Met een catalogus van 388 titels was de Nintendo 64 voorbestemd om een mix van tijdloze klassiekers te herbergen, naast een groot aantal games die door de mazen van het net zijn geglipt. Hoewel niet elke titel op het systeem essentieel is, beschikt de bibliotheek over veel meer uitstekende games dan alleen de bekende.
Denk eens aan de volgende titels. Het zijn allemaal Nintendo 64-releases, sommige gemaakt door legendarische studio's, en ze zijn grotendeels in de vergetelheid geraakt. Dit zijn diepe verbeteringen die zelfs doorgewinterde N64-fans misschien hebben gemist, maar toch zijn ze fantastisch. In een andere realiteit zouden ze als klassiekers kunnen worden beschouwd, maar voorlopig gelden ze als vrijwel onberispelijke meesterwerken die veel te lang ondergewaardeerd zijn en een nieuwe recensie rechtvaardigen.
Kameleon twist
Tongue Twister
Chameleon Twist-personages
Als het gaat om 3D-platformgames op de N64, splitst de scène zich in wezen op in twee kampen: Mario64 en al het andere. Ik zal niet beweren dat Chameleon Twist superieur is aan Mario64, maar ik zal wel beweren dat het een van de meest onderscheidende mechanismen biedt die ooit in een 3D-platformgame zijn gezien.
Als een van de vier kameleon-hoofdrolspelers vertrouw je op je tong om door niveaus te navigeren en vijanden te confronteren. In gevechten functioneert de tong ongeveer zoals Yoshi's tong in Yoshi's Story, een titel die in hetzelfde jaar werd uitgebracht. Toch worden de doortochtmogelijkheden veel aantrekkelijker: je kunt je vastklampen aan richels, aan palen slingeren en jezelf zelfs omhoog katapulteren. Vooruitgang vereist vaak dat deze stappen aan elkaar worden gekoppeld. Het systeem is echt cool en plezierig, hoewel de camera soms wat lastig kan zijn.
Hybrid Heaven
Sci-Fi-trainingsmontage
Hybrid Heaven
In 1999, toen de console van de vijfde generatie van Nintendo op zoek was naar een titel die het succes van Metal Gear Solid kon evenaren, kwam Konami tussenbeide met de eigenzinnige sciencefiction-RPG Hybrid Heaven. De game, een hilarisch verbijsterende mix van klonen, geheime agenten en ondergrondse aliens, trekt spelers vooral aan met zijn kenmerkende vechtsysteem.
Hybrid Heaven lijkt op een vroege versie van de hybride gevechten uit FinalFantasyVII Remake en Rebirth. Tijdens elke ontmoeting kun je vrij bewegen terwijl een Power-meter langzaam oplaadt; hoe voller de meter als je slaat, hoe sterker de aanval. Tegelijkertijd wordt de uithoudingsvermogenmeter kleiner naarmate het gevecht vordert. De meeste bewegingen zijn in wezen worstelende finishers - suplexen, body slams en dergelijke. Een coole twist is dat hoe vaker je een bepaalde aanval gebruikt, hoe sterker dat lichaamsdeel wordt, waardoor je wordt aangemoedigd om trappen en stoten af te wisselen, zodat elke verwoestende beweging een maximale impact heeft.
Mischief Makers
Mischief Maid
Mischief Makers
Treasure, de ontwikkelingsstudio, staat altijd bekend om zijn opmerkelijke creativiteit bij elk project, of het nu gaat om een titel met een anime-licentie of een vervolg op een gevierde shoot-em-up-serie. In 1997, terwijl het team nog steeds bezig was met het opbouwen van zijn reputatie, brachten ze een van de meest onconventionele actieplatformgames uit die je ooit zult tegenkomen: Mischief Makers.
Het uitleggen van Mischief Makers in dit artikel schiet tekort, omdat het spel boordevol concepten zit die zich pas volledig onthullen als je het speelt. Je neemt de rol aan van een robotmeisje en de kern van het spel draait om een grijpmechanisme gecombineerd met de mogelijkheid om objecten te schudden. Op het eerste gezicht lijkt dat misschien alledaags, maar het verandert al snel in het bizarre. Als je bepaalde vijanden schudt, verandert de hele omgeving, terwijl andere veranderen in zip-lijnen waar je op en af moet stappen om gevaren te ontwijken. De game biedt zelfs verschillende verschillende eindes om na te streven. De opvallende momenten zijn ongetwijfeld de ontmoetingen met de baas; dit is waar de vindingrijkheid van Treasure echt schittert. Elke baas levert een frisse, slim ontworpen variatie op de fundamentele mechanica van het spel, die net genoeg uitdaging biedt om de overwinning de moeite waard te laten voelen.
Tonic Trouble
Psychadelic Rayman
Afbeeldingen via Nintendo, Ubisoft
Ik heb misschien eerder overdreven toen ik beweerde dat Mario 64 wordt geprezen als de ultieme 3D-platformgame op de N64, omdat een andere titel ook aan die beschrijving voldoet, hoewel deze zijn naam al meer dan twintig jaar niet in het publieke geheugen heeft bewaard. Rayman 2 was eveneens een geliefde 3D-platformgame die mooi verouderd is. Waarom dit vermelden? Omdat Rayman 2 een copycat had, vreemd genoeg ook geproduceerd door Ubisoft, genaamd Tonic Trouble.
Tonic Trouble lijkt op Rayman als het een psychedelische esthetiek uit de jaren 60 had omarmd. Je bestuurt een conciërge van een ruimteschip genaamd Ed, die een mysterieus tonicum drinkt en superkrachten verkrijgt. Je dwaalt door een verrassend grote, onderling verbonden wereld, verzamelt machineonderdelen en ontgrendelt nieuwe vaardigheden. Tonic Trouble is minder een rechtlijnige actieplatformgame en meer gericht op verkenning en ontdekking. Als ik eerlijk ben, komt het eigenlijk best dicht in de buurt van een Metroidvania. Het bevat coole puzzels, vreemde vijanden en een van de meest bizarre verhalen die je ooit zult lezen. Het is ook leuk; niet zo leuk als Rayman 2, maar toch de moeite waard, en beide titels zijn te spelen via Nintendo Switch Online.
Legermannen: luchtgevechten
Blaas het allemaal op
Leger mannen luchtgevecht vliegen
Aanvankelijk gelanceerd als Army Men: Air Attack op de PS1, is Army Men: Air Combat de hernoemde port van diezelfde titel voor de Nintendo 64. De game past in de categorie ‘helikoptergevechtsgames’ – een genre dat tegenwoordig vrijwel afwezig is, maar eind jaren negentig een bescheiden niche had. Het combineert shoot-em-up- en arcade-elementen en biedt iets meer diepgang dan beide stijlen afzonderlijk.
Omdat het spel is gebaseerd op de miniatuur Army Men-speelgoedlijn, ontvouwen de luchtgevechten zich op speelgoedschaal. Als gevolg daarvan kunnen insecten plotseling door de arena zwermen, kunnen teddyberen als obstakels fungeren en torenhoge grassprietjes de randen van de kaart bepalen. De ervaring omvat ook strategische en tactische lagen, met missies die aanzienlijke uitdagingen met zich meebrengen en meer vereisen dan alleen willekeurig schieten. Army Men: Air Combat blijft een van de mooiste voorbeelden van een genre dat grotendeels is verdwenen, maar het vormt toch een overtuigend argument voor zijn heropleving.
Space Station Silicon Valley
Galaxy-Brain Creativity
Space Station Silicon Valley
Hoewel de titel een hele mond vol is, is Space Station Silicon Valley een uitzonderlijk inventief en excentriek spel gemaakt door DMA Design, de studio die later Rockstar Games zou worden. Je neemt de rol aan van Evo, de robotachtige sidekick van Danger Dan. Na een noodlanding op een ruimtestation dat richting de aarde raast, navigeer je Evo door de diverse biomen van het spel, waarbij je de controle over de lokale dieren overneemt en ze over de kaart stuurt. Vraagt u zich af hoe een robot dieren kan bezitten? Accepteer het gewoon.
Hoewel het op het eerste gezicht misschien een standaard 3D-platformgame lijkt met een eigenzinnig uitgangspunt, is Space Station Silicon Valley in werkelijkheid een puzzelgerichte ervaring. Elk niveau biedt specifieke doelstellingen, maar de game geeft vrijwel geen expliciete richtlijnen over hoe je deze moet voltooien. In plaats daarvan moet je de controle over de wezens over de kaart overnemen en experimenteren met hun unieke vaardigheden om te ontdekken hoe ze je kunnen helpen vooruitgang te boeken. Deze creatieve aanpak stimuleert het oplossen van echte, opkomende problemen, een eigenschap die maar weinig andere Nintendo 64-titels kunnen evenaren.
Buck Bumble
Bee‑come Het ultieme wapen
Buck Bumble in spelscreenshot 5
Buck Bumble zorgt voor een indrukwekkende opening dankzij een onweerstaanbaar pakkend themaliedje en opvallende cover art. Je neemt de rol aan van Buck Bumble, een cybernetische bij wiens missie het is om een bijenkorf van chemisch versterkte insecten te elimineren die de controle over de tuin hebben overgenomen en een mondiale overheersing beramen.
Buck Bumble combineert third-person-schieten met luchtgevechten. Hoewel het niet bijzonder moeilijk is, levert het veel plezier op. Missies spelen zich af in compacte arena's, waardoor je de vrijheid hebt om in elke richting te glijden dankzij de wendbare, responsieve besturing van Buck. De game beschikt over een breed scala aan vijandelijke typen, waardoor de gameplay boeiend blijft, zelfs als de moeilijkheidsgraad daalt. Hoewel de beelden op de N64 bescheiden waren (waarschijnlijk van invloed op de status ervan), zorgen de meeslepende solo-verhaallijn en de verrassend solide multiplayer-modus ervoor dat het een verrassend over het hoofd geziene titel is.
Jet Force Gemini
Zo groot als de N64 ooit is geworden
Juno
In termen van totale speeltijd overtreffen weinig N64-titels JetForceGemini. Deze sci-fi third-person shooter is gemaakt door Rare, de oude studio van Nintendo die bekend staat om het produceren van instantklassiekers. De karakterkunst kwam van Shigeru Miyamoto, terwijl het project werd geleid door het team achter DiddyKongRacing, waarbij alle ingrediënten voor een blockbuster werden gecombineerd. Maar om zowel duidelijke als onduidelijke redenen slaagde JetForceGemini er niet in om grip te krijgen. Toch is het de moeite waard om te spelen.
Met 15 uitgestrekte, met geheimen beladen podia die opnieuw moeten worden gespeeld om ze volledig te voltooien, biedt JetForceGemini een aanzienlijke speeltijd, die vaak bijna 30 uur duurt voordat de credits rollen. De verplichte redding van de Tribals – Ewok-achtige vriendelijke aliens – kan irritant zijn, maar de kern van de gameplay blinkt uit. Zelfs volgens de hedendaagse benchmarks voelt de jetpack fantastisch aan, en de schietmechanismen zijn meer dan competent, met stijlvolle wapens en een breed scala aan vijanden om je betrokken te houden. Vijanden vertonen slim gedrag, waardoor je voor elke schermutseling een strategie moet bedenken. Grafisch valt de titel op de N64 op, met handgeanimeerde karakters die op het scherm verschijnen. Hoewel er een paar kleine ergernissen zijn, levert de game opwindende, directe actiemomenten op.
