RPG's in de open wereld worden geroemd vanwege hun talent om spelers aan te trekken met meeslepende verhalen, gedenkwaardige personages en enorme, meeslepende werelden. Ze vergen vaak een aanzienlijke initiële tijdsinvestering, maar als alles eenmaal op één lijn ligt, zijn ze bijna onmogelijk opzij te zetten, waardoor je van zonsopgang tot zonsondergang bezig blijft. Het enorme aantal taken, verborgen hoekjes en gesprekken zorgt ervoor dat je nooit een tekort aan inhoud hebt.
Hoewel veel lijsten over dit onderwerp het gevoel benadrukken dat je de tijd uit het oog verliest in een boeiende open wereld, slaat deze compilatie een andere weg in. Elke titel hieronder draait om zijn eigen verslavende gameplay-loop die je ervan weerhoudt om wat langer op de knop ‘quit’ te drukken – of het nu een nieuwe zoektocht, jacht, gevecht, rekrutering, upgrade, fort, contract of verzamelobject is dat je nu moet voltooien.
Midden-aarde: schaduw van oorlog
Een unieke flow die u waardeert zodra deze klikt
Midden-aarde Shadow of War Talion Combat
Een tijdje vond ik het moeilijk om verbinding te maken met *Middle-earth: Shadow of War*, ook al intrigeerde het Nemesis-systeem me en ben ik altijd een fan geweest van J.R.R. Tolkiens wereld. Er waren verschillende pogingen voor nodig voordat ik de kenmerkende draai van Monolith aan het openwereldmodel, dat duidelijk voortkomt uit *Assassin’s Creed*, echt kon waarderen. Toen ik eenmaal tot de kern van het spel kwam – het web van persoonlijke vetes zien uitbreiden naarmate mijn missielijst groeide – omarmde ik het enorme plezier ervan volledig.
Middle-earth: Shadow of War* neigt veel meer naar het beheren van gebieden, het organiseren van fortaanvallen en het samenstellen van legers dan naar pure verkenning. De strijd volgt dit voorbeeld: Talion wordt al snel overweldigend krachtig, vooral met zijn traversale vaardigheden, waardoor het spel wordt gedwongen de manier waarop je denkt over het leiden van enorme gevechten opnieuw vorm te geven. De ongeëvenaarde mix van de titel van een diepgaande strategische component, doelstellingen met hoge inzet zoals het jagen op orc-kapiteins gegenereerd door het Nemesis-systeem, en een constante stroom buit creëert een meeslepende cyclus waar je moeilijk uit kunt stappen.
Als een draak: oneindige rijkdom
De afleiding van een hele vakantie
Als een draak Oneindige rijkdom Gigantische haaienbaas
Elke Yakuza-game zou kunnen passen, maar Like a Dragon: Infinite Wealth tilt de onmiskenbare allure van de serie naar een nieuw niveau, waarbij gebruik wordt gemaakt van de jarenlange expertise van Ryu Ga Gotoku Studio om zijn eigen RPG-niche te creëren. Het biedt een verfrissende afwijking van de typische fantasy-settings en presenteert een uitgebreide mix van beroepen, side-quests, minigames, verzamelobjecten, gevechten en karakterbanden. Een stortvloed aan hapklare afleidingen overlapt elkaar voortdurend: even later sprint je tegen de klok in Crazy Delivery en voor je het weet maak je foto's van gemaskerde excentriekelingen aan boord van een hogesnelheidskarretje in Sicko Snap.
Sterker nog, de enorme Dondoko Island-modus, die hulpbronnenbeheer combineert met een overlay in tycoonstijl, leidt je herhaaldelijk weg van de hoofdverhaallijn. Soms voelt Like a Dragon: Infinite Wealth aan als een verzameling van verschillende boeiende RPG’s in één, met zulke dramatische verschuivingen in toon, sfeer en gameplay dat verveling nooit toeslaat. De kenmerkende benadering van een klassensysteem, dat rechtstreeks voortbouwt op banen en hedendaagse beroepen, voegt nog een laag toe. Simpelweg sleutelen aan de talloze manieren waarop je kunt vechten en je uiterlijk aanpassen in Infinite Wealth, zorgt voor eindeloos entertainment.
Medieval Dynasty
Nog één dag voor het dorp
Screenshot van de Middeleeuwse Dynastie-trailer
Nu de verschillen tussen de verschillende RPG-subgenres vervagen, zou het een vergissing zijn om de substantiële categorie van overlevings- en managementgerichte games over het hoofd te zien. *Middeleeuwse Dynastie* is een ideaal voorbeeld van een RPG-sandbox-hybride, aangedreven door de zelfvoorzienende cyclus van dorps- en gemeenschapsonderhoud. De titel wordt erkend als een van de historisch meest accurate openwereldervaringen die er zijn en neemt minimale creatieve vrijheid in beslag met betrekking tot dagelijkse routines, beroepen en activiteiten in de Middeleeuwen. Bijgevolg kan *Middeleeuwse Dynastie* gemakkelijk een enorme tijdverspilling worden, waardoor je zou wensen dat je niet zo laat in de nacht aan een speelsessie was begonnen.
Gebaseerd op overlevingsmechanismen, simulatie, stadsconstructie en rollenspelelementen, stelt *Middeleeuwse Dynastie* spelers in staat de wereld virtueel te bewonen. Je moet stap voor stap de zware uitdagingen van een volledige cyclus van vier seizoenen, realistische weerpatronen en natuurlijke gevaren het hoofd bieden. Het uitvoeren van taken zoals jagen, het verzamelen van grondstoffen, landbouw, knutselen, bouwen en rekruteren van troepen in welke volgorde dan ook is een geleidelijk proces. Dit trage tempo bevordert echter het echte gevoel van een intergenerationele reis naar welvaart. Veel enthousiastelingen merken zelfs op dat de game perfect de sfeer en sfeer van het "dagelijkse leven" van *Skyrim* weergeeft, mocht je van die stijl houden.
Kingdoms Of Amalur: opnieuw afrekenen
RPG Comfort Food waarvan je zou willen dat je het eerder had gevonden
Kingdoms of Amalur herberekeningskerker
Net als Dragon Age: Inquisition lijkt het tempo van Kingdoms of Amalur: Re-Reckoning meer op een MMO voor één speler dan op een klassieke verhalende RPG. Hoewel je zeker kunt opgaan in het meeslepende verhaal, zijn het de dicht opeengepakte zones en het duizelingwekkende aantal speurtochten en nevenactiviteiten die waarschijnlijk de ervaring van de meeste spelers zullen domineren. Dit alleen al zorgt ervoor dat je nog een gebied wilt voltooien voordat je uitlogt, waardoor je natuurlijk dieper in het web van de game wordt getrokken.
Elk belangrijk systeem in Kingdoms of Amalur klikt feilloos in elkaar, van het aanpasbare bouwvak en de snelle, flitsende gevechten tot de constante stroom buit, de jacht op set-pieces, diepgaande crafting en maatwerk, en zelfs de Fateshift-uitvoeringen die filmische finishers belonen. Het bereiken van dat naadloze momentum is zeldzaam, maar toch blijft het spel leuk genoeg om je wat langer te laten spelen – of je nu een ander vijandelijk kamp of kerker opruimt, elk hoekje doorzoekt op zoek naar verborgen schatten, of een route uitstippelt om de meeste speurtochten aan te pakken nadat je een nieuwe hub hebt verlaten.
Tom Clancy's The Division 2
Een stad die je nooit laat rusten
Afbeelding via Ubisoft
Tom Clancy’s The Division 2 is een uitstekende kandidaat voor deze discussie. Het is een live-service looter-shooter die heeft geprofiteerd van jarenlange substantiële ondersteuning van Massive, met talloze uitbreidingen, DLC en een immens scala aan activiteiten en spelmodi die eindeloze herspeelbaarheid bieden in zowel solo- als coöp-omgevingen. Als je simpelweg het Witte Huis verlaat en de wijken van Washington D.C. binnenstapt, word je meteen geboeid door de enorme dichtheid van opkomende gameplay die zich om je heen ontvouwt en kruist.
Controlepunten, aanhoudende territoriale conflicten, het droppen van voorraadkratten, sporadische premiedoelen en de mogelijkheid om zich spontaan bij andere spelers aan te sluiten, maken The Division 2 een riskante keuze om een uur voor het slapengaan te beginnen, zelfs zonder een specifieke missie of doelstelling in gedachten. Terwijl je dieper duikt, projecten volgt, op zoek gaat naar specifieke buit om je build te optimaliseren, kleding verzamelt of seizoensdoelen nastreeft, kun je gemakkelijk dagenlang de tijd uit het oog verliezen. Als je één activiteit voltooit, wordt meteen een ander aantrekkelijk doel onthuld, en er zijn geen aanwijzingen dat de inhoud vertraagt, vooral nu Ubisoft Central Park in november via een nieuwe DLC zal ontgrendelen.
Dragon Age: Inquisitie
Zelfs de ondergeschikte taken voelen meeslepend
Dragon Age Inquisitie boogschutters
Hoewel ik een toegewijd BioWare-fan ben, heb ik het spelen van Dragon Age: Inquisition jarenlang uitgesteld na de lancering. De MMO-achtige aspecten waar veel spelers kritiek op hadden – talloze verzamelobjecten in checkliststijl verspreid over de uitgestrekte regio’s en een hele reeks eenvoudige ophaalmissies – hebben waarschijnlijk aan die vertraging bijgedragen. Ik kan niet ontkennen dat deze punten kloppen, maar toch greep de game me vanaf de allereerste momenten en leverde een fantasy-RPG-ervaring op die ik nooit zal vergeten. Naar mijn mening is het een vreemde mix van dingen die ik normaal gesproken vermijd, maar toch is het een spel geworden waarvan ik onmogelijk kon stoppen met spelen.
Ten eerste blijven de locaties in Dragon Age: Inquisition zelfs tien jaar later adembenemend, elk met zijn eigen specifieke stemming en sfeer. Het geleidelijk verkennen ervan, het openen van kampen, het veroveren van schuilplaatsen, het sluiten van kloven, het rekruteren van agenten, het voltooien van begeleidende bogen, het verzamelen van kruiden en zelfs het jagen op draken bieden allemaal evenveel plezier en beloning. Terugkeren naar Skyhold voegt nog een laag taken toe: met iedereen praten om hun missielijnen vooruit te helpen, de oorlogstafel beheren, uitrusting maken en upgraden, en meer. Als je eenmaal de kans krijgt, kan Inquisition je gemakkelijk uren bezig houden.
