10 najlepszych sezonów Star Trek, ranking

Od sześciu dekad StarTrek wypełnia fale radiowe, a jego 13 seriali wyprodukowało łącznie 52 sezony telewizyjne – czyli prawie jeden sezon w roku istnienia serii. Chociaż nie każdy sezon osiąga szczyt doskonałości – każdy nowy serial wiąże się z własnymi problemami związanymi z rozwojem – wiele z nich stoi ramię w ramię z najbardziej wpływowym serialem science fiction, jaki kiedykolwiek powstał.

Identyfikacja najlepszych sezonów StarTrek okazuje się trudna, a z pierwszej dziesiątki pominięto kilku mocnych kandydatów, takich jak sezon 2 niedocenianego serialu animowanego *Prodigy* i ostatni sezon 4 *Enterprise*. Oceniając stałą jakość odcinków, efektywne wątki fabularne, rozwój postaci i sposób, w jaki podkreślają główne mocne strony StarTrek, sezony te naprawdę wystrzeliły torpedy fotonowe z pełną mocą.

Lower Decks* całkowicie przekroczyło oczekiwania społeczności *Star Trek* dotyczące inauguracyjnej animowanej komedii serii. Zamiast przypominać imitację *Ricka i Morty'ego*, której wielu fanów obawiało się, serial stał się serdecznym hołdem dla obszernego i często absurdalnego dziedzictwa sagi, a nie zwykłą parodią. Chociaż wszystkie pięć sezonów serialu ma wyraźne mocne strony, czwarta część reprezentuje szczyt twórczy serialu.

Program obejmuje szaloną kontynuację słynnego odcinka „Tuvix” „Twovix”, długo oczekiwaną eksplorację przeszłości Tendi jako pirata Oriona w „Something Borrowed, Something Green” oraz debiut gotowego do sprzedaży Moopsy w „I Have No Bones Yet I Must Flee”. Ponadto sezon ten oznacza wyniesienie popularnej postaci z Wulkanu, T'Lyn, do regularnej roli w serialu.

Cechą wyróżniającą sezon jest niewątpliwie dwuczęściowe zakończenie, w którym stawka jest wysoka, i które przywraca dawno zapomnianą postać z *TNG* w roli głównego złoczyńcy, a jednocześnie genialnie wplata elementy Ferengi i nawiązanie do Gniewu Khana. Taki narracyjny wyczyn jest dostępny wyłącznie w *Lower Decks*.

Chociaż ostatnie części *Dziwnych nowych światów* zostały poddane analizie ze względu na opieranie się na schematycznych fabułach typu „sztuczka”, należy pamiętać o powszechnych pochwałach, jakie serial otrzymał w roku swojego debiutu. Po przejściu *Discovery* w stronę mroczniejszego, serializowanego stylu narracji, powrót serii do tradycyjnego, epizodycznego opowiadania historii *Star Trek* był jak powiew świeżego powietrza. Dodatkowo Anson Mount od razu dał się poznać jako doskonały dowódca Gwiezdnej Floty.

Pierwszy sezon prawdopodobnie radzi sobie ze zmianami tonalnymi z większą zwinnością niż kolejne lata. Oferta sięga od beztroskiego humoru „Spock Amok” po kosmiczny horror inspirowany *Obcymi* „Wszyscy, którzy wędrują”, jednak ten zbiór dziesięciu odcinków pozostaje spójny dzięki zaangażowaniu autorów w spójność postaci. Wyjątkową pozycją jest niewątpliwie finał sezonu „A Quality of Mercy”, który przedstawia alternatywne spojrzenie na klasyczny segment *TOS* „Balance of Terror” i przedstawia Paula Wesleya jako przyszłą wersję Kapitana Kirka.

Picard* często spotykał się z krytyką za zagmatwany charakter pierwszych dwóch sezonów, co jest oceną nieco niesprawiedliwą, biorąc pod uwagę, że wcześniejsza seria Patricka Stewarta *Star Trek*, *The Next Generation*, również miała poważne problemy przez pierwsze dwa lata. Odzwierciedlając trajektorię *TNG*, *Picard* naprawdę odnalazł swoje oparcie w trzecim sezonie, dostarczając bogactwo nostalgicznej treści, która przekroczyła nawet najbardziej wygórowane oczekiwania fanów.

Porzucając wahania przed ponownym wprowadzeniem licznych legend *TNG* znanych z wcześniejszych części, sezon 3 *Picard* przedstawia procesję ukochanych postaci z *Trek* z lat 90., osiągając swój szczyt w bliżej sezonu „The Last Generation”. Odcinek ten, powszechnie uważany za doskonałe zakończenie ery streamingu, przedstawia Jean-Luca i jego byłych członków załogi, którzy wycofują *Enterprise-D* na emeryturę w celu ostatniej konfrontacji z Borgiem. Rozczarowujący pozostaje fakt, że zamierzony spinoff skupiający się na podróżach nowo nazwanego *Enterprise-G* nigdy nie doszedł do skutku. Jednak, jak zauważył Q, każda wspaniała historia musi się kiedyś zakończyć.

Często odrzucany jako dziwny serial *Trek* z lat 90. — pomimo monumentalnej obecności *TNG* i kultowej popularności *Deep Space Nine* — *Voyager* cieszy się reputacją, która ignoruje wysoki poziom telewizji, którą wyprodukował przez siedem lat. Jeśli chodzi o podkreślanie mocnych stron serialu, czwarty sezon stanowi najlepszy dowód, przedstawiając słynną premierę Seven of Nine, byłego członka załogi Borga, który stał się jedną z najbardziej ukochanych postaci serialu.

Skomplikowana dynamika postaci Seven i napięta więź między matką a córką z Kapitan Janeway stanowią strukturalny fundament sezonu, kierując serial na świeżą ścieżkę twórczą. Sezon rozpoczyna się z hukiem poprzez wprowadzenie Sevena w „Scorpion, część 2”, podczas gdy „Living Witness” oferuje sprytnie stworzoną narrację z udziałem ukochanego holograficznego Doktora. Jednak szczytem sezonu jest niewątpliwie dwuczęściowy „Year of Hell”, zaawansowana koncepcja, oparta na akcji, wyróżniająca się charakterystyczną mechaniką podróży w czasie.

Tak jak Voyager wprowadził nową postać w swoim czwartym sezonie, aby podnieść poziom serialu, Deep Space Nine zrobiło to samo. W przypadku DS9 nowicjuszem była znajoma twarz: Worf, który przeniósł się z TNG. Wojownik taki jak Worf idealnie pasuje do najbardziej zawiłych moralnie seriali Star Trek i być może tym, co sprawia, że ​​jego włączenie jest tak skuteczne, jest to, że po prostu wtapia się w zespół, nie kradnąc niczyjego blasku – coś, o co Seven był oskarżany w przypadku Voyagera.

Sezon 4 rozpoczyna się wyjątkowo mocnym początkiem, rozpoczynając wojnę Gwiezdnej Floty z Klingończykami w dwuczęściowej premierze „Droga wojownika”, po czym przechodzimy do głęboko poruszającej historii ojca i syna „The Visitor”. Późniejsze odcinki obejmują surowy „Hard Time”, komediowy film przygodowy o Ferengi „Little Green Men” i pionierski romans z osobami tej samej płci w „Rejoined”. Sezon 4 jest tak wciągający, że rekompensuje to porzucenie przez scenarzystów głównego wątku Wojny o Dominion na rok na rzecz wprowadzenia Worfa.

Podczas gdy w kolejnych częściach „Star Trek” często występowały niespójne pierwsze sezony, „Seria Oryginalna” przeciwstawiła się temu trendowi. Łącząc śmiałość, uczciwość moralną i wyrazisty styl, film wkroczył na niezbadane terytorium telewizji. Chociaż twórcy potrzebowali trzech pilotażowych prób, aby udoskonalić koncepcję, seria rozpoczęła się z niezwykłą pewnością siebie i mnóstwem wyróżniających się części, gdy tylko znalazła oparcie.

Seria natychmiast przedstawiła kilku swoich najbardziej zapadających w pamięć przeciwników, w tym Romulanów w „Balance of Terror”, Gornów w „Arenie” i wywołującego gniew Khana w „Space Seed”. Niemniej jednak głównym urokiem pozostaje dynamika pomiędzy Kapitanem Kirkiem, Spockiem i załogą Enterprise. Zanim widzowie dotarli do niezrównanego „Miasta na krawędzi wieczności” – przejmującego romansu historycznego ze smutnym zakończeniem – emocjonalne zaangażowanie w te liczby wystarczyło, aby smutek Kirka wybrzmiewał głęboko. Biorąc pod uwagę tak imponujący debiut, nie jest zaskakujące, że „Trek” pozostaje na antenie od sześciu dekad.

Pomijając początkowe dwa lata, ustalenie hierarchii sezonów *TNG* jest złożonym zadaniem. Seria jest bardzo epizodyczna, co powoduje, że różne pory roku często łączą się ze sobą, a mimo to każdy sezon, począwszy od trzeciego roku, utrzymuje niezwykły poziom jakości. Niemniej jednak sezon 5 wyróżnia się na tle pozostałych dzięki gęstemu zestawowi zaległych części.

W tym sezonie pojawia się przejmujący „Darmok”, który porusza tematykę języka i komunikacji; sprytny, manipulujący osią czasu „Przyczyna i skutek”; oraz przesuwający granice „Ja, Borg”, którego badanie indywidualności Borga miało znaczący wpływ na *Voyagera*. Dodatkowo, aby uczcić 25. rocznicę *Treka*, Leonard Nimoy powrócił jako Spock w dwuczęściowej fabule „Unification.

Jednak fakt, że nawet rocznicowy epicki crossover nie zajmuje pierwszego miejsca, podkreśla, jak mocny jest sezon 5. To wyróżnienie należy się „Wewnętrznemu światłu”, prawdopodobnie najbardziej poruszającemu momentowi w dotychczasowej serii „Star Trek” i doskonałemu pokazowi niezwykłych umiejętności aktorskich Patricka Stewarta.

Chociaż fani mogą krytycznie ocenić trzeci i ostatni rozdział The Original Series, warto zauważyć, że dorównanie przełomowym standardom science fiction wyznaczonym przez drugą część serialu zawsze było monumentalnym wyzwaniem. Przeglądając dziś ponownie ten materiał, zadziwia, jak wiele z najtrwalszych i najbardziej kultowych historii Star Trek zostało zawartych w drugim sezonie TOS, a kilka z nich trwale zmieniło trajektorię uniwersum Treka.

Początkowa część tego biegu jest wyjątkowo mocna. Sezon rozpoczyna się od „Amok Time” – wyjątkowej pozycji wśród ulubionych części Treka Leonarda Nimoya. Następnie pojawiają się inne legendarne wpisy, w tym narracja o wymiarze równoległym „Mirror, Mirror”, komediowa przygoda „The Trouble With Tribbles” i „Podróż do Babel”, która ujawnia pochodzenie rodziców Spocka. Chociaż sezon 1 wyznaczył genezę Star Trek, to prawdopodobnie sezon 2 naprawdę ugruntował wiedzę i mity, które zapewniły rozkwit serii przez ponad sześć dekad.

Patrząc wstecz, „Deep Space Nine” prawdopodobnie wyprzedził swoją epokę, angażując się w ściśle serializowaną fabułę, która rygorystycznie testowała granice etyczne swoich bohaterów, co jest obecnie synonimem telewizji wysokiej klasy. Nigdzie ta odważna wizja i przenikliwy scenariusz nie są tak widoczne jak w wyjątkowym szóstym sezonie serialu. Ten wątek stanowi kronikę kampanii kapitana Sisko mającej na celu obronę Federacji przed Dominium, walki, która zmusza go do nagięcia podstawowych zasad Gwiezdnej Floty.

Chociaż serial utrzymuje wysoki poziom jakości, od odcinka do odcinka, rozsądne jest zidentyfikowanie dwóch wyróżniających się postaci w 6. sezonie *DS9*: „In The Pale Moonlight” – trzymającego w napięciu, subtelnie odnoszącego się do siebie dramatu moralnego oraz „Far Beyond the Stars” – pomysłowej, ale wywierającej wpływ podróży do Ameryki lat 50. XX wieku, która oferuje krytyczną analizę uprzedzeń rasowych XX wieku.

Sezon kończy się wstrząsającą porażką w wstrząsającym emocjonalnie finale „Tears of the Prophets”, który maksymalizuje dramaturgię ostatniego roku. Gdyby nie szeroko krytykowany „Zysk i koronka” (kontrowersyjna część przedstawiająca przemianę płci Quarka), byłby to niemal bezbłędny odcinek *Star Trek*.

Jeśli Twoim celem jest wprowadzenie kogoś do uniwersum *Star Trek* i zaimponowanie mu jednym sezonem, który zawiera w sobie najlepsze cechy serii, sezon 3 *TNG* jest idealnym wyborem. Podczas gdy sezony 1 i 2 oferują momenty świetności, to w sezonie 3 serial konsekwentnie przoduje, zyskując pewność siebie, aby w pełni wznieść się ponad dziedzictwo ery *TOS*. Wykwalifikowany zespół został wykorzystany ze świetnym skutkiem, równowaga tonalna została wzmocniona, a narracje osiągnęły niespotykaną dotąd głębię.

Wśród wyjątkowych części serii skupiających się na danych „The Offspring” jest prawdziwą perełką. „Wczorajsze Enterprise” wykracza poza swój status fascynującej narracji o podróży w czasie z udziałem Enterprise-C, usuwając utrzymujący się błąd narracji z poprzednich sezonów: nagłą i słabo rozwiniętą śmierć Tashy Yar w sezonie 1. Jednak najważniejszym punktem sezonu jest „Najlepsze z obu światów, część 1”, wyróżniające się szokującym zwrotem akcji Locutusa i ikonicznym, niezrównanym klifem („Pan Worf... ogień”). Trzeci sezon TNG był nie tylko okresem, w którym produkcja w pełni uświadomiła sobie swoją tożsamość jako *Następna generacja*, ale był to także moment, w którym *Star Trek* podniósł standardy opowiadania historii, udowadniając, że posiada dramatyczną odporność, aby prosperować przez lata 90. i potencjalnie rozszerzyć swoje dziedzictwo znacznie dalej.