Horror werkt het beste als het je overrompelt. Een sprongangst die te vroeg zijn klap uitdeelt, of een beangstigende wending die vanaf het begin duidelijk is, verpest de stroom en, nog belangrijker, zuigt de spanning weg waar horrorgames op vertrouwen. Als een spel je niet ongemakkelijk maakt terwijl je speelt, schiet het zijn doel voorbij.
Bijgevolg maken enkele van de krachtigste horrortitels je bang, juist omdat je ze in eerste instantie niet als horrorspellen herkent. Een charmante visuele stijl, een onschadelijk openingssegment of een vluchtige aanraking van horror in een spel dat verder niets met elkaar te maken heeft, kunnen spelers verrassen, waardoor ze kwetsbaar worden voor een onverwachte schrik of een hartverscheurende duik in angst die ze nooit hadden verwacht.
Spoiler en triggerwaarschuwing voor Doki Doki Literature Club!, en alleen spoilerwaarschuwingen voor Return of the Obra Dinn en Nine Sols. We beoordelen ook de mate van horror in elke inzending, zodat je weet of je het moet vermijden of niet. Games worden gerangschikt op basis van hoe meeslepend hun horrorelementen zijn, niet hoe eng ze zijn.
Pony Island
Niet allemaal schattigheid en comfort
Pony Island Gameplay
- Horrorniveau: Laag (voornamelijk meta-horror met een enkele vroege sprongangst)
De titel Pony Island doet je misschien een luchtig avontuur verwachten, maar het spel begint met het begeleiden van een galopperend paard dat over hekken springt en vijanden neerschiet met zijn Pony Laser. Maar al snel komen de onheilspellende lagen van het spel aan het licht, wat bewijst dat het verre van schattig is.
In plaats van alleen maar poortsprongen te herhalen, is het je doel om te ontsnappen aan het spel dat je pony opsluit. Nadat je je hebt losgemaakt, duik je in de eeuwenoude, ogenschijnlijk kwaadaardige computer die de poort-springende reeks orkestreert. Dit is waar echte terreur om zich heen grijpt. Terwijl je op jacht gaat naar de maker van het spel, ontdek je verborgen bestanden met verontrustende hints en een sinistere chatroom, terwijl je te maken krijgt met verontrustende beelden en een groeiend gevoel van angst voor jou en je hulpeloze pony.
Braam: De Bergkoning
Zing ons een lied
Bramble: De Bergkoning - veld
- Angstfactor: Zacht (beperkt tot standaard monsterangsten)
Bramble: The Mountain King wisselt snel tussen pastorale en sinistere tonen en handhaaft deze vluchtigheid gedurende het hele korte verhaal. De hoofdpersoon, Olle, heeft een bijna engelachtige houding terwijl hij door het bos reist om zijn verdwenen zus te lokaliseren. Het omringende bos transformeert om verschillende sprookjes te weerspiegelen, hoewel deze meer neigen naar de donkerdere, originele Grimm-versies dan naar de gepolijste stijl van Disney-attracties. Als hybride van avontuur en horror zorgt de titel ervoor dat spelers blijven raden wat er daarna gaat gebeuren.
Ontsnappen aan de verbijsterende deuntjes van de Nacken en getuige zijn van een heks die een kind offert om een demon te kalmeren, sleept de toon al snel naar duisternis. De titel wordt overal ondersteund door een fantastische soundtrack – zo pakkend dat het soms botst met de griezelige sfeer, maar je zult nog steeds merken dat je mee tikt terwijl Olle sprint om te overleven. In de climax neem je het op tegen de gelijknamige Mountain King, wat een legendarische platform-gaming-confrontatie oplevert die bepaalt wat het genre kan bereiken.
Subnautica
Excuses aan mensen die lijden aan thalassofobie
subnautica donkere verkenning
- Horrorintensiteit: gemiddeld (monsters en omgevingen zijn intens angstaanjagend)
Voor sommige spelers, waaronder ikzelf, heeft Subnautica altijd als een horrortitel gevoeld. Als de gedachte aan uitgestrekte, eindeloze zeeën je beangstigt, dan wordt jezelf onderdompelen in een avontuur in de open wereld onder de golven pure nachtmerriebrandstof. Toch is niet iedereen bang voor de oceaan. Is Subnautica nog steeds eng voor die mensen? Absoluut, al kost het wat tijd om dat punt te bereiken.
Tijdens het eerste derde deel van de ervaring, terwijl je het ondiepe water in kaart brengt en een basis bouwt, komt de enige echte schrik na zonsondergang, en zelfs dan komt er niets dichterbij. Naarmate je je verder in diepere wateren begeeft – gebieden buiten het bereik van zonlicht – begin je de roep van een kolossaal wezen te horen, en kom je het vervolgens daadwerkelijk tegen. De spanning escaleert geleidelijk tot regelrechte horror, versterkt door het eerdere gevoel van veiligheid van de game. Op het moment dat je schip verklaart: "Ik detecteer meerdere leviathan-klasse levensvormen in de regio. Weet je zeker dat wat je ook doet de moeite waard is?" het lijdt geen twijfel dat je in een horrorspel zit.
Nine Sols
Red Candle Games kunnen hun oorsprong niet verlaten
Nine-Sols-screenshots (2)
- Horrorniveau: gemiddeld (het segment is kort, maar de beelden zijn zeer verontrustend)
Nine Sols houdt de horror-elementen vanaf het begin strak verborgen. Er zijn hints van herseneten, en de tegenstanders die je tegenkomt zijn onmiskenbaar grotesk, maar niets in het spel bereidt je voor op het moment dat je het Cortex Center binnenstapt, noch voor de daaropvolgende duik in Lady Ethereal’s Dream. De titel komt van Red Candle Games – de ontwikkelaars achter Devotion and Detention – dus er stroomt een sterke horrorstam door de aderen van de studio.
Het Cortex Center zorgt voor een premium jump-scare, juist omdat het je overrompelt. Wanneer Jin probeert te vertrekken, blijft de omgeving onveranderd; in plaats daarvan verschijnt hij weer in dezelfde kamer door de tegenoverliggende deuropening, alsof hij in een lus zit. Al snel overspoelt de ruis het scherm, begint het bloed te regenen en verschijnt er uit het niets een onheilspellend gezicht: een onmiskenbaar gedenkwaardig moment.
Lady Ethereal’s Dream neemt een andere wending, mede door de aanwezigheid van andere gevangenen die zich duidelijk verre van op hun gemak voelen. Het gebied is bezaaid met met bloed doordrenkte poelen, donkere, rottende bomen en holle, lege ogen, terwijl verschillende personages zenuwslopend schokkerige bewegingen vertonen. De hele reeks wekt een hartverscheurende angst op, wat het vermogen van Red Candle Games onderstreept om een van de beste Metroidvania’s van het decennium af te leveren en tegelijkertijd hun horror-expertise te demonstreren.
Doki Doki Literatuurclub!
No Soulmates Here
beste games die hun horror verbergen tot het moment dat je het minst verwacht
- Horrorintensiteit: Intens (bevat angstaanjagende beelden, donkere en gevoelige onderwerpen en directe psychologische manipulatie)
Hoewel het verhaal uiteindelijk een doel dient, is de manier waarop *Doki Doki Literature Club!* je laat geloven dat je een schattige romance in chibi-stijl of een standaard visuele roman ervaart bijna kwaadaardig. Je stapt samen met drie vrouwelijke leden binnen in een literaire club, waar je poëzie uitwisselt en persoonlijke zaken bespreekt in een hartverwarmende omgeving. Vervolgens maakt Sayori een einde aan haar leven.
De reeks levert een schokkende impact op omdat er bijna geen voorafschaduwing is tot het moment dat deze toeslaat. Meteen daarna wordt de toon grimmig. De overige personages doen alsof Sayori een volslagen vreemde is. Een van hen lijkt zich ervan bewust te zijn dat ze vastzit in een videogame. Telkens wanneer u de situatie begint te begrijpen, wordt de hele omgeving gereset en wordt uw geheugen gewist. De afdaling in terreur in Doki Doki Literature Club is een meesterwerk. Het komt zonder waarschuwing tevoorschijn en valt zo snel uiteen dat je er duizelig van wordt. Hoewel het een harde manipulatie is, blijkt het zeer effectief te zijn.
Outer Wilds: Echoes Of The Eye-DLC
De uilen zijn je vrienden
buitenste wildernis echo's van de oog-buitenaardse uil
- Horrorintensiteit: mild (de buitenaardse wezens zijn verontrustend en de omgeving is donker, maar de impact neemt af naarmate het spel langer duurt)
Outer Wilds biedt veel griezelige momenten, maar slechts een handvol kwalificeert zich echt als regelrechte horror. De eerste keer dat je Dark Bramble binnenstapt is een van die zeldzame gevallen, maar nadat je de truc onder de knie hebt om de zeeduivel binnenin te ontwijken, weegt de spanning zwaarder dan de regelrechte terreur. De simulatie in de Echoes of the Eye DLC voelt heel anders aan.
Fans noemen ze liefkozend Owlk en ze patrouilleren in deze zones met lantaarns. Als ze je zien, rennen ze met een verbazingwekkende snelheid op je af, met gloeiende ogen en een schreeuwende mond. Hoewel ze je niet meteen vermoorden, is het net zo angstaanjagend om betrapt te worden terwijl je heimelijk door Owlk-gebied navigeert. Dit is de reden waarom het ontdekken van de ‘truc’ van de simulatie zo bevredigend is: je kunt het gebied verkennen zonder de constante angst om gevangen te worden genomen.
Terugkeer van de Obra Dinn
Welk lot wachtte deze bemanning?
Terugkeer van de skeletresten van Obra Dinn
- Horrorniveau: Laag-matig (overvloedige lijken en skeletten plus een paar wezens, maar zonder schrik of expliciete bloedvergieten)
Vanaf het allereerste begin van Return of the Obra Dinn is het duidelijk dat er buitenaardse krachten bij betrokken zijn. Je neemt de rol aan van een verzekeringsexpert die is uitgerust met een betoverde stopwatch. Wanneer je het horloge in de buurt van een lijk plaatst, hoor je de laatste seconden van het slachtoffer en stap je vervolgens in een bevroren moment van zijn dood. Jouw taak is om de gebeurtenissen bloot te leggen die zich aan boord van de Obra Dinn hebben afgespeeld nadat deze werd ontdekt terwijl de hele bemanning dood was. Tot nu toe past alles bij elkaar, maar niets wijst op de omvang van de terreur die ons te wachten staat.
Het cruciale moment komt als je getuige bent van de laatste seconden van Abigail Witterel, de echtgenote van de kapitein. Ze wordt verpletterd door een vallende mast, die wordt losgerukt door de enorme tentakel van een kraken. Als je je omdraait om het bredere plaatje in je op te nemen, zie je dat het hele schip belegerd wordt door dit kolossale monster, en het schip wordt duidelijk onder de voet gelopen. Er ontvouwen zich nog meer nachtmerries terwijl je de ondergang van de Obra Dinn in omgekeerde volgorde bekijkt: krabben ter grootte van een tank met angstaanjagende ruiters, sluwe zeemeerminnen die in de oren van zeelieden mompelen, en de tastbare angst van een bemanning die geleidelijk aan moordzuchtige waanzin bezwijkt. Return of the Obra Dinn lijkt op het eerste gezicht misschien griezelig, maar vergis je niet: het is een fundamenteel Lovecraftiaanse horrorervaring.
