Er is iets unieks bevredigend aan een klassieke RPG in de open wereld. Het brengt me terug naar het tijdperk waarin ik talloze uren verloor met staren naar mijn enorme monitor, terwijl mijn oververhitte pc zo hard rammelde dat ik half verwachtte dat hij zou barsten. Achteraf gezien verbaas ik me er nog steeds over hoe we die eindeloze laadschermen hebben doorstaan.
Maar als de avonturen die aan de andere kant wachten zo meeslepend zijn, voelt het wachten nauwelijks als een last. Nostalgie kan bedrieglijk zijn en het verleden vaak in een rooskleuriger licht schilderen. Toch zijn er, ondanks hun zeldzaamheid, nog steeds vintage-spellen die als een goed vintage zijn gerijpt. Of je nu van plan bent om terug te duiken in geliefde klassiekers of voor het eerst aan een retro-ervaring begint, hier zijn verschillende RPG's in de open wereld die gegarandeerd indruk zullen maken.
Gotisch 2 (2002)
Een wereld die zoveel meer is dan alleen een kaart
Afbeelding via THQ Nordic
Veel enthousiastelingen beschouwen *Gothic 2* als de onofficiële monarch van RPG's in de open wereld, een titel die het met verdienste heeft verdiend. De door Piranha Bytes ontwikkelde titel geeft spelers de duidelijke indruk dat hedendaagse releases moeilijk te evenaren zijn. Dit komt niet alleen door de enorme reikwijdte van de spelerskeuze, maar eerder door de fundamentele ziel van de ervaring. De game is zo gemaakt dat hij authentiek aanvoelt en de sensatie simuleert van het bewonen van de wereld in plaats van alleen maar een personage erin te besturen. De stad Khorinis speelt een belangrijke rol bij het creëren van deze meeslepende sfeer.
Niet-spelerpersonages volgen hun eigen schema's en bezigheden, en de stedelijke omgeving weerspiegelt de complexiteit van de echte wereld door zijn specifieke politiek en impliciete sociale normen. De omringende wildernis is eveneens gebaseerd op realisme, waardoor de reis terug van verkenning zeer de moeite waard is. Hoewel de visuele getrouwheid het jongere publiek vandaag de dag zou kunnen verrassen, benadrukken zelfs moderne kritieken vaak de ingewikkelde details en de uitgestrekte schaal van de open wereld. Niettemin blijft de consensus bestaan dat *Gothic 2*, ondanks zijn leeftijd, de kwaliteit van een daadwerkelijke bestemming behoudt en niet van een digitale kaart die rond de hoofdpersoon is opgebouwd.
The Elder Scrolls 3: Morrowind (2002)
Een RPG die onderwerp blijft van eindeloze lof
Afbeelding via Bethesda Softworks
The Elder Scrolls 3: Morrowindi is een van de meest geprezen RPG's in de open wereld die er zijn. Als je ooit in een verhit debat over de beste klassiekers terechtkomt, is het onwaarschijnlijk dat deze titel op veel tegenstand zal stuiten. Het is een van die games die zich altijd zal onderscheiden omdat het het vermogen van de speler respecteert om voor zichzelf te denken en zijn plaats in de wereld te verdienen door langzaam zijn vaardigheden op te bouwen.
Het is geen toeval dat Morrowindi algemeen wordt beschouwd als extreem meeslepend. Net als in het echte leven kost het je bij de eerste keer spelen twaalf uur om een taak uit te voeren, maar de volgende keer kost het je misschien maar twee uur, waardoor elke prestatie uiterst bevredigend en lonend aanvoelt. Natuurlijk, net als je denkt dat je alles hebt geleerd, ontdek je plotseling een nieuwe truc die gloednieuwe mogelijkheden voor het bouwen van personages ontgrendelt.
En het is niet zo dat deze functie zelf honderd procent is wat de game uniek maakt. Het is de combinatie van leren door ervaring in een wereld die niet is gebouwd voor het gemak van de speler. In eerste instantie voel je je een absolute vreemdeling; je bent nieuw, je bent kwetsbaar, en de game probeert je niet te beschermen tegen het betreden van een gebied waarin je niet over de vaardigheden beschikt om te overleven. Er zijn geen kaartmarkeringen of stemacteurs; alleen jij en je eigen vaardigheden tegen de wereld. Als je fan bent van het echt verdienen van je voortgang, dan is deze titel iets voor jou.
Fallout 3 (2008)
Een wereld die de moeite waard is om in te verdwalen
Afbeelding via Bethesda
Fallout 3 ontpopte zich als een instant klassieker, en na een enkele playthrough verlangen spelers vaak naar een nieuwe ervaring. Hoewel het verhaal solide is, kon de daaropvolgende titels de sfeer niet repliceren. Ja, dat lees je goed. Stel je een wereld voor die volkomen verwoest en somber is en geen enkele kans meer heeft om terug te keren naar zijn vroegere staat.
De somberheid ervan valt niet te ontkennen, maar juist die somberheid versterkt de ervaring juist. Fallout 3 vat de alomtegenwoordige angst samen van een wereld die op de rand van de afgrond staat. Hoewel speurtochten niet het sterkste element van de game zijn, en velen simplistisch aanvoelen als ze worden vergeleken met nieuwere releases, blijven de verhalen die eraan ten grondslag liggen boeiend. Ze duiken vaak in verontrustend en ongemakkelijk terrein, en deze bereidheid om sombere conclusies toe te staan, is wat het spel onderscheidt.
Koninkrijken van Amalur: Afrekening (2012)
Een wereld vol mogelijkheden
Afbeelding via Big Huge Games
Als je Kingdoms of Amalur: Reckoning eerder bent tegengekomen, herken je waarschijnlijk de status ervan als een crimineel ondergewaardeerde titel. Ik speculeer regelmatig of de release, slechts drie maanden na de legendarische Skyrim, heeft bijgedragen aan deze ontvangst, hoewel dat debat thuishoort in een aparte discussie. In termen van volume aan ruwe inhoud is Amalur een absoluut hoogtepunt, waarbij vrijwel geen enkele hedendaagse game de reikwijdte ervan kan evenaren.
De game biedt een absurde overvloed aan speurtochten, bewapening en karakteropbouw om te verkennen. Om de enorme omvang van de beschikbare activiteiten te illustreren, kan een complete playthrough gemakkelijk worden uitgebreid tot driecijferige uren; Cruciaal is dat deze diepgang wordt geleverd zonder het trage tempo dat vaak wordt geassocieerd met titels als Morrowind. Je bent vanaf het begin inherent krachtig, waardoor je geen urenlange vaardigheden hoeft te oefenen. Vanaf dat moment draait de karaktervoortgang om hoe overdreven je vaardigheden kunnen worden.
Het vormt het ideale decor voor een machtsfantasie. Bovendien is de Re-Reckoning-editie de versie die je vandaag de dag kunt spelen (en het blijft vrijwel de enige beschikbare optie).
Dragon's Dogma: DarkArisen (2012)
Een droom voor monsterjagers
De wereld verkennen in Dragon's Dogma Dark Arisen
Dragon’s Dogma: DarkArisen is ongeëvenaard dankzij het briljante Pawn-systeem. Spelers kunnen een persoonlijke pion ontwerpen en er twee extra lenen van de gemeenschap. Als je ze uitrust met de juiste vaardigheden, worden ze dodelijke bondgenoten; als je het verkeerd doet, zullen ze alleen maar nutteloos aan je zijde ronddwalen. Kortom, het Pion-mechanisme levert de perfecte smaak van coöperatief spel zonder spelers.
Zoals met elke titel is DarkArisen niet onberispelijk. De snelle reisopties zijn beperkter dan die in de meeste RPG's in de open wereld, maar de game compenseert dit met zijn opmerkelijke pionnenfunctie en opwindende gevechten. In weinig games kun je op specifieke lichaamsdelen van de vijand richten of je vastklampen aan een zwevend beest terwijl het je door de lucht voert. Als je een tijdloze ervaring nodig hebt om een trage middag op te fleuren, dan is deze game een goede keuze.
