Als maker van The Twilight Zone was Rod Serling verantwoordelijk voor meer dan de helft van de afleveringen van de tv-serie, en schreef hij maar liefst 92 afleveringen van de 156 van de show. Zijn afleveringen varieerden enorm van de meest oprechte en levensbevestigende ("The Trade-Ins", "A Passage for Trumpet"), de meest nostalgische ("Walking Distance") en de cultureel meest resonerende ("The Monsters Are Due on Maple Street", "The Shelter") tot enkele van de griezeligste ("The Dummy", "The Hitch-Hiker"). Naast deze prestaties schreef Serling ook enkele werkelijk hartverscheurende afleveringen.
Serling had een talent voor verrassend wrede eindes. Zijn The Twilight Zone-personages vinden herhaaldelijk verlossing om vervolgens te ontdekken dat het een nieuw soort verdoemenis is, te ontsnappen naar een fantasiewereld die iets veel duisterder blijkt te zijn, of uiteindelijk hun grootste verlangen te verwezenlijken, gewoon om het wreed te laten wegnemen. Er zijn maar weinig eindes die dit beter demonstreren dan 'Time Enough At Last', en het lot van Henry Bemis is nog steeds volledig verwoestend.
"Eindelijk genoeg tijd", uitgelegd
Seizoen 1, Aflevering 8
In Time Enough At Last speelt Burgess Meredith, die samen met Jack Klugman het record heeft voor de meeste hoofdrollen in The Twilight Zone, met elk vier optredens. Dit is echter het mooiste uur van Meredith, waarin ze de bebrilde Henry Bemis speelt. Hij is een zachtaardige, zij het enigszins woedende bankbediende wiens enige passie in het leven lezen is. Zijn obsessie met boeken veroorzaakt wrijving met zijn vrouw, en het belemmert zelfs zijn werk bij de bank, waar hij vaak wordt uitgescholden omdat hij meer aandacht aan zijn boeken besteedt dan aan klanten.
Op een dag neemt Bemis zijn lunchpauze in de bankkluis, maar terwijl hij binnen is, wordt er een atoombom geraakt. Wanneer hij tevoorschijn komt, ontdekt hij dat de bom de beschaving effectief heeft vernietigd, en dat hij de enige overlevende is. Terwijl hij door de verlaten straten dwaalt, ontdekt Bemis met veel genoegen de overblijfselen van de bibliotheek. Hij vindt duizenden boeken, niemand meer om hem te onderbreken, en een heel leven om ze te lezen. In triomfantelijke zin zegt hij: 'En het beste, het allerbeste, is dat er nu tijd is. Alle tijd die ik wil, en alle tijd die ik nodig heb.'
Maar in de ware Twilight Zone-mode is dat niet het einde. Henry's bril valt van zijn gezicht en valt op de grond. Ze gaan ook niet zomaar kapot; ze zijn onherstelbaar en hij kan niet meer zien. De conclusie van "Time Enough At Last" is het meest gevierde einde in de serie en waarnaar wordt verwezen, omdat het een onvoorstelbaar wrede wending is. Bemis heeft de apocalyps overleefd, is ontsnapt aan de 'zeurderige' vrouw en collega's die hem ervan weerhielden te lezen, en heeft meer boeken ontdekt dan hij ooit zou kunnen uitlezen. Maar het enige dat hij nodig heeft om van zijn pas ontdekte paradijs te genieten, is verdwenen. Terwijl Bemis naar zijn kapotte bril kruipt, spreekt hij het hartverscheurende laatste citaat van de aflevering uit:
'Dat is niet eerlijk. Dat is helemaal niet eerlijk. Er was nu tijd. Er was alle tijd die ik nodig had. Dat is niet eerlijk!'
Het einde van de aflevering is ongelooflijk wreed dankzij een eerdere scène
Henry zoekt in het puin in "Time Enough At Last", Twilight Zone
Het is verleidelijk om de kapotte bril te zien als de hele straf van Bemis. Hij kan niet meer lezen, en het enige waar hij zijn hele leven naar verlangde, is nu ontoegankelijk. Toch had de episode eerder stilletjes iets veel verontrustenders aan het licht gebracht: Bemis had zelfmoord overwogen voordat ze zelfs maar de bibliotheek had ontdekt. Zoals Zach Handlen opmerkte in zijn uitstekende analyse voor The AV Club:
"Het geluid van die brekende glazen is lelijk, maar het ergste geluid in de aflevering is er een die je nooit hoort, maar waarvan je weet dat die daarna komt: de platte finaliteit van een geweerschot."
Het is niet nodig dat The Twilight Zone laat zien wat er daarna gebeurt. De kapotte bril is al verwoestend genoeg, maar de aflevering heeft de mogelijkheid van zelfmoord al in de geest van het publiek geplant. Hoe onuitstaanbaar Bemis ook al in het begin is, hij is niet ongevoelig. Hij houdt misschien van boeken, maar zelfs hij is niet zo verwijderd van beleefdheid dat hij onmiddellijk geniet van de verwoesting van de stad, zodat hij gewoon iets nieuws kan lezen.
Wanneer Bemis voor het eerst door de ruïnes van de stad dwaalt, is hij zo verwoest door het schijnbare einde van de mensheid dat hij overweegt zijn revolver op zichzelf te gebruiken. Het ontdekken van de bibliotheek is wat Henry een reden geeft om te blijven leven. Meer dan alleen een manier om de tijd te doden, geven boeken hem feitelijk een reden om te geloven dat zijn leven nog steeds waarde heeft. Je zou zelfs kunnen stellen dat zijn opgetogenheid over de ontdekking van de bibliotheek een manier is om om te gaan met de verwoesting die de apocalyps over de wereld heeft veroorzaakt.
Dat is wat het einde van 'Time Enough At Last' zo wreed maakt. De aflevering van Rod Serling nam het gelukkige einde van Henry Bemis weg, en dat is één ding, maar het bijzonder duistere is dat hij Henry precies datgene geeft dat hem op de been zal houden, waardoor hij kan geloven dat de vernietiging van de planeet hem eindelijk de vrijheid heeft gegeven om het leven te leiden waar hij van droomde, om vervolgens zijn hoop naast zijn bril te laten varen. Hij heeft nog steeds alle tijd van de wereld, maar hij heeft het niet meer nodig, en hij zal het niet kunnen gebruiken om te doen waar hij van houdt.
