Wanneer een FPS een enorm succes wordt, is het slechts een kwestie van tijd voordat de studio een vervolg uitbrengt – of dit is tenminste wat er in de meeste gevallen gebeurt. Ontwikkelaars hebben tenslotte alle reden om te profiteren van wat al populair is gebleken. Hoewel algemeen wordt verwacht dat sequels beter zullen presteren dan hun voorgangers, gebeurt dit niet elke keer.
Sommige FPS-titels leggen de lat zelfs zo hoog dat studio's gewoon geen manier kunnen vinden om zichzelf te overtreffen. Soms gaat het om de geweldige graphics of de memorabele campagnes, maar ongeacht wat het origineel zo speciaal maakte, zijn er enkele games die gewoon niet kunnen worden overtroffen, zelfs niet door hun eigen opvolgers.
Battlefield: Bad Company 2 (2010) is beter dan Battlefield 3
Vernietiging die het slagveld feitelijk veranderde
Battlefield Bad Company 2 Vietnam-gameplaytank
- We weten dat Battlefield 3 technisch gezien geen vervolg is op Bad Company 2, maar ze volgden elkaar op in de releasevolgorde. Daarom beschouwen we het als een vervolg, ook al is het geen verhalend vervolg.
Battlefield: Bad Company 2 is een militaire FPS ontwikkeld door DICE en volgt een team Amerikaanse soldaten door een aantal behoorlijk gevaarlijke missies. Hoewel de campagne van het spel redelijk goed is, is niets te vergelijken met de indrukwekkende vernietiging van het milieu. Je kunt gaten in muren blazen, dekking vernietigen en zelfs gebouwen neerhalen.
Hierdoor voelt alles extreem onvoorspelbaar, vooral als je bedenkt dat het nergens echt veilig is. Ja, Battlefield 3 introduceerde verbeterde graphics en grotere multiplayer-gevechten op pc, maar de benadering van Battlefield: Bad Company 2 ten aanzien van interactie met de omgeving is slechts een kus van de chef. Bovendien behield het origineel de humor en chemie van het team, terwijl de opvolger over het algemeen verschoof naar een serieuzere filmische militaire campagne.
Het is ook belangrijk op te merken dat Battlefield 2 een relatief eenvoudige benadering van maatwerk kent. Dit is een behoorlijk groot voordeel als je bedenkt dat Battlefield 3 zo'n enorme keuze aan wapenhulpstukken en ontgrendelbare uitrusting heeft geïntroduceerd, dat voldoende scherpstellen om een wapen onder de knie te krijgen voor de meeste spelers bijna onmogelijk is. Zeker, het hebben van meer opties is niet altijd een slechte zaak, maar ik merk dat eenvoudigere aanpassingssystemen me in staat stellen meteen in actie te komen in plaats van mijn tijd te verspillen met het uitzoeken van de perfecte uitrusting.
Crysis (2007) is beter dan Crysis 2
Het open gevecht was moeilijk te vervangen
Screenshot van de Crysis Remastered-trailer
InCrysis wordt wat aanvankelijk een militaire operatie tegen Noord-Korea lijkt, al snel een strijd tegen buitenaardse indringers. Je naam is Nomad en je bent een Amerikaanse special forces-soldaat die is gestuurd om de Lingshan-eilanden te onderzoeken. Wat deze game voor mij echter zo memorabel maakte, was misschien wel het gevoel van vrijheid dat het me gaf, aangezien de kracht ervan ligt in de sandbox-gameplay.
Omdat je toegang hebt tot zoveel verbeterde vaardigheden, zijn er gewoon zoveel verschillende manieren om de ontmoetingen in het spel te benaderen. Je kunt er ook voor kiezen om niet één vooraf bepaalde weg te volgen, waardoor je je vijanden vanuit onverwachte richtingen kunt benaderen of bepaalde confrontaties kunt omzeilen.
Het vervolg, Crysis 2, verplaatst de actie naar New York City, maar ondanks de meer gepolijste graphics en verticale gevechtsmechanismen is het levelontwerp veel gestructureerder. Dus als je iemand bent die meer ruimte voor experimenten op prijs stelt, zou ik de originele Crysis zeker aanbevelen.
Wolfenstein: The New Order (2014) is beter dan de nieuwe Colossus
Een donkerder verhaal met meer emotioneel gewicht
Wolfenstein De Nieuwe Orde Fergus of Wyatt
Wolfenstein: The New Order is gemaakt door MachineGames en herschept een alternatieve versie van de gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog, waarin nazi-Duitsland de oorlog won. Jij bestuurt een oorlogsveteraan genaamd B.J. Blazkowicz die het regime omver wil werpen. De game biedt krankzinnige gevechten, maar het is het verhaal dat mij altijd raakt.
De hoofdpersoon heeft een aantal extreem diepe gevoelens, traumatische ervaringen en emotionele kwetsbaarheden die niet elke titel kan waarmaken. Het vervolg, Wolfenstein 2: The New Colossus, probeert het verhaal uit te breiden en de verzetsbeweging naar het door de nazi’s bezette Amerika te verplaatsen, maar de verhalen zijn extravaganter en gericht op spektakel, dus het origineel levert zeker een authentiekere ervaring op. Bovendien geeft het originele spel de ondersteunende personages over het algemeen meer ruimte om een emotionele band met de speler op te bouwen, dus als ze in de latere fasen van het spel in gevaar komen, geven mensen daadwerkelijk om hen.
Dit is een belangrijk onderscheid tussen de twee games, vooral gezien het feit dat het opbouwen van een emotionele band met de personages de belangrijkste vereiste is voor het creëren van een uiterst gedenkwaardige ervaring. In dit opzicht schiet het vervolg aantoonbaar tekort, omdat het verschillende nieuwe verzetsleden introduceert wier verhalen maar een beperkte tijd krijgen om zich te ontwikkelen.
Call of Duty: Black Ops 2 (2012) is beter dan Black Ops 3
Een campagne waarbij de keuzes van spelers ertoe doen
Afbeelding via Activision
Wat ik het leukste vind aan Call of Duty: Black Ops 2 is het feit dat spelers in de game invloed kunnen uitoefenen op hoe het verhaal zich ontvouwt, wat vrij ongebruikelijk is voor een militaire shooter. Jouw beslissingen bepalen vaak of belangrijke personages zullen overleven, en de doelstellingen van de Strike Force-missies beïnvloeden het hele conflict in het spel.
Bovendien heeft de campagne meerdere eindes, wat betekent dat het opnieuw bezoeken van missies gemakkelijk een no-brainer wordt. Aan de andere kant hebben we het directe vervolg, Call of Duty: Black Ops 3, dat zich verder in de toekomst afspeelt, en hoewel het meer mobiliteit en meer futuristische gevechten introduceert, kunnen de verhalen en multiplayer-aanpassingen van het origineel eenvoudigweg niet worden overtroffen. Een ander groot voordeel van het origineel is het feit dat het de wereld geloofwaardiger maakt door geavanceerde technologie in evenwicht te brengen met conventionele militaire gevechten.
Ik weet dat dit komt omdat we voortdurend wisselen tussen twee verschillende perioden van oorlogvoering, maar persoonlijk denk ik dat de sterke afhankelijkheid van Black Ops 3 van futuristische vaardigheden te buitensporig is, zelfs voor een game die zich afspeelt in 2065. Last but not least bevat de originele game een aantal van de meest memorabele multiplayer-maps, en in tegenstelling tot het vervolg zijn ze vooral gericht op strategie en het beheersen van belangrijke gebieden in plaats van op geavanceerde bewegingsmechanismen, die ik veel realistischer en lonender vind.
Far Cry 2 (2008) is beter dan Far Cry 3
Een brute overlevingservaring
Een raketwerper schieten in Far Cry 2 (2008)
Far Cry 2 speelt zich af in een fictief Afrikaans land dat is verwoest door een burgeroorlog. Je stapt in de schoenen van een huursoldaat die een wapenhandelaar moet vinden die bekend staat als de Jackal, terwijl je ook door het conflict tussen rivaliserende facties navigeert. De game zal er echter alles aan doen om je niet te laten doen wat je zou moeten doen.
Wapens kunnen vaak vastlopen tijdens vuurgevechten, of je kunt plotseling malaria krijgen. Vuur lijkt vaak aan jouw kant te staan als het zich snel verspreidt en je vijanden uit hun dekking dwingt, maar als de vlammen te groot worden, kunnen ze jou ook in gevaar brengen. Bovendien heeft de game geen minikaart om je te helpen; u moet een fysieke kaart raadplegen en navigatiehulpmiddelen gebruiken. Dit maakt gevechten onvoorspelbaarder en dwingt spelers vaak om hun strategie aan te passen, wat net zo spannend is als het winnen van een gevecht.
Far Cry 3 is een meer toegankelijke versie van zijn voorganger en natuurlijk krijgen we ook de iconische antagonist Vaas Montenegro, maar Far Cry 2 biedt aantoonbaar een meer onderscheidende ervaring die veel dichter bij de realiteit staat. Bovendien verdwijnen vijanden in het originele spel niet zomaar uit de wereld zodra je een gebied hebt ontruimd. Vijandige controleposten kunnen net zo snel weer bezet worden, en ook al kan dit voor sommige mensen frustrerend zijn, ik denk dat dit het gevoel versterkt vast te zitten in een conflict dat nooit eindigt, wat helaas een harde realiteit is voor veel mensen die in door oorlog verscheurde gebieden leven.
