Top 10 Star Trek-seizoenen, gerangschikt

Al zes decennia lang heeft StarTrek de radiogolven gevuld, met zijn dertien series die samen 52 televisieseizoenen produceerden – bijna één seizoen per jaar van het bestaan van de franchise. Hoewel niet elk seizoen het toppunt van uitmuntendheid bereikt – elke nieuwe serie heeft zijn eigen groeipijnen – staan ​​veel van deze series schouder aan schouder met de meest invloedrijke sciencefictionserie ooit gemaakt.

Het identificeren van de beste StarTrek-seizoenen blijkt moeilijk, en verschillende sterke kandidaten werden buiten de top tien gelaten, zoals seizoen 2 van de onderschatte animatieserie *Prodigy* en het laatste seizoen 4 van *Enterprise*. Wanneer beoordeeld op consistente afleveringskwaliteit, effectieve verhaallijnen, karakterontwikkeling en de manier waarop ze de kernsterkten van StarTrek benadrukken, hebben deze seizoenen hun fotontorpedo's echt op volle kracht afgevuurd.

Lower Decks* overtrof volledig de verwachtingen van de *Star Trek*-gemeenschap met betrekking tot de eerste geanimeerde komedie van de franchise. In plaats van te lijken op de *Rick & Morty*-imitatie waar veel fans bang voor waren, kwam de serie naar voren als een oprecht eerbetoon aan de uitgebreide en vaak absurde erfenis van de saga, in plaats van slechts een parodie. Hoewel alle vijf de seizoenen van de serie duidelijke sterke punten bieden, vertegenwoordigt het vierde deel het creatieve hoogtepunt van de serie.

De line-up omvat het wilde vervolg op de beroemde Tuvix-aflevering, een langverwachte verkenning van Tendi's achtergrond als Orion-piraat in Something Borrowed, Something Green en het debuut van de merchandising-ready Moopsy in I Have No Bones Yet I Must Flee. Bovendien markeert het seizoen de verheffing van het populaire Vulcan-personage T'Lyn tot een vaste serie.

Het opvallende kenmerk van het seizoen is ongetwijfeld de tweedelige conclusie met hoge inzet, die een lang verborgen *TNG*-personage terugbrengt als primaire slechterik, terwijl hij op ingenieuze wijze Ferengi-elementen en een *Wrath of Khan*-referentie verweven. Zo'n verhalende prestatie is exclusief voor *Lower Decks*.

Hoewel recente afleveringen van *Strange New Worlds* onder de loep zijn genomen omdat ze leunen op formule-achtige ‘gimmick’-verhaallijnen, is het essentieel om de wijdverbreide lof te onthouden die de serie tijdens het debuutjaar ontving. Na de verschuiving van *Discovery* naar een donkerdere, geserialiseerde vertelstijl, voelde de terugkeer van de franchise naar traditionele episodische *Star Trek*-verhalen als een verademing. Bovendien vestigde Anson Mount zich onmiddellijk als een uitstekende commandant van de Starfleet.

Het eerste seizoen verwerkt waarschijnlijk tonale verschuivingen met meer behendigheid dan de daaropvolgende jaren. De line-up varieert van de luchtige humor van "Spock Amok" tot de *Aliens*-geïnspireerde kosmische horror van "All Those Who Wander", maar deze verzameling van tien afleveringen blijft samenhangend dankzij de toewijding van de schrijvers aan karakterconsistentie. De opvallende inzending is ongetwijfeld de seizoensfinale, 'A Quality of Mercy', die een alternatieve universum-remake presenteert van het klassieke *TOS*-segment 'Balance of Terror' en waarin Paul Wesley een toekomstige versie van Captain Kirk wordt.

Picard* heeft vaak kritiek gekregen vanwege de verwarrende aard van de eerste twee seizoenen, een oordeel dat enigszins onrechtvaardig is gezien het feit dat Patrick Stewarts eerdere *Star Trek*-serie, *The Next Generation*, het ook aanzienlijk moeilijk had tijdens de eerste twee jaar. In navolging van het traject van *TNG* vond *Picard* pas echt voet aan de grond in het derde seizoen, met een schat aan nostalgische inhoud die zelfs de meest veeleisende verwachtingen van de fanbase overtrof.

Vertrekkend van de aarzeling om talloze *TNG*-legendes uit eerdere afleveringen opnieuw te introduceren, toont *Picard* seizoen 3 een optocht van geliefde personages uit de jaren negentig *Trek*, die zijn hoogtepunt bereikt in seizoensafsluiting "The Last Generation". Deze aflevering wordt algemeen beschouwd als de superieure afsluiting van het streamingtijdperk en toont hoe Jean-Luc en zijn voormalige bemanningsleden de *Enterprise-D* terugtrekken voor een laatste confrontatie met de Borg. Het blijft teleurstellend dat de beoogde spin-off, gericht op de reizen van de nieuwe naam *Enterprise-G*, nooit is gerealiseerd. Zoals Q echter opmerkte, moet elk groot verhaal uiteindelijk eindigen.

Vaak afgedaan als een vreemde eend in de bijt onder de *Trek*-series uit de jaren 90 – ondanks de monumentale aanwezigheid van *TNG* en de cultstatus van *Deep Space Nine* — lijdt *Voyager* aan een reputatie die voorbijgaat aan het hoge kaliber van de televisie die het in de afgelopen zeven jaar heeft geproduceerd. Bij het benadrukken van de sterke punten van de serie springt het vierde seizoen eruit als het belangrijkste bewijs, met de beroemde introductie van Seven of Nine, het ex-Borg-crewlid dat een van de meest geliefde figuren van de show werd.

De ingewikkelde dynamiek van het personage van Seven en haar gespannen moeder-dochterband met Captain Janeway dienen als structurele basis voor het seizoen en sturen de serie naar een nieuw creatief pad. Het seizoen begint met een knaller met de introductie van Seven in ‘Scorpion, Part 2’, terwijl ‘Living Witness’ een slim bedacht verhaal biedt met de geliefde holografische Doctor in de hoofdrol. Het hoogtepunt van het seizoen is echter ongetwijfeld het tweedelige ‘Year of Hell’, een spraakmakende, actiegedreven boog die zich onderscheidt door zijn kenmerkende tijdreismechanismen.

Net zoals Voyager in het vierde seizoen een nieuw personage introduceerde om de show naar een hoger niveau te tillen, deed Deep Space Nine hetzelfde. In het geval van DS9 was de nieuwkomer een bekend gezicht: Worf, die overstapte van TNG. Een krijger als Worf past perfect in de meest moreel ingewikkelde Star Trek-shows, en wat zijn opname misschien zo effectief maakt, is dat hij eenvoudigweg opgaat in het ensemble zonder de schijnwerpers van iemand anders te stelen - iets waar Seven van wordt beschuldigd op Voyager.

Seizoen 4 begint met een opmerkelijk sterke start, waarbij de Starfleet-Klingon-oorlog wordt gelanceerd in de tweedelige première 'The Way of the Warrior', voordat het diep ontroerende vader-zoonverhaal 'The Visitor' begint. Latere afleveringen omvatten het harde 'Hard Time', het komische Ferengi-avontuur 'Little Green Men' en de baanbrekende romantiek van hetzelfde geslacht in 'Rejoined'. Seizoen 4 is zo meeslepend dat het compenseert dat de schrijvers hun overkoepelende Dominion War-boog een jaar lang hebben opgegeven om Worf binnen te halen.

Terwijl daaropvolgende *Star Trek*-afleveringen vaak last hadden van inconsistente eerste seizoenen, trotseerde *The Original Series* deze trend. Door gedurfde geest, morele integriteit en aparte stijl te combineren, waagde het zich op onbekend televisiegebied. Hoewel de makers drie pilotpogingen nodig hadden om het concept te perfectioneren, werd de serie gelanceerd met opmerkelijk zelfvertrouwen en een schat aan opvallende afleveringen zodra deze eenmaal zijn basis had gevonden.

De franchise introduceerde onmiddellijk een aantal van zijn meest memorabele tegenstanders, waaronder de Romulans in 'Balance of Terror', de Gorn in 'Arena' en een Khan die de woede opwekte in 'Space Seed'. Niettemin blijft de voornaamste aantrekkingskracht de dynamiek tussen Kapitein Kirk, Spock en de bemanning van de Enterprise. Tegen de tijd dat kijkers het ongeëvenaarde 'The City on the Edge of Forever' bereikten - een aangrijpende historische romance met een treurige conclusie - was de emotionele investering in deze figuren voldoende om Kirk's verdriet diep te laten weerklinken. Gezien zo’n krachtig debuut is het niet verrassend dat *Trek* al zestig jaar in de ether is gebleven.

Afgezien van de eerste twee jaar is het bepalen van de hiërarchie van *TNG*-seizoenen een complexe taak. De serie is zeer episodisch, waardoor verschillende seizoenen vaak in elkaar overlopen, maar toch behoudt elk seizoen vanaf het derde jaar een opmerkelijk kwaliteitsniveau. Niettemin onderscheidt seizoen 5 zich van de rest dankzij de dichte reeks uitstekende afleveringen.

Het seizoen bevat het aangrijpende 'Darmok', dat zich verdiept in thema's als taal en communicatie; het slimme, tijdlijn-manipulerende "Cause and Effect"; en het grensverleggende 'Ik, Borg', wiens onderzoek naar de individualiteit van Borg *Voyager* aanzienlijk zou beïnvloeden. Ter gelegenheid van het 25-jarig jubileum van *Trek* keerde Leonard Nimoy bovendien terug als Spock voor de tweedelige verhaallijn "Unification.

Het feit dat zelfs een jubileumcrossover-epos niet de eerste plaats claimt, onderstreept echter hoe sterk seizoen 5 is. Dat onderscheid hoort bij 'The Inner Light', waarschijnlijk het meest ontroerende uur in de *Star Trek*-franchise tot nu toe en een onberispelijke demonstratie van Patrick Stewarts buitengewone acteertalent.

Hoewel fans het derde en laatste hoofdstuk van The Original Series kritisch kunnen ontleden, is het de moeite waard om op te merken dat het altijd een enorme uitdaging was om te voldoen aan de baanbrekende sciencefictionnormen die waren vastgelegd in het tweede deel van de show. Als je het materiaal vandaag de dag opnieuw bekijkt, is het opmerkelijk hoeveel van de meest duurzame en iconische verhalen van Star Trek in het tweede seizoen van TOS voorkomen, waarvan er verschillende het traject van het Trek-universum permanent hebben veranderd.

Het eerste deel van deze run is uitzonderlijk krachtig. Het seizoen begint met 'Amok Time', een opvallende inzending onder Leonard Nimoy's persoonlijke favoriete Trek-afleveringen. Dit wordt gevolgd door andere legendarische inzendingen, waaronder het parallelle dimensieverhaal ‘Mirror, Mirror’, het komische avontuur ‘The Trouble With Tribbles’ en ‘Journey to Babel’, dat de oorsprong van Spocks ouders onthult. Hoewel seizoen 1 het ontstaan ​​van Star Trek markeerde, is het misschien wel seizoen 2 dat de overlevering en mythos heeft gecementeerd die de franchise al meer dan zes decennia bloeiend hebben gehouden.

Terugkijkend was *Deep Space Nine* zijn tijdperk waarschijnlijk vooruit door zich te engageren voor een strak geserialiseerde verhaallijn die de ethische grenzen van de personages rigoureus op de proef stelde, een vertelstijl die nu synoniem is met high-end televisie. Nergens komt deze gedurfde visie en het scherpe script duidelijker tot uiting dan in het uitzonderlijke zesde seizoen van de serie. Deze boog beschrijft de campagne van Kapitein Sisko om de Federatie te verdedigen tegen de Dominion, een strijd die hem dwingt zijn kernprincipes van Starfleet te buigen.

Hoewel de serie van aflevering tot aflevering een hoge kwaliteitsstandaard handhaaft, is het redelijk om twee bijzondere hoogtepunten te identificeren in seizoen 6 van *DS9*: 'In The Pale Moonlight', een gespannen, subtiel naar zichzelf verwijzend moreel drama, en 'Far Beyond the Stars', een inventieve maar impactvolle reis naar het Amerika van de jaren vijftig, die een kritisch onderzoek biedt naar twintigste-eeuwse raciale vooroordelen.

Het seizoen wordt afgesloten met het aangrijpende verlies in de emotioneel verpletterende finale, 'Tears of the Prophets', die de dramatische opzet van het laatste jaar maximaliseert. Zonder het alom bekritiseerde 'Profit and Lace' (het controversiële deel over de gendertransformatie van Quark), zou dit een vrijwel vlekkeloze reeks van *Star Trek* zijn geweest.

Als het je doel is om iemand kennis te laten maken met het *Star Trek*-universum en indruk op hem of haar te maken met één seizoen dat de beste kwaliteiten van de franchise weerspiegelt, dan is *TNG* Seizoen 3 de ideale selectie. Hoewel seizoenen 1 en 2 briljante momenten bieden, is het tijdens seizoen 3 dat de serie consequent uitblinkt en het zelfvertrouwen krijgt om volledig boven de erfenis van het *TOS*-tijdperk uit te stijgen. Het bekwame ensemble wordt met groot succes benut, de toonbalans wordt verstevigd en de verhalen bereiken een ongekende diepgang.

Onder de opvallende datacentrische afleveringen van de serie geldt 'The Offspring' als een echt juweeltje. "Yesterday's Enterprise" overstijgt zijn status als meeslepend tijdreisverhaal met de Enterprise-C door een slepende verhaalfout uit eerdere seizoenen aan te pakken: de abrupte en onderontwikkelde dood van Tasha Yar in seizoen 1. Het ultieme hoogtepunt van het seizoen is echter ongetwijfeld "The Best of Both Worlds, Part 1", gekenmerkt door de schokkende Locutus-twist en zijn iconische, niet te evenaren cliffhanger ("Mr. Worf... fire"). Seizoen 3 van TNG was niet alleen de periode waarin de productie zijn identiteit als *The Next Generation* volledig besefte, maar het was ook het moment waarop *Star Trek* zijn normen voor het vertellen van verhalen verhoogde, waarmee werd bewezen dat de productie over de dramatische veerkracht beschikte om gedurende de jaren negentig te bloeien en mogelijk zijn nalatenschap nog veel verder uit te breiden.