Het is allemaal leuk om spelers te hebben die extreem krachtig zijn, totdat je een manier moet bedenken om ze bezig te houden en hun respect voor de wereld die je hebt gecreëerd te behouden. Ja, de vijanden sterker maken is altijd een oplossing, maar dit brengt zijn eigen problemen met zich mee, dus veel studio's streven naar de Heilige Graal: de DLC. Het geeft spelers nieuwe redenen om te verkennen, terwijl het tegelijkertijd ook mensen op een lager niveau vermaakt. Het aanpakken van deze uitdaging is echter geen sinecure, omdat een uitbreiding al die eerdere vooruitgang nog steeds betekenisvol moet maken en tegelijkertijd voldoende nieuwe obstakels moet introduceren om de zaken interessant te houden.
Zonder enige twijfel is de Shadow of the Erdtree DLC van Elden Ring erin geslaagd om dit probleem te omzeilen, en Dragon's Dogma 2: Dark Aris lijkt in zijn voetsporen te treden. Hoewel de twee uitbreidingen voortgang, verkenning en moeilijkheidsgraad op verschillende manieren benaderen, overlappen de ideeën erachter verschillende punten. Van het complexer maken van hun nieuwe regio's tot het introduceren van uitdagingen die ervaren spelers op de proef kunnen stellen, Dragon's Dogma 2: Dark Arisen weerspiegelt misschien wel een van de grootste sterke punten van Shadow of the Erdtree.
Eindspel betekent niet dat het spel voorbij is
Degenen die Shadow of the Erdtree hebben gespeeld, weten dat een van de sterkste kenmerken van de uitbreiding is dat ze, in plaats van de voortgang van spelers te negeren, ze in staat stellen nog verder te gaan. De Scadutree-fragmenten die overal in het Realm of Shadow zijn verspreid, zijn bedoeld om mensen nieuwe redenen te geven om te verkennen en hen te helpen hun schade en verdediging te vergroten. Het belangrijkste is dat de fragmenten alleen binnen de DLC werken, dus hoe sterk je voorheen ook was, er is nog steeds voldoende ruimte om te groeien zodra je het Land of Shadow betreedt.
Het lijkt erop dat Dragon's Dogma 2: Dark Arisen met hetzelfde idee speelt, hoewel Norgan zijn eigen manier heeft om dingen te doen. In plaats van fragmenten bevat het relikwieën die spelers ontvangen als ze de regio verkennen. Afhankelijk van wat je vindt, kan de uitbreiding je belonen met wapens, nieuwe uitrusting, vaardigheden en vaardigheidsboosts. Hoewel de items in beide DLC's niet op exact dezelfde manier worden verkregen, bieden ze een nieuwe vorm van voortgang om te achtervolgen, waardoor zelfs gevestigde personages hun plafond nog niet hebben bereikt.
Omhoog kijken kan een goed idee zijn
Afbeelding via Capcom
Het lijkt er echter op dat progressie niet het enige gebied is waar Shadow of the Erdtree en Dragon's Dogma 2: Dark Arisen dezelfde taal spreken. The Land of Shadow daagde de manier uit waarop spelers denken over de wereld van Elden Ring door te experimenteren met de ruimtes; in plaats van de enorme open ruimtes en de strak ontworpen Legacy Dungeons gescheiden te houden, besloot FromSoftware de grenzen ertussen te vervagen. In een interview met PC Gamer beschreef regisseur Hidetaka Miyazaki het resultaat als een mix van open veld- en kerkerachtig ontwerp, met een grotere verticaliteit in de mix. Met andere woorden: van punt A naar punt B komen werd een uitdaging op zich.
Norgan bereidt zich voor om spelers ook wat extra te laten nadenken, waarbij regisseur Kento Kinoshita de kaart in een interview met Inven Global als aanzienlijk complexer en verticaler beschrijft. Hierdoor kunnen spelers verkennen door op en neer door de omgeving te bewegen met behulp van touwen, terwijl sommige kerkers en grotten zelfs boven de hoofden van de spelers kunnen worden geplaatst, waardoor het aan hen wordt overgelaten om uit te zoeken hoe ze deze kunnen bereiken. Net als in Shadow of the Erdtree is de kaart zelf niet zomaar een leeg stuk land dat je moet oversteken om verschillende uitdagingen te bereiken. Het is een hele uitdaging op zich.
De overwinningsronde moet misschien wachten
Het zou natuurlijk logisch zijn dat het bieden van nieuwe manieren om sterker te worden niet veel betekenis heeft als er niets sterk genoeg is om je nieuwe vaardigheden tegen te gebruiken. Shadow of the Erdtree had het zeker niet gemakkelijk met zijn spelers in het Land of Shadow, omdat het zijn velden en kerkers vulde met krachtige vijanden die een aanzienlijk niveau van vaardigheid vereisten om te verslaan. Zelfs om het Land of Shadow te bereiken, moet je eerst Starscourge Radahn en Mohg, Lord of Blood, verslaan, wat betekent dat je de reis alleen kunt beginnen als je al over de vaardigheden beschikt om aanzienlijke uitdagingen te overwinnen.
Dragon's Dogma 2: Dark Arisen heeft een nog directere verbinding met ervaren spelers. In het eerder genoemde interview met Inven Global verklaarde Kento Kinoshita dat Capcom veel feedback kreeg van mensen die Dragon's Dogma 2 al hadden verslagen en hun personages maximaal hadden benut, maar toch wilden blijven spelen en vechten. Dit heeft de hele uitbreiding mede vorm gegeven, wat betekent dat eindspelspelers zich waarschijnlijk geen zorgen hoeven te maken als het gaat om hoe uitdagend Dragon's Dogma 2: Dark Arisen zal zijn.
Een kleine déja vu doet nooit iemand pijn
Afbeelding via Capcom
Het feit dat er zoveel overeenkomsten zijn met Shadow of the Erdree betekent niet dat Dragon's Dogma 2: Dark Arisen geen ideeën meer heeft. Integendeel, Shadow of the Erdree is een voorbeeld van wat een opvallende DLC zou moeten zijn. Toen de uitbreiding in 2024 werd gelanceerd, werden er in slechts drie dagen tijd wereldwijd 5 miljoen eenheden verplaatst en kreeg het veel lovende kritieken.
Deze overlap tussen de twee uitbreidingen kan daarom moeilijk als een negatief teken worden gezien. Bovendien brengt Dragon's Dogma 2: Dark Arisen nog steeds zijn eigen mechanica en verkenningsstijl met zich mee, maar het lijkt dezelfde kernles te bevatten die Shadow of the Erdree leert: simpelweg meer inhoud toevoegen is niet genoeg voor spelers die al honderden uren aan het spel hebben besteed.
