Er zijn maar weinig fantasy-franchises die zo irritant zijn als *A Song of Ice And Fire* van George R.R. Martin. Hoewel de saga, die de inspiratie vormde voor *Game of Thrones*, een monumentaal werk uit de epische fantasie van de 21e eeuw is, blijft de onvoltooide staat ervan een grote bron van irritatie. De kans om getuige te zijn van de conclusie van het verhaal lijkt steeds kleiner te worden, maar enthousiaste lezers hebben een alternatief dat het verlangen kan bevredigen dat onvervuld blijft door *Winds of Winter* of *House of the Dragon*.
De *First Law*-serie van Joe Abercrombie bevat veel elementen die *Game of Thrones* zo boeiend maakten: uitgebreide politieke machinaties, levendige karakters, diepgeworteld geweld, een samensmelting van conventionele fantasie met cynisch realisme, en een ondeugende gave om verwachtingen te ondermijnen. Abercrombie omarmt het grimdark-genre volledig en maakt romans die misschien nog somberder zijn dan *Game of Thrones*. Omdat zijn verhaal een definitief einde bereikt, biedt het een ideaal escapisme voor bewonderaars van Martins schrijven.
De originele First Law-trilogie bevat personages die de archetypen van Game of Thrones weerspiegelen
De eerste trilogie *First Law* bestaat uit drie delen, te beginnen met *The Blade Itself*, gevolgd door *Before They Are Hanged* en *The Last Argument of Kings*. Deze romans volgen een cast van hoofdrolspelers die aanvankelijk rechtstreeks uit een standaard fantasy-personagegids lijken te komen:
- Logen Ninefingers is een meedogenloze noordelijke krijger die zich niettemin aan een strikt persoonlijk ethisch kader houdt.
- Jezal dan Luthar is een charismatische aristocraat en een meester van het zwaard.
- Bayaz fungeert als de oude eerste van de Magiërs en belichaamt de rol van archetypische wijze mentor die vaak met Gandalf wordt geassocieerd.
- Sand dan Glokta, voormalig militair, dient nu als brutale inquisiteur en folteraar.
De *First Law*-trilogie overstijgt echter de typische fantasieconventies, aangezien Joe Abercrombie traditionele karakterarchetypen begint te deconstrueren zodra hij ze introduceert. Ninefingers, die last heeft van black-outs die hem ertoe aanzetten gewelddaden te plegen tegen mensen in de buurt, is veel minder nobel dan zijn eerste presentatie doet vermoeden, en verdient vergelijkingen met The Hound vanwege zijn brutaliteit en innerlijke onrust. De hooghartige Jezal blijkt jammerlijk incompetent wanneer hij wordt uitgedaagd door een waardige tegenstander, terwijl de vrolijke oude Bayaz een berekende aard openbaart die veel minder welwillend is dan zijn vriendelijke uiterlijk impliceert, en parallellen trekt met Littlefinger.
Glokta is de meest onvergetelijke creatie van Abercrombie. Ooit was hij een gerenommeerd zwaardvechter, maar hij werd gevangengenomen door vijanden en onderworpen aan zulke zware martelingen dat hij nauwelijks herkenbaar is voor vroegere kennissen. Hij is een groteske figuur wiens elke beweging ondragelijke pijn veroorzaakt; zijn tanden zijn zover gevijld dat eten onmogelijk is, en de trap die naar zijn verblijf leidt blijft zijn grootste tegenstander. Ondanks dat hij zeer onaangenaam is, is hij ook een scherpe onderzoeker en politiek strateeg, en zijn underdog-status zorgt ervoor dat lezers zich achter hem scharen, zelfs als hij de politieke ladder beklimt.
Deze eigenschappen doen hem sterk denken aan Tyrion Lannister, het doorbraakkarakter van *Game of Thrones*. Net als Tyrion bezit Glokta een duister gevoel voor humor, waarbij de terugkerende gedachte aan een ‘lichaam gevonden drijvend bij de haven’ voortdurend in zijn hoofd cirkelt, terwijl zijn onderzoeken tijdens het beleg van Dagoska de tijd weerspiegelen die Tyrion diende als Hand van de Koning. Niettemin beschikken alle hoofdpersonages over even rijke achtergrondverhalen, en Abercrombie’s methodische ontmanteling van verwachte karaktereigenschappen is steeds bevredigend. Net als in *Game of Thrones* is niemand helemaal wat hij lijkt.
Veel van de elementen die *Game of Thrones* succesvol hebben gemaakt, zijn duidelijk aanwezig in de *First Law*-trilogie.
Een samengesteld beeld van George R. R. Martin en de ijzeren troon uit Game of Thrones
Het omschrijven van een verhaal als ‘het ondermijnen van verwachtingen’ is uitgegroeid tot een enigszins denigrerende term. Of het nu eerlijk is of niet, de term heeft de reputatie verworven momenten te signaleren die aanvoelen als goedkope trucjes. Hoewel de vroege wendingen in *Game of Thrones* – zoals de executie van Ned, de Rode Bruiloft en de botsing tussen de Berg en de Viper – nog steeds een aanzienlijke impact hebben, leunden de daaropvolgende afleveringen te zwaar op de schokwaarde, wat vaak resulteerde in een vermoeiende ervaring. Daarentegen keren de romans van Abercrombie de verwachtingen niet zomaar willekeurig om.
De auteur onderzoekt deze karakterarchetypen kritisch en zorgt ervoor dat de subversieve elementen van zijn romans zelden aanvoelen als louter stunts ter wille van de shock; de echte verrassingen komen eerder voort uit ingewikkelde karakterisering. Een sleutelfactor die de *First Law*-trilogie onderscheidt, is de afsluiting van de eerste boog. In plaats van onmiddellijk aan een nieuwe saga te beginnen, schreef Abercrombie drie op zichzelf staande romans die zich in hetzelfde universum afspelen, elk met doorgaans een achtergrondpersonage uit de hoofdserie als primair gezichtspunt.
Net als in de serie *A Song of Ice and Fire* van Martin bewegen de personages zich vloeiend tussen de verhalen. Een minder belangrijke figuur in een van Abercrombie’s boeken kan de hoofdpersoon worden van een ander boek, terwijl sleutelfiguren hele boekdelen kunnen verdwijnen voordat ze onverwachts weer verschijnen. Nog fascinerender is hoe elk boek van genre verandert. *Best Served Cold* is een rauwe, gewelddadige wraakthriller, *The Heroes* concentreert zich op een enkele driedaagse strijd in een grimmig oorlogsverhaal, en *Red Country* is een revisionistische western getransponeerd in een fantasy-setting. Vroege *ASOIAF*-volumes wisselen ook tussen fantasy-subgenres, dus fans die genoten van de overgang naar historische en politieke fantasy zullen waarderen wat Abercrombie bereikt in *First Law*.
Alle volledige series van Abercrombie eindigen met een goed einde, een kenmerk dat niet kan worden geclaimd voor *ASOIAF*.
Misschien wel het belangrijkste voordeel dat *De Eerste Wet* heeft ten opzichte van *A Song of Ice And Fire* is het feit dat het een definitieve conclusie heeft. De originele trilogie levert een poëtische en bitterzoete finish op, terwijl de *Age of Madness*-trilogie eindigt met een nauwkeurige, dubbelzinnige finale die de huidige verhaallijn oplost en tegelijkertijd verwijst naar belangrijke toekomstige verschuivingen.
Hoewel de conclusies van Abercrombie vaak cynisch, verontrustend en soms verwoestend zijn, vormen ze op zijn minst een einde. Beide trilogieën eindigen met sombere, cynische finales die perfect aansluiten bij de toon van de voorgaande werken. Net als de opmerking van Tyrion in *Game of Thrones*: als je op zoek bent naar een gelukkig einde, ben je op de verkeerde bestemming aangekomen. Niettemin bieden beide series een vluchtige glimp van hoop, terwijl Abercrombie zijn weddenschappen afdekt door deze verhalen af te sluiten en tegelijkertijd zaden te planten voor meeslepende toekomstige afleveringen.
De trilogieën van Abercrombie kunnen met soortgelijke aanpassingsproblemen worden geconfronteerd
De serie *Age of Madness* speelt zich bijna drie decennia na de gebeurtenissen uit de *First Law*-trilogie af en introduceert een nieuw cohort personages, van wie velen de nakomelingen of opvolgers zijn van de helden van de vorige generatie. De wereld is ook geëvolueerd; de traditionele fantasieachtergrond is vervangen door een setting die doet denken aan een industriële revolutie, met gemechaniseerde productie, locomotieven en kanonnen, naast steeds onstabielere klassenspanningen. Ondanks hun kwaliteit kan een factor die ertoe bijdraagt dat de romans van Abercrombie geen breder publiek bereiken, de moeilijkheid zijn om ze aan te passen, een hindernis die vergelijkbaar is met die waarmee Martins werk wordt geconfronteerd.
Naast de enorme epische fantasiesetting bevat de serie kleine figuren die evolueren tot centrale protagonisten in verschillende volumes, tart conventionele verhaallijnen en leunt zwaar op interne karakterreflecties. Ondanks deze kwaliteiten was er eerder een verfilming in ontwikkeling. In *Best Served Cold* zou Rebecca Ferguson de rol van Monza Murcatto spelen, een personage dat op zoek is naar vergelding tegen de zeven personen die haar hebben verraden. Het project lijkt echter tijdens de pre-productie stilletjes te zijn geannuleerd, waarbij de toekomstige regisseur Tim Miller beweert dat de film "gewoon niet is gebeurd". Dit is een aanzienlijk verlies, aangezien *First Law* een groot potentieel heeft om het volgende *Game of Thrones* te worden.
