Tides of Annihilation is herhaaldelijk verschenen in grote gaming-showcases, zoals State of Play, en projecteert het beeld van een potentiële doorbraaktitel in het personage-actiegenre, vergelijkbaar met franchises als Devil May Cry of Bayonetta. Bepaalde elementen hebben mij echter voortdurend met bedenkingen achtergelaten. Of het nu de achtergrond was van een verwoest Londen, de hyperrealistische visuele stijl of de gevechtsmechanismen, iets hield me altijd tegen.
Ik kreeg onlangs de kans om een uitgebreide demo van Tides of Annihilation te spelen op Gamescom 2026. Hoewel ik zeker heb genoten van de zeer gepolijste, snelle actie, vertrok ik met een gevoel van neutraliteit. Het was niet echt overweldigend en ook niet teleurstellend; Ik was gewoon... overdonderd.
Afbeelding: Eclipse Glow-spellen
Voor de context werpt Tides of Annihilation je op als Gwendolyn, een jonge vrouw op een zoektocht om haar zus te redden en de halfgoden van het mythische rijk Avalon omver te werpen. Het verhaal speelt zich voornamelijk af in een modern, verwoest Londen dat heeft geleden onder een invasie vanuit de Andere Wereld, waardoor Gwendolyn de laatst overgebleven mens is. Bovendien verkrijgt ze de mogelijkheid om meer dan 10 verschillende legendarische ridders van de ronde tafel te besturen, een functie die ik beschouw als het meest overtuigende en innovatieve aspect van het spel.
De Ridders van de Ronde Tafel vertegenwoordigen het sterkste concept van Tides of Annihilation
Hoewel de kernactiemechanismen bekende stijlfiguren volgen, ligt het unieke aan Gwendolyns vermogen om tijdens gevechten maximaal vier verschillende ridders in te zetten om gevarieerde aanvallen uit te voeren. Deze bondgenoten helpen ook in de bovenwereld door zware kratten te hanteren of voorwerpen op te tillen om toegang te krijgen tot verhoogde zones. Gezien de grotendeels lineaire structuur van de game blijft het onduidelijk of spelers worden aangemoedigd om terug te gaan naar verborgen geheimen en verzamelobjecten in de stijl van een Metroidvania, een vraag die waarschijnlijk zal worden beantwoord bij de volledige release.
Afbeelding: Eclipse Glow-spellen
Mijn demosessie bestond voornamelijk uit het navigeren door een enorm museum vol met diverse zones en ontdekkingen, hoewel de voortgang grotendeels lineair bleef, onderbroken door frequente vijandelijke ontmoetingen. Aanvankelijk was het systeem van het wisselen tussen ridders tijdens gevechten desoriënterend, omdat elke eenheid is toegewezen aan specifieke controlleringangen. Ik kan me echter voorstellen dat spelers de mechanica onder de knie krijgen om naadloze, synergetische riddercombinaties te maken.
De strijd van Tides of Annihilation ziet er beter uit dan het voelt
Spelers kunnen met één ridder toeslaan terwijl ze Gwendolyn besturen, en vervolgens naar een andere ridder wisselen voor een vervolgaanval, waarbij deze cyclus wordt herhaald. Er is een aanzienlijke variatie in de tactische opties die beschikbaar zijn tijdens deze schermutselingen. Niettemin zorgden het gebrek aan punch in de treffers of de trage reacties van de vijand voor een ontkoppeling. De gameplay was simpelweg niet zo bevredigend als de gepolijste presentatie die te zien was in trailers of bij het kijken naar anderen, waardoor ik niet echt kon anticiperen op het volgende gevecht.
Ik ben benieuwd hoe de gameplay zich ontwikkelt, in de hoop op aanpassingen die de gevechten toegankelijker en belonender maken, aangezien momenteel maar weinig elementen bijzonder nieuw of spannend aanvoelen. Nu de markt verzadigd is met personage-actietitels, heeft *Tides of Annihilation* aanzienlijk meer impact nodig in zijn gevechten om een plek onder de elite te claimen.
