De Game of Thrones-boekenreeks van George R.R. Martin vertrouwde vaak op onbetrouwbare vertellers. In plaats van Westeros te presenteren via een verteller die een objectief verslag geeft van wat er is gebeurd, filteren de boeken gebeurtenissen vanuit het perspectief van verschillende personages. Een van de vele geneugten van de boeken is dat je ziet hoe verhalen over hetzelfde moment dramatisch kunnen variëren van personage tot personage.
Sansa Stark is misschien wel het meest voor de hand liggende voorbeeld. Vanaf het allereerste begin van het verhaal is het oudste Stark-meisje geobsedeerd door de traditionele ideeën van ridders, maagden, ridderlijkheid en romantiek die ze heeft geleerd uit liedjes en verhalen, in schril contrast (woordspeling bedoeld) met haar kleine zusje Arya. Terwijl Sansa echter de lelijkere realiteit van Westeros ervaart door haar huwelijk met Joffrey Baratheon, interpreteert ze gebeurtenissen vaak via de fantasiewereld waarin ze is opgegroeid en waarin ze is opgegroeid. Dit heeft vooral invloed op haar relaties met Joffrey, Petyr "Littlefinger" Baelish, Tyrion Lannister en, het meest interessant, Sandor Clegane.
De relatie tussen Sansa en The Hound was altijd ingewikkeld
Jon en Sansa reünie
Sandor Clegane, beter bekend als de Hound, lijkt de antithese te zijn van de onstuimige ridders die Sansa bewondert. Hij is brutaal, cynisch en heeft openlijk minachting voor ridderlijkheid, terwijl zijn gruwelijke littekens in het gezicht hem in niets doen lijken op de knappe helden uit Sansa's liedjes. In het begin van Game of Thrones vermoordt Sandor Mycah, de slagersjongen die met Arya Stark speelde vóór de confrontatie met Joffrey.
Toch wordt Sandor geleidelijk een van Sansa's weinige beschermers in King's Landing. Hij maakt bezwaar tegen een deel van Joffrey's wreedheid jegens haar, komt herhaaldelijk tussenbeide op cruciale momenten en redt haar tijdens de rel in King's Landing. Sansa krijgt daardoor een zeer tegenstrijdige indruk van hem. Ze is bang voor zijn geweld en is verontrust door zijn gedrag, maar ze erkent ook dat de zogenaamd onbetrouwbare Hound zich herhaaldelijk meer als een ridder heeft gedragen dan veel van de mannen die de titel dragen. Hun interacties zijn een ongemakkelijke mix van tederheid en gevaar. Sandor noemt haar 'vogeltje' en onthult veel persoonlijke details over zichzelf, waaronder de waarheid over de brandwonden op zijn lichaam. Maar hij is ook een volwassen man die in staat is tot buitengewoon geweld, terwijl Sansa een jong meisje is dat door de Lannisters wordt gegijzeld.
Het feit dat Sandor haar het ene moment een veilig gevoel kan geven, neemt niet weg dat hij haar het andere moment bang kan maken. Dit conflict bereikt zijn hoogtepunt tijdens de Slag om het Zwarte Water. Geschokt door het bosbrand en overweldigd door de strijd, laat Sandor Joffrey en de Kingsguard in de steek. Voordat hij King's Landing verlaat, gaat hij naar de kamers van Sansa en biedt aan haar mee naar Winterfell te brengen. Hij is dronken, bang en emotioneel onstabiel, en de ontmoeting wordt al snel bedreigend. Hij houdt een mes tegen haar keel en eist dat ze voor hem zingt, wat ze ook doet. Maar ondanks wat ze zich later zal herinneren, kust Sandor haar nooit.
Sansa herinnert zich een kus die nooit heeft plaatsgevonden
Dat wordt betekenisvol als Sansa terugdenkt aan de ontmoeting in A Storm of Swords. Ze herinnert zich de nacht van de strijd en zegt tegen zichzelf dat de Hond 'me kuste en dreigde me te vermoorden, en me een lied voor hem liet zingen'. Door A Feast for Crows is de valse herinnering nog levendiger geworden, waarbij Sansa zich "nog een kus" herinnert en nadenkt over hoe de "wrede mond" van de Hound tegen de hare drukte. Lezers weten al dat dit niet is gebeurd.
Belangrijk is dat dit geen continuïteitsfout is; Martin heeft expliciet bevestigd dat de discrepantie opzettelijk is. Toen hem werd gevraagd waarom Sansa zich herinnert dat de Hound haar kuste ondanks dat het eerdere hoofdstuk een dergelijke kus niet bevatte, beschreef Martin Sansa als een "onbetrouwbare verteller" en bevestigde dat Sansa zich de ontmoeting verkeerd herinnert. Hij suggereerde ook dat de discrepantie later betekenis zou hebben, maar wat Martin niet definitief heeft uitgelegd, is waarom Sansa's geheugen verandert.
Waarom herinnerde Sansa zich de kus?
Eén interpretatie is dat Sansa's romantische verbeelding een angstaanjagende ontmoeting geleidelijk heeft omgevormd tot iets dat lijkt op de verhalen waarmee ze de wereld altijd heeft begrepen. De niet-bestaande kus, die fans 'The UnKiss' hebben genoemd, past in de vreemde omkering van het traditionele ridder-en-maagdverhaal dat een groot deel van Sansa's relatie met Sandor definieert. Sansa's geest duwt het moment schijnbaar dichter bij een herkenbaar romantisch verhaal: een angstaanjagende maar beschermende figuur komt naar de kamer van het meisje en biedt aan haar te redden voordat ze uit elkaar gaan.
Bij het puur interpreteren van de UnKiss als romantische wensvervulling worden de omstandigheden eromheen echter over het hoofd gezien. Sansa heeft al veel te verduren gehad, en de Slag om het Blackwater is op zichzelf al angstaanjagend. Sandor komt dronken en bedroefd haar slaapkamer binnen voordat ze een mes tegen haar keel houdt. De UnKiss kan daarom worden gelezen als Sansa die achteraf onbewust een overweldigende herinnering reconstrueert, waardoor het verhaal wordt omgevormd tot iets dat ze gemakkelijker kan begrijpen. Noch Martins boeken ten noorden van Game of Thrones hebben dit ooit bevestigd, maar dat maakt de UnKiss zo effectief.
Martin informeert de lezers niet simpelweg dat Sansa liegt; hij laat zien hoe haar psyche een gebeurtenis kan hervormen totdat deze aansluit bij het verhaal dat ze het liefst accepteert. Ze heeft die brutale episode getransformeerd in een zachtaardig, romantisch gebaar, waarbij ze de Hound herschikt als een vitale voogd. De dynamiek tussen Sansa en Littlefinger biedt een opvallend contrast. De kus die Littlefinger deelt met Sansa bij het Eyrie gebeurt echt. Bijgevolg is haar verzonnen herinnering aan Sandor niet alleen het bewijs dat Sansa gewoonlijk romantische momenten verzint. Integendeel, de UnKiss is nauw verbonden met haar verwarde band met de Hound en de vermenging van terreur, agressie en nabijheid die hem omringt.
De UnKiss zou uiteindelijk kunnen dienen als een vroege indicator van Sansa’s twijfelachtige betrouwbaarheid, of het zou een diepere implicatie kunnen hebben voor haar connectie met Sandor en haar uiteindelijke evolutie, mocht *The Winds of Winter* ooit het levenslicht zien. In beide gevallen illustreert het waarom de hoofdstukken van Sansa lezers boeien. In Westeros kunnen velen niet volledig vertrouwen op hun eigen herinneringen, en vaak ligt het meest sprekende aspect van een herinnering niet in de feitelijke gebeurtenis, maar in de toevoegingen die de geest daarna maakt.
