in eerste instantie onmogelijk verschillend lijken. Zelfs als John Doe het politiebureau binnenloopt en zichzelf identificeert, is het mysterie nog niet echt voorbij. De rechercheurs weten nog steeds niet wat hij van plan is, of hoe de twee overgebleven zonden daarin passen. The Poetbiedt een soortgelijke ervaring en geeft tegelijkertijd de focus aan de 'howdunit'.
Maar er is genoeg om beide verhalen te onderscheiden, zodat The Poet en Se7en aanvoelen als nieuwe ervaringen. In plaats van lichamen te vinden die opzettelijk rond de zeven hoofdzonden zijn geënsceneerd, begint Jack met sterfgevallen die al als zelfmoorden zijn geaccepteerd en ontdekt hij geleidelijk redenen om die verklaring in twijfel te trekken. Edgar Allan Poe vervangt de religieuze symboliek van Se7en als een van de rode draden in de zaak, en Jacks beroep geeft de jacht nog een groot verschil: hij volgt een verhaal en probeert niet een moordenaar te vangen. Toch is The Poe veel meer dan een prozaversie van Se7en, maar beiden begrijpen dat de meest verontrustende thrillers niet altijd een ongelooflijk hoog aantal personen nodig hebben. In plaats daarvan zijn de moordenaars de hele tijd een aantal stappen vooruit.
De dichter biedt een heel andere draai
Se7enandThe Poets bewaren hun meest verontrustende onthullingen tot het einde, maar gebruiken die wendingen op totaal verschillende manieren. Geen van beide moordenaars begaat misdaden die op zichzelf kunnen worden begrepen; Somerset en Mills moeten erkennen dat ogenschijnlijk niet-verwante slachtoffers zijn geselecteerd volgens John Doe's interpretatie van de zeven hoofdzonden, terwijl The Poet een veel herkenbaarder spel speelt van 'wie is de moordenaar? element. Beide verhalen worden oefeningen in het vinden van het patroon achter de moorden. Waar de twee echter echt scheiden, is wat er gebeurt als die patronen betekenis beginnen te krijgen.
Se7en onthult de identiteit van de moordenaar wanneer John Doe zichzelf aangeeft. Maar die doorbraak onthult niet de rest van zijn plan. De woestijnsequentie aan het einde van de film geeft dat verwoestende antwoord: Mills opent een doos met daarin het onthoofde hoofd van zijn zwangere vrouw, en hij schiet John Doe in een vlaag van woede neer, waarmee hij zijn 'meesterwerk' afsluit. John Doe vermoordde Tracy uit jaloezie vanwege het volkomen normale leven van het paar (afgunst), en het overweldigende verdriet en de woede van Mills zorgden ervoor dat hij de laatste moord pleegde (toorn).
De dichter laat op dezelfde manier zien dat zijn onderzoek tot een conclusie leidt, alleen omdat kleine inconsistenties dat gevoel van finaliteit wegnemen. Zonder de wending te bederven, moet Jack opnieuw beoordelen wat het onderzoek werkelijk heeft bewezen, en Connelly onthoudt doelbewust een geruststellend, definitief einde. The Poet geeft een nieuwe draai aan hetzelfde uitgangspunt: de zaak blijft voortduren tot voorbij het punt waarop iedereen aannam dat het klaar was, waardoor het ideaal is voor Se7enfans.
