Geclassificeerd als: StephenKing's 10 meest angstaanjagende schurken

Stephen King is ongetwijfeld de meester van de moderne horrorliteratuur, die nachtmerrieachtige monsters, vormveranderende kosmische entiteiten en bovennatuurlijke demonen maakt in meer dan 60 romans, novellen en korteverhalencollecties. Maar zijn grootste creaties zijn niet altijd de dingen die op de loer liggen in het donker. Sommige van zijn meest memorabele schurken zijn veel herkenbaarder: mishandelende ouders, kleine pestkoppen, obsessieve fans, fanatieke gelovigen en gewone mensen die ontdekken hoeveel schade ze kunnen aanrichten aan de mensen om hen heen.

Dat maakt deel uit van wat het kiezen van de beste King-schurken zo moeilijk maakt. Er zijn genoeg monsters om uit te kiezen, maar King heeft altijd begrepen dat de meest angstaanjagende schurken er niet noodzakelijkerwijs angstaanjagend uitzien. Sommige zijn bovennatuurlijke belichamingen van het kwaad, terwijl andere juist zo goed werken omdat je je kunt voorstellen ze in het echte leven tegen te komen. Dus, na tientallen jaren van monsters, moordenaars en kwaadaardige krachten te hebben opgesomd, zijn dit 10 van de grootste schurken die aan de verbeelding van Stephen King zijn ontsnapt.

Een terugkerend type slechterik in de boeken van Stephen King is aantoonbaar angstaanjagender dan de machiavellistische, bovennatuurlijke poppenspelers die achter de schermen opereren: de sadistische, wrede idioten die vanuit het echte leven het verhaal lijken binnen te zijn gelopen. Je kunt ze vinden in Ace Merrill in The Body, Henry Bowers en Patrick Hockstetter in It en The Kid in The Stand. Ze zijn potentieel angstaanjagender dan de zachte, bovennatuurlijke schurken, omdat ze zich geworteld voelen in de realiteit.

Percy Wetmore is een van de ter dood veroordeelde bewakers in The Green Mile, en het getuigt van King dat Percy het meest weerzinwekkende personage is in een boek met talloze veroordeelde moordenaars. Hij wordt alleen aangenomen vanwege nepotisme, en hij gebruikt zijn connecties voortdurend om Paul Edgecomb en zijn collega's te dwingen en te bedreigen wanneer ze weigeren zich aan zijn gedrag te onderwerpen. Hij is een hatelijke, kleinzielige pestkop, wiens domheid alleen wordt overtroffen door zijn gemene karakter. Zijn meest wrede daad komt tijdens een executie, wanneer Percy opzettelijk de spons droog laat liggen op de elektrische stoel. Zonder het water om de elektriciteit goed te geleiden, lijdt de gevangene een langdurige, pijnlijke dood; een van de wreedste daden in de roman wordt alleen maar verergerd door het feit dat Percy geen grootse ideologie of verwrongen filosofie achter zich heeft. Hij doet het omdat hij iemand pijn wil doen.

Dit is wat Percy zo'n effectieve slechterik maakt. Hij is niet charismatisch of bijzonder intelligent. Hij is gewoon een vreselijk persoon die op de een of andere manier autoriteit heeft gekregen over andere mensen. In The Green Mile, waarin de moraliteit van de doodstraf en de menselijkheid van zowel gevangenen als bewakers worden onderzocht, vertegenwoordigt Percy de mogelijkheid dat de bewakers monsterlijker kunnen zijn dan de persoon die in de cel zit.

The Dark Half is een King-boek dat vaak over het hoofd wordt gezien, maar het is ook een van zijn vreemdste autobiografische boeken. De hoofdpersoon, Thaddeus Beaumont, is een gerespecteerd literair romanschrijver wiens succesvollere maar aanzienlijk vlezigere misdaadromans worden gepubliceerd onder het pseudoniem George Stark, een afspiegeling van Kings eigen pseudoniem: Richard Bachman. Wanneer Thad George Stark 'vermoordt' als onderdeel van een publiciteitsstunt, ontdekt hij dat zijn fictieve alter ego niet zo fictief is als hij dacht.

Stark krijgt een lichamelijke vorm en begint op jacht te gaan naar iedereen die de waarheid over zijn identiteit kent, waarbij hij iedereen die hem in de weg staat met geweld vermoordt. Stark is een van King's meer inventieve schurken; hij probeert niet alleen Thad te vermoorden, maar probeert systematisch Thads leven, familie en reputatie te vernietigen. Stark is in feite de geïncarneerde ergste impulsen van Thad, waardoor het centrale conflict van The Dark Half aanvoelt als een strijd tegen een monsterlijke versie van de hoofdpersoon zelf. Hij is ook een verrassend kwetsbare slechterik. Stark is niet almachtig of onsterfelijk, en zijn fysieke toestand begint te verslechteren naarmate het verhaal vordert. Zijn wanhoop om in leven te blijven maakt hem steeds onvoorspelbaarder en daardoor veel enger.

Brady Hartsfield, de sadistische antagonist van Mr. Mercedes is een verontrustende slechterik, juist omdat er niets bovennatuurlijks aan hem is. Hij is een product van de moderne wereld en verschuilt zich achter een gewoon gezicht en de anonimiteit die wordt geboden door technologie en internetchatrooms. Van buitenaf gezien is hij een aardige jongeman die onopgemerkt over straat kan lopen: knap, zachtaardig en behulpzaam, en al met al de laatste persoon die je zou verdenken van het opzettelijk inrijden van een gestolen auto op een menigte onschuldige mensen.

Onder Brady's gewone uiterlijk schuilt echter een persoon met grote problemen, waarbij veel van zijn gedrag verband houdt met zijn disfunctionele relatie met zijn moeder en de schuldgevoelens rond de dood van zijn jongere broer. Hij is intelligent, manipulatief en gefascineerd door de mensen die door zijn misdaden worden getroffen, waardoor zijn daden verontrustend persoonlijk aanvoelen.

Mr. Mercedes is meer een misdaadthriller dan een van King's traditionele horrorromans, maar Hartsfield laat zien dat King geen bovennatuurlijke krachten nodig heeft om echte terreur te creëren. King heeft in de loop der jaren veel monsters gecreëerd, maar Brady is beangstigend omdat er geen monster onder het masker schuilgaat. Het masker is het monster: een gewoon mens wiens berekende wreedheid en minachting voor het menselijk leven hem tot een van King's meest verontrustende schurken maken.

Nu lijkt het misschien vreemd om het Overlook Hotel op een lijst met schurken te plaatsen, en niet Jack Torrance, maar in de roman is Jack tenminste meer een slachtoffer dan een slechterik. De film Shining verandert op beroemde wijze het optreden van Jack Nicholson in een chaotische afdaling in waanzin, maar King's Jack is aanzienlijk tragischer. Hij is een alcoholist met woedeproblemen, wrok en diepe onzekerheden, maar hij besteedt een groot deel van de roman aan het vechten tegen de invloed van het hotel in plaats van deze vrijwillig te omarmen.

Het hotel is echter een ander verhaal. Het is meer dan alleen een spookachtig gebouw, het voelt als een levende, kwaadaardige aanwezigheid, een plek die doordrenkt is van opeenvolgend geweld en het lijden van mensen. Het weet precies hoe het in Jacks hoofd moet kruipen, waarbij gebruik wordt gemaakt van zijn alcoholisme, humeur, frustraties met zijn familie en onzekerheden over zijn mislukkingen als echtgenoot en schrijver. In plaats van hem eenvoudigweg te bezitten, vindt het de drukpunten en scheuren die al bestaan ​​en breidt deze geleidelijk uit.

Dat maakt de Overlook zo’n effectieve slechterik. Het hoeft Jacks zwakheden niet te creëren; ze waren er al. Het geeft hem gewoon een duwtje in de rug. Het hotel isoleert de familie Torrance van de buitenwereld en overtuigt Jack er langzaam van dat zijn familie het obstakel is dat tussen hem en alles wat hij wil staat. Het uiteindelijke geweld van Jack is gruwelijk, maar maakt hem niet tot een regelrechte slechterik. De gruwel komt voort uit het zien hoe een fatsoenlijke maar zeer gebrekkige man zichzelf verliest, terwijl hij zich keert tegen de mensen van wie hij houdt.

1 / 4

Kathy lijdt aan ellende

Zoals bij veel van King's schurken, heeft de verfilming van Misery Annie Wilkes aantoonbaar sympathieker gemaakt dan ze op de pagina is. Het Oscarwinnende optreden van Kathy Bates geeft Annie een kwetsbaarheid en een bijna kinderlijke kwaliteit waardoor ze zich soms eerder beklagenswaardig dan monsterlijk voelt. King's Annie is aanzienlijk grotesker, vluchtiger en angstaanjagender, en de roman maakt veel duidelijker hoe volledig gevangen Paul Sheldon zit.

Annie begint de schijnbare redder van Paul te zijn, ze redt de gewonde auteur na een auto-ongeluk en neemt hem mee terug naar haar afgelegen huis om te herstellen. Paul ontdekt al snel dat zij zijn grootste fan is, maar ook dat ze gevaarlijk geobsedeerd is door zijn romans. De beruchte "hobbelende" scène is een bijzonder brutale herinnering aan waartoe Annie in staat is, en het is zelfs nog gemener in het boek, waar ze Pauls voet afsnijdt in plaats van hem alleen maar te breken met een voorhamer. Maar het geweld is slechts een deel van wat Annie zo'n effectieve slechterik maakt. Haar echte wapen is onvoorspelbaarheid.

Annies humeur kan zonder waarschuwing veranderen. Het ene moment bespreekt ze opgewonden het nieuwe manuscript van Paul, en dan schreeuwt ze tegen hem vanwege een kleine overtreding. Soms wordt ze angstaanjagend stil en dwaalt ze verdwaasd door het huis voordat ze kalm aankondigt dat ze hem zal moeten vermoorden. Paul weet nooit welke versie van zijn "Number One Fan" hij gaat tegenkomen of wat haar volgende uitbarsting zou kunnen uitlokken. Annie is een van King's beste en meest angstaanjagende schurken, juist omdat ze zo menselijk is. Ze is gewoon een obsessieve, diep gestoorde vrouw met een enorme macht over een hulpeloze man, en haar vermogen tot geweld wordt alleen geëvenaard door haar vermogen zichzelf ervan te overtuigen dat alles wat ze doet gerechtvaardigd is.

Pennywise de Dansende Clown is misschien wel de meest iconische slechterik van Stephen King, maar er bestaat een algemene misvatting over het personage, vooral onder mensen die het verhaal vooral kennen via de verfilmingen. Pennywise is niet echt de ware vorm van de slechterik. Hij is slechts één manifestatie van een eeuwenoude vormveranderende entiteit, door de Losers 'Club IT genoemd.

In de roman van King kan IT vrijwel elke vorm aannemen, waarbij vormen worden gekozen die zijn ontworpen om in te spelen op de diepste angsten van de slachtoffers. Op verschillende punten verschijnt hij als een weerwolf, een zombie, een zwerver die aan lepra lijdt, een gigantische vogel, een zwerm vliegende bloedzuigers en enkele incarnaties die woorden niet echt kunnen beschrijven, terwijl de ware vorm ervan zo vreemd is dat mensen het nauwelijks kunnen bevatten. Pennywise is gewoon het gezicht dat IT het vaakst kiest als het op de kinderen in Derry aast.

We zweven hier allemaal naar beneden.

Dit vermogen om voortdurend van vorm te veranderen, maakt IT zo’n goede slechterik. De gruwel is niet alleen dat er een monster schuilgaat onder de make-up van de clown; het is dat het monster bijna alles kan worden. Een clown, een riool, een ballon of zelfs een bekende stem kunnen allemaal angstaanjagend worden als er een eeuwenoude entiteit onder zit die in staat is de eigen angsten van zijn slachtoffers tegen hen te keren. Het feit dat het zo vrolijk lijkt over het vooruitzicht kinderen op te eten, maakt het monster natuurlijk oneindig veel griezeliger, waardoor de inmiddels volwassen hoofdrolspelers worden uitgedaagd als ze terugkeren naar Derry.

Het beste van The Mist is de manier waarop de griezelige gruwelen die de supermarkt proberen binnen te dringen slechts marginaal gevaarlijker zijn dan de opruiende situatie die zich ontvouwt tussen de overlevenden daarbinnen. Als excentrieke vrouw is mevrouw Carmody typisch iemand die de stadsbewoners vermijden, maar als de mist neerdaalt, bevinden de lokale bewoners zich allemaal dichtbij elkaar, en niemand kan haar lang ontwijken. Terwijl The Mist begint te suggereren dat er buiten letterlijke monsters zijn, slaagt ze erin een verward en bang contingent overlevenden aan te trekken, wanhopig op zoek naar een verklaring voor de chaos om hen heen.

Carmody biedt er één: ze interpreteert de ramp vanuit haar eigen religieuze overtuigingen, presenteert de monsters als bewijs van goddelijke straf en zichzelf als iemand die kan uitleggen wat er moet gebeuren. Het duurde niet lang of ze veranderde in de leider van een groeiende groep fanatici, die opriep tot boetedoening en probeerde degenen op te offeren die weigerden haar te geloven. Carmody vertegenwoordigt een van King's meest verontrustende vormen van kwaad: de gewone mens die ontdekt dat angst hem macht geeft. The Mist gaat niet alleen over de mensheid die wordt bedreigd door wezens uit een andere wereld; het gaat erom hoe snel een bange gemeenschap zich tegen zichzelf kan keren.

Rose the Hat is tegelijkertijd een van de meest ronduit griezelige schurken in King's boeken en een van de meest persoonlijke. Ze is het bewijs dat King een antagonist verontrustend kan maken zonder haar conventioneel monsterlijk te maken. Rose's vermogen om charmant en benaderbaar over te komen, met haar eigenzinnige festivalkleding, is een van de dingen die haar zo'n ontwapenende slechterik maken. Als leider van de True Knot in Doctor Sleep reist Rose met haar groep door Amerika op zoek naar slachtoffers die 'het stralende' bezitten en zich voedt met de psychische essentie die vrijkomt als ze sterven.

Rose is intelligent, zelfverzekerd en charismatisch, met een bijna moeiteloos vermogen om zichzelf betrouwbaar over te laten komen. Ze is ook in staat tot oprechte warmte jegens True Knot-leden, wat de ongevoelige behandeling van hun slachtoffers alleen maar verontrustender maakt. Ze is niet zomaar een monster dat voor de lol moordt; ze is een echt roofdier, en dat is zoveel angstaanjagender.

Rose's achtervolging van Abra Stone levert dokter Sleepa ook een slechterik op die zich geëvenaard voelt door haar tegenstander. Zowel Rose als Abra beschikken over buitengewone paranormale gaven, waardoor hun conflict meer wordt dan een simpele achtervolging. Rose begrijpt de aard van het stralende en weet hoe gevaarlijk iemand als Abra kan zijn, terwijl Abra een soort macht en potentieel vertegenwoordigt dat Rose wanhopig voor zichzelf wil. Net als bij George Stark is het deze kleinschalige missie en haar o zo menselijke wanhoop die Rose des te angstaanjagender maakt. Ze jaagt aandachtig op een specifiek meisje, simpelweg omdat ze honger heeft.

Tobe Hooper's Salem's Lot bracht veel veranderingen ten opzichte van de roman aan, niet in de laatste plaats de karakterisering van de hoofdvampier. Hooper's versie van de ongrijpbare Mr. Barlow is een wild, door Nosferatu geïnspireerd wezen; een oerkwaad dat communiceert door middel van gesis en keelgeluiden. De Barlow uit het boek is heel anders, aangezien King hem afbeeldt als een charmante, bezorgde en ontwapenende variant op Dracula.

De roman zelf is bewust vormgegeven als een moderne versie van Dracula, en Barlow is in hoge mate het moderne equivalent daarvan. Ver verwijderd van de verleidelijke vampiers uit de romantische fictie, is Barlow een oude, roofzuchtige en volkomen meedogenloze slechterik die in Jeruzalems Lot arriveert met de bedoeling de hele gemeenschap in zijn voedingsbodem te veranderen. En toch zijn zijn methoden verrassend subtiel: hij benadert de stedelingen alleen maar en geeft ze met zijn kalmerende, hypnotiserende stem een ​​vals gevoel van veiligheid, totdat ze zijn tanden in hun nek verwelkomen. Het is veel subversiever dan de archelijkheid van de originele Draculanovel, en uiteindelijk transformeert hij hun hele gemeenschap in een plek waar niemand zich veilig kan voelen. Buren, vrienden en familieleden vallen elkaar aan, terwijl de vertrouwde, idyllische omgeving van het kleine stadje geleidelijk verandert in een nachtmerrie.

Barlow werkt bijzonder goed omdat hij de koude, meedogenloze aard van het traditionele bovennatuurlijke kwaad belichaamt. Net als Rose is hij een roofdier, en de mensen van Jeruzalems Lot zijn zijn prooi. Aangezien Salem's Lot opzettelijk met Dracula-conventies speelt, gebruikt King Barlow om de romantiek rond de traditionele vampier weg te halen en het wezen terug te brengen naar iets kouds, meedogenloos en echt beangstigend.

Er is eigenlijk geen andere optie voor de nummer één plek dan de Man in Black zelf. Randall Flagg is een van King's meest duurzame schurken, die in verschillende vormen in meerdere verhalen verschijnt en een van de duidelijkste terugkerende belichamingen van het kwaad in zijn onderling verbonden universum wordt. Of hij nu Randall Flagg, Walter O'Dim of een andere incarnatie is, hij belichaamt het idee dat het kwaad een constante, aanhoudende en onvermijdelijke aanwezigheid is.

In The Stand verschijnt Flagg als een bovennatuurlijke figuur die de ineenstorting van de beschaving aanschouwt en de onzekerheden en kwetsbaarheden van overlevenden uitbuit om zijn eigen meedogenloze samenleving te vestigen. Hij is een echt kwaadaardig, sadistisch personage, dat mensen macht, verbondenheid en een doel biedt, terwijl hij een wereld opbouwt die gebaseerd is op angst en gehoorzaamheid. Zelfs als zijn plan mislukt, beschouwt Flagg de nederlaag als niet meer dan een tijdelijk ongemak. Zijn plannen zijn al eeuwen in de maak, dus hij is volkomen bereid om ergens anders opnieuw te beginnen.

Flaggs griezelige combinatie van charisma en wreedheid maakt sommige van zijn scènes bijzonder gedenkwaardig, en hij geniet ervan zijn slachtoffers angst aan te jagen. Het moment waarop hij handlanger Bobby Terry beschimpt voordat hij hem in stukken scheurt, is een van de smerigste momenten in een heel smerig boek. Maar Flagg wordt een nog belangrijkere slechterik in de serie The Dark Towers, waar hij de aartsvijand van Roland Deschain is. De serie introduceert hem met een van King's beroemdste openingszinnen: "De man in het zwart vluchtte door de woestijn, en de scherpschutter volgde." Van daaruit wordt Flagg onderdeel van de veel grotere mythologie rond Roland, de Donkere Toren en de verschillende werelden die daarmee verbonden zijn.

HEY BOBBY TERRY YOUUUUUU SSSGESCHROEFD!!!

Wat Flagg bijzonder overtuigend maakt, is dat hij niet zomaar dingen vanuit de schaduw vernietigt. Hij zorgt ervoor dat mensen hem gewillig volgen. Zijn optredens in veel van King's werken geven hem het gevoel van een kwaad dat steeds in verschillende vormen terugkeert, en fans hebben vaak getheoretiseerd dat hij elders verschijnt, onder meer als Carrie's vader in Carrie, He Who Walks Behind the Rows in Children Of The Corn, en Leland Gaunt in Needful Things. Hij is niet gebonden aan één stad, één monster of zelfs maar één verhaal. Hij is een terugkerende kracht van chaos en boosaardigheid die op elk moment kan opduiken.