Miejsce: 10 najbardziej przerażających złoczyńców według Stephena Kinga

Stephen King jest niewątpliwie mistrzem współczesnej literatury grozy, tworzącym koszmarne potwory, zmiennokształtne istoty kosmiczne i nadprzyrodzone demony w ponad 60 powieściach, nowelach i zbiorach opowiadań. Jednak jego największe dzieła nie zawsze kryją się w ciemnościach. Niektórzy z jego najbardziej zapadających w pamięć złoczyńców są znacznie bardziej rozpoznawalni: agresywni rodzice, drobni tyrani, obsesyjni fani, fanatyczni wierzący i zwykli ludzie, którzy odkrywają, ile szkód mogą wyrządzić otaczającym ich ludziom.

To część tego, co sprawia, że ​​wybór najlepszych złoczyńców Kinga jest tak trudny. Do wyboru jest mnóstwo potworów, ale King zawsze rozumiał, że najbardziej przerażający złoczyńcy wcale nie muszą wyglądać przerażająco. Niektóre z nich są nadprzyrodzonymi ucieleśnieniami zła, podczas gdy inne działają tak dobrze właśnie dlatego, że można sobie wyobrazić spotkanie ich w prawdziwym życiu. Tak więc, po zawęzeniu kilkudziesięciu lat listy potworów, morderców i złowrogich sił, oto 10 największych złoczyńców, którzy uciekli wyobraźni Stephena Kinga.

Powtarzający się typ złoczyńców w książkach Stephena Kinga jest prawdopodobnie bardziej przerażający niż makiaweliczni, nadprzyrodzeni władcy marionetek działający za kulisami: sadystyczni, okrutni idioci, którzy wydają się zawędrować do tej historii z prawdziwego życia. Można je znaleźć w Ace Merrill w The Body, Henry Bowers i Patrick Hockstetter w It oraz The Kid in The Stand. Są potencjalnie bardziej przerażający niż uprzejmi nadprzyrodzeni złoczyńcy, ponieważ czują się osadzeni w rzeczywistości.

Percy Wetmore jest jednym ze strażników skazanych na śmierć w „Zielonej mili” i stanowi to dla Kinga świadectwo, że Percy jest najbardziej odrażającą postacią w książce przedstawiającej wielu skazanych morderców. Został zatrudniony wyłącznie z powodu nepotyzmu i nieustannie wykorzystuje swoje koneksje, aby wywierać nacisk na Paula Edgecomba i jego współpracowników i grozić im, gdy ci odmawiają pobłażania jego zachowaniu. Jest złośliwym, drobnym tyranem, którego głupotę przewyższa jedynie jego podłość. Jego najbardziej okrutny czyn ma miejsce podczas egzekucji, kiedy Percy celowo zostawia suchą gąbkę na krześle elektrycznym. Bez wody, która przewodziłaby prąd, więzień cierpi na długotrwałą i bolesną śmierć; jeden z najokrutniejszych czynów w powieści jest tylko gorszy przez fakt, że za Percym nie stoi żadna wielka ideologia ani pokrętna filozofia. Robi to, bo chce komuś zrobić krzywdę.

To właśnie sprawia, że Percy jest tak skutecznym złoczyńcą. Nie jest charyzmatyczny ani szczególnie inteligentny. To po prostu okropny człowiek, któremu w jakiś sposób powierzono władzę nad innymi ludźmi. W Zielonej mili, która bada moralność kary śmierci oraz człowieczeństwo zarówno więźniów, jak i strażników, Percy przedstawia możliwość, że strażnicy mogą być bardziej potworni niż osoba siedząca w celi.

Ciemny Half jest często pomijaną książką Kinga, ale jest także jedną z jego najdziwniejszych autobiograficznych książek. Jej bohater, Thaddeus Beaumont, jest szanowanym powieściopisarzem literackim, którego bardziej udane, ale znacznie bardziej bzdurne powieści kryminalne publikowane są pod pseudonimem George Stark, odzwierciedlającym pseudonim Kinga: Richard Bachman. Kiedy Thad „zabija” George'a Starka w ramach chwytu reklamowego, odkrywa, że ​​jego fikcyjne alter ego nie jest tak fikcyjne, jak myślał.

Stark przyjmuje cielesną postać i zaczyna polować na każdego, kto zna prawdę o jego tożsamości, brutalnie zabijając każdego, kto stanie mu na drodze. Stark to jeden z bardziej pomysłowych złoczyńców Kinga; nie tylko próbuje zabić Thada, ale systematycznie próbuje zniszczyć życie, rodzinę i reputację Thada. Stark jest w rzeczywistości wcieleniem najgorszych impulsów Thada, przez co główny konflikt Mrocznej Połowy wydaje się walką z potworną wersją samego bohatera. Jest także zaskakująco wrażliwym złoczyńcą. Stark nie jest wszechmocny ani nieśmiertelny, a jego stan fizyczny zaczyna się pogarszać w miarę rozwoju historii. Jego desperacja, by pozostać przy życiu, czyni go coraz bardziej nieprzewidywalnym, a w rezultacie znacznie bardziej przerażającym.

Brady Hartsfield, sadystyczny antagonista Mr. Mercedes jest niepokojącym złoczyńcą właśnie dlatego, że nie ma w nim nic nadprzyrodzonego. Jest wytworem współczesnego świata, ukrywającym się za zwyczajną twarzą i anonimowością, jaką zapewnia technologia i internetowe czaty. Z zewnątrz to przystojny młody człowiek, który potrafi przejść ulicą niezauważony: sympatyczny, łagodny i pomocny, a w dodatku ostatnia osoba, którą można by podejrzewać o umyślne wjechanie kradzionym samochodem w tłum niewinnych ludzi.

Jednak pod zwyczajną powierzchownością Brady'ego kryje się osoba głęboko zmartwiona, a większość jego zachowań ma związek z dysfunkcyjnymi relacjami z matką i poczuciem winy związanym ze śmiercią młodszego brata. Jest inteligentny, manipulujący i zafascynowany ludźmi dotkniętymi jego zbrodniami, przez co jego działania wydają się niepokojąco osobiste.

Pan Mercedes to bardziej thriller kryminalny niż tradycyjny horror Kinga, ale Hartsfield pokazuje, że King nie potrzebuje nadprzyrodzonych mocy, aby stworzyć prawdziwy terror. King przez lata stworzył mnóstwo potworów, ale Brady jest przerażający, ponieważ pod maską nie kryje się żaden potwór. Maska to potwór: zwykły człowiek, którego wykalkulowane okrucieństwo i lekceważenie ludzkiego życia czyni go jednym z najbardziej niepokojących złoczyńców Kinga.

Może wydawać się dziwne umieszczenie na liście złoczyńców hotelu Overlook, a nie Jacka Torrance'a, ale przynajmniej w powieści Jack jest bardziej ofiarą niż złoczyńcą. Film „Lśnienie” słynnie zmienia występ Jacka Nicholsona w chaotyczne popadnięcie w szaleństwo, ale King's Jack jest znacznie bardziej tragiczny. Jest alkoholikiem mającym problemy ze złością, urazą i głęboką niepewnością, ale większość powieści spędza raczej na walce z wpływem hotelu, zamiast chętnie go akceptować.

Hotel to jednak inna historia. To coś więcej niż tylko nawiedzony budynek, sprawia wrażenie żywej, złowrogiej obecności, miejsca przesiąkniętego skumulowaną przemocą i ludzkim cierpieniem. Wie dokładnie, jak dostać się do głowy Jacka, wykorzystując jego alkoholizm, temperament, frustracje związane z rodziną i niepewność związaną z niepowodzeniami jako męża i pisarza. Zamiast po prostu go opętać, znajduje punkty nacisku i pęknięcia, które już istnieją, i stopniowo je poszerza.

To właśnie sprawia, że Overlook jest tak skutecznym złoczyńcą. Nie musi to stwarzać słabości Jacka; oni już tam byli. To po prostu daje mu mały impuls. Hotel izoluje rodzinę Torrance od świata zewnętrznego i powoli przekonuje Jacka, że ​​jego rodzina jest przeszkodą stojącą między nim a wszystkim, czego pragnie. Ewentualna przemoc Jacka jest przerażająca, ale nie czyni go zwykłym złoczyńcą. Horror bierze się z patrzenia, jak przyzwoity, ale pełen wad człowiek zatraca się, gdy zwraca się przeciwko ludziom, których kocha.

1 / 4

Kathy Bates w nieszczęściu

Podobnie jak w przypadku wielu złoczyńców Kinga, filmowa adaptacja Misery niewątpliwie wzbudziła w Annie Wilkes więcej współczucia, niż jest na papierze. Nagrodzona Oscarem kreacja Kathy Bates dodaje Annie wrażliwości i niemal dziecięcego charakteru, przez co czasami czuje się bardziej żałosna niż potworna. King's Annie jest znacznie bardziej groteskowa, zmienna i przerażająca, a powieść znacznie wyraźniej pokazuje, jak całkowicie uwięziony jest Paul Sheldon.

Rozpoczyna się Annie Misery jako pozorny wybawiciel Paula, ratujący rannego autora po wypadku samochodowym i zabierający go z powrotem do odosobnionego domu, aby wrócił do zdrowia. Paul wkrótce odkrywa, że ​​jest jego największą fanką, ale też ma niebezpieczną obsesję na punkcie jego powieści. Niesławna scena „kuśnięcia” szczególnie brutalnie przypomina, do czego zdolna jest Annie, a w książce jest jeszcze bardziej paskudna, gdy odcina Paulowi stopę, a nie tylko łamie ją młotem. Ale przemoc to tylko część tego, co czyni Annie tak skutecznym złoczyńcą. Jej prawdziwą bronią jest nieprzewidywalność.

Nastrój Annie może się zmienić bez ostrzeżenia. W jednej chwili z podekscytowaniem omawia nowy rękopis Paula, a potem krzyczy na niego za jakieś drobne przewinienie. Czasami staje się przerażająco nieruchoma, błąkając się po domu w oszołomieniu, zanim spokojnie oznajmia, że ​​będzie musiała go zabić. Paul nigdy nie wie, z którą wersją swojego „fanu numer jeden” się spotka i co może wywołać jej kolejny wybuch. Annie jest jednym z najlepszych i najbardziej przerażających złoczyńców Kinga właśnie dlatego, że jest bardzo ludzka. To po prostu obsesyjna, głęboko zaburzona kobieta, posiadająca ogromną władzę nad bezbronnym mężczyzną, a jej skłonności do przemocy dorównuje jedynie umiejętność przekonywania samej siebie, że wszystko, co robi, jest uzasadnione.

Tańczący klaun Pennywise jest prawdopodobnie najbardziej kultowym złoczyńcą Stephena Kinga, jednak istnieje powszechne błędne przekonanie na temat tej postaci, szczególnie wśród osób, które znają tę historię przede wszystkim z jej filmowych adaptacji. Pennywise nie jest prawdziwą formą złoczyńcy. Jest tylko jednym z przejawów starożytnej istoty zmiennokształtnej, zwanej przez Klub Frajerów IT.

W powieści Kinga IT może przybrać niemal dowolny kształt, wybierając formy zaprojektowane tak, aby żerować na najgłębszych lękach swoich ofiar. W różnych momentach pojawia się jako wilkołak, zombie, włóczęga cierpiący na trąd, gigantyczny ptak, rój latających pijawek i kilka inkarnacji, których nie da się opisać słowami, podczas gdy jego prawdziwa forma jest czymś tak obcym, że ludzie ledwo mogą to pojąć. Pennywise to po prostu twarz, którą IT wybiera najczęściej, gdy żeruje na dzieciach w Derry.

Wszyscy tu płyniemy.

Ta zdolność do ciągłej zmiany kształtu sprawia, że ​​IT jest tak dobrym złoczyńcą. Horror nie polega tylko na tym, że pod makijażem klauna kryje się potwór; chodzi o to, że potwór może stać się niemal wszystkim. Klaun, kanał, balon, a nawet znajomy głos mogą stać się przerażające, gdy pod spodem kryje się starożytna istota, zdolna obrócić przeciwko nim strach swoich ofiar. Oczywiście fakt, że perspektywa zjedzenia dzieci wydaje się tak radosna, sprawia, że ​​potwór jest nieskończenie bardziej przerażający, drwiąc z już dorosłych bohaterów, gdy wracają do Derry.

Najlepszą rzeczą w The Mistis jest to, że dziwaczne potwory, które próbują przedostać się do supermarketu, są tylko nieznacznie bardziej niebezpieczne niż zapalająca sytuacja, która rozgrywa się pomiędzy ocalałymi w środku. Jako ekscentryczna kobieta, pani Carmody jest zazwyczaj osobą, której mieszkańcy miasta unikają, ale kiedy opada mgła, miejscowi znajdują się blisko siebie i nikt nie jest w stanie jej uniknąć na długo. Gdy Mgła zaczyna sugerować, że na zewnątrz czyhają dosłownie potwory, udaje jej się przyciągnąć zdezorientowaną i przerażoną grupę ocalałych, desperacko poszukujących jakiegoś wyjaśnienia otaczającego ich chaosu.

Carmody dostarcza jednego: interpretuje katastrofę poprzez własne przekonania religijne, przedstawiając potwory jako dowód kary boskiej, a siebie jako osobę zdolną wyjaśnić, co należy zrobić. Wkrótce przekształciła się w przywódczynię rosnącej grupy fanatyków, wzywających do odpokutowania i próbujących poświęcić tych, którzy jej nie wierzą. Carmody reprezentuje jedną z najbardziej niepokojących form zła Kinga: zwykłego człowieka, który odkrywa, że ​​strach daje mu siłę. Mgła nie dotyczy tylko ludzkości zagrożonej przez stworzenia z innego świata; chodzi o to, jak szybko przestraszona społeczność może zwrócić się przeciwko sobie.

Róża Kapeluszowa jest jednocześnie jednym z najbardziej przerażających złoczyńców w książkach Kinga i jednym z najbardziej przystojnych. Jest dowodem na to, że King może wywołać niepokój w antagonistce, nie czyniąc jej konwencjonalnie potworną. Tak naprawdę zdolność Rose do sprawiania wrażenia uroczej i przystępnej, dzięki jej dziwacznemu festiwalowemu strojowi, to jedna z rzeczy, które czynią ją tak rozbrajającym złoczyńcą. Jako przywódczyni True Knot w „Doktorze Sen” Rose podróżuje ze swoją grupą po Ameryce w poszukiwaniu ofiar posiadających „blask” i żywi się psychiczną esencją uwalnianą po śmierci.

Rose jest inteligentna, pewna siebie i charyzmatyczna, a niemal bez wysiłku potrafi sprawiać wrażenie godnej zaufania. Jest także zdolna do okazywania prawdziwego ciepła członkom True Knot, co tylko sprawia, że ​​bezduszne traktowanie ich ofiar staje się jeszcze bardziej niepokojące. Nie jest po prostu potworem, który zabija dla zabawy; jest prawdziwym drapieżnikiem i to jest o wiele bardziej przerażające.

Pogoń Rose za Abrą Stone daje także złoczyńcę Doktora Sleepa, który czuje się dopasowany przez swojego przeciwnika. Zarówno Rose, jak i Abra posiadają niezwykłe zdolności psychiczne, które zmieniają ich konflikt w coś więcej niż zwykły pościg. Rose rozumie naturę blasku i wie, jak niebezpieczny może być ktoś taki jak Abra, podczas gdy Abra reprezentuje rodzaj mocy i potencjału, którego Rose desperacko pragnie dla siebie. Podobnie jak w przypadku George'a Starka, to właśnie ta misja na małą skalę i jej jakże ludzka desperacja sprawiają, że Rose jest jeszcze bardziej przerażająca. Uważnie poluje na jedną konkretną dziewczynę, po prostu dlatego, że jest głodna.

„Lot Salem” Tobe’a Hoopera wprowadził wiele zmian w stosunku do powieści, między innymi charakterystykę głównego wampira. Wersja Hoopera nieuchwytnego pana Barlowa to dzikie stworzenie inspirowane Nosferatu; pierwotne zło, które komunikuje się poprzez syki i gardłowe warczenie. Barlow z książki jest zupełnie inny, ponieważ King przedstawia go jako czarującą, troskliwą i rozbrajającą odmianę Draculi.

Sama powieść została świadomie stylizowana na współczesną wersję Drakuli, a Barlow jest w dużej mierze jej współczesnym odpowiednikiem. Daleko od uwodzicielskich wampirów z powieści romantycznych Barlow jest starożytnym, drapieżnym i całkowicie bezwzględnym złoczyńcą, który przybywa do Jerusalem's Lot z zamiarem przekształcenia całej społeczności w swoje żerowisko. A jednak jego metody są zaskakująco subtelne — po prostu podchodzi do mieszkańców miasta i swoim uspokajającym, hipnotycznym głosem wprowadza ich w fałszywe poczucie bezpieczeństwa, dopóki nie powitają jego zębów na szyi. Jest o wiele bardziej wywrotowy niż arcydzieło oryginalnej powieści Drakuli i ostatecznie przekształca całą społeczność w miejsce, w którym nikt nie może czuć się bezpiecznie. Sąsiedzi, przyjaciele i członkowie rodziny atakują się nawzajem, a znajome, idylliczne otoczenie małego miasteczka stopniowo zamienia się w koszmar.

Barlow sprawdza się szczególnie dobrze, ponieważ ucieleśnia zimną, nieubłaganą naturę tradycyjnego nadprzyrodzonego zła. Podobnie jak Rose jest drapieżnikiem, a mieszkańcy Jerozolimy są jego ofiarą. Biorąc pod uwagę, że Salem's Lot celowo bawi się konwencjami Drakuli, King wykorzystuje Barlowa, aby pozbawić romantyzmu otaczającego tradycyjnego wampira i przywrócić stworzeniu coś zimnego, bezwzględnego i naprawdę przerażającego.

Nie ma innej możliwości zdobycia miejsca numer jeden niż sam Człowiek w Czerni. Randall Flagg to jeden z najtrwalszych złoczyńców Kinga, pojawiający się w różnych postaciach w wielu opowieściach i stający się jednym z najwyraźniejszych, powtarzających się ucieleśnień zła w jego połączonym wszechświecie. Niezależnie od tego, czy jest Randallem Flaggiem, Walterem O'Dimem, czy inną inkarnacją, uosabia ideę, że zło jest stałą, trwałą i nieuniknioną obecnością.

W The Stand Flagg pojawia się jako nadprzyrodzona postać, która obserwuje upadek cywilizacji i wykorzystuje niepewność i słabości ocalałych, aby założyć własne, brutalne społeczeństwo. Jest naprawdę złowrogą, sadystyczną postacią, oferującą ludziom władzę, przynależność i cel, jednocześnie budując świat oparty na strachu i posłuszeństwie. Nawet jeśli jego plan się nie powiedzie, Flagg traktuje porażkę jedynie jako chwilową niedogodność. Jego plany powstają od wieków, więc jest gotowy zacząć od nowa gdzie indziej.

Niesamowite połączenie charyzmy i okrucieństwa Flagga sprawia, że ​​niektóre z jego scen są szczególnie zapadające w pamięć, a on sam uwielbia przerażać swoje ofiary. Moment, w którym drwi ze pomocnika Bobby'ego Terry'ego, zanim rozrywa go na kawałki, jest jednym z najpaskudniejszych momentów w bardzo paskudnej książce. Ale Flagg staje się jeszcze bardziej znaczącym złoczyńcą w serialu The Dark Towers, gdzie pełni rolę nemezis Rolanda Deschaina. Serial przedstawia go jednym z najsłynniejszych początkowych wersów Kinga: „Człowiek w czerni uciekł przez pustynię, a rewolwerowiec podążył za nim”. Od tego momentu Flagg staje się częścią znacznie większej mitologii otaczającej Rolanda, Mroczną Wieżę i różne powiązane z nimi światy.

HEJ, BOBBY TERRY, UUUUUU, SSSSKARŻONO!!!

Tym, co sprawia, że ​​Flagg jest szczególnie fascynujący, jest to, że nie tylko niszczy rzeczy z cienia. Sprawia, że ​​ludzie chętnie go naśladują. Jego występy w wielu dziełach Kinga dają mu poczucie zła, które powraca w różnych formach, a fani często snuli teorie, że pojawia się gdzie indziej, na przykład jako ojciec Carrie w Carrie, He Who Walks Behind the Rows w Children Of The Corn i Leland Gaunt w Rzeczy potrzebne. Nie jest przywiązany do jednego miasta, jednego potwora ani nawet jednej historii. Jest powracającą siłą chaosu i wrogości, która może pojawić się w każdej chwili.