Er bestaan talloze uitstekende FPS-franchises, en een handjevol heeft een opmerkelijke line-up die anderen moeilijk te evenaren vinden. Toch blijft het maken van een vlekkeloze FPS-trilogie een hele klus. Een serie kan starten met een iconische start, maar toch moeite hebben om dat niveau van uitmuntendheid vast te houden tijdens de laatste aflevering.
Wanneer een trilogie slaagt, levert dat niet één maar drie uitzonderlijke titels op, elk met zijn eigen sterke punten die met elkaar verweven zijn om de algehele ervaring te verbeteren. In het hele genre bewijzen dergelijke trilogieën dat samenhangende verhalen, duurzame spelersbetrokkenheid en consistente hoge kwaliteit kunnen worden gehandhaafd in meerdere afzonderlijke games.
Halo
Vormgeven aan de begindagen van console-opnamen
halo 2 xbox live bungie
- Fundamenteel veranderd console FPS-ontwerp.
- Campagnes en multiplayer worden nog steeds herinnerd.
Weinig FPS-trilogieën hebben de culturele en mechanische impact gehad van de originele Halotrilogie. Combat Evolved heeft aangetoond dat een FPS-consolegame het complete pakket van nauwkeurige besturing, intelligente vijanden, uitgebreide niveaus en een echt goed geschreven verhaal kan bieden dat alles met elkaar verbindt, en dan hebben we het nog niet eens over de PvP.
Halo 2 breidde vrijwel alles uit en introduceerde voertuigverbeteringen, en het derde deel, Halo 3, herhaalde niet alleen wat eerder kwam; het verfijnde de formule tot een verfijnde wetenschap die begin jaren 2000 een groot deel van FPS-gaming definieerde. Meer dan twintig jaar later blijft de originele Halotrilogie een van de duidelijkste voorbeelden van hoe je een FPS kunt bouwen waarin de afzonderlijke games op zichzelf uitstekend zijn en als complete trilogie nog effectiever.
Call of Duty: Modern Warfare (origineel)
Nog steeds de beste in de franchise
geremasterde recensie van moderne oorlogsvoering gebombardeerd op stoom
- Filmische campagnes met ongelooflijke niveaus.
- Talloze iconische kaarten en wapens.
De originele Modern Warfare-trilogie transformeerde Call of Duty van een succesvolle shooter uit de Tweede Wereldoorlog tot een van de grootste entertainmentfranchises ter wereld. In de eerste game maakten we kennis met een eigentijdse setting met zoveel filmische actie dat het vaak voelde alsof je een film speelde, en datzelfde concept bleef ook in de volgende twee games gelden.
Wat de trilogie doet werken, is het gevoel van continuïteit. Personages, conflicten en gevolgen worden rechtstreeks tussen games overgedragen, waardoor de drie campagnes het gevoel krijgen van één enorm verhaal in plaats van een reeks losstaande militaire shooters. Als je het ooit beu wordt om de wereld keer op keer effectief te redden, dan heb je toegang tot enkele van de scherpste en meest bevredigende multiplayermodi in de franchise die vandaag de dag nog steeds bovenaan de lijst van veel spelers staan.
Modern DOOM
Boomer Shooters terug uit de dood halen
DOOM (2016) - Steam-screenshot (een verlaten omgeving)
- Een reboot die een tijdloos ontwerp vernieuwde.
- Vervolgtitels die nieuwe mechanismen en concepten introduceerden.
DOOM uit 2016 arriveerde na een lange pauze in de serie, en de verwachting werd volledig beloond. Als je je de ideale moderne DOOM-ervaring voor moet stellen, belichaamt deze titel die perfect: met actie van hoog niveau en over-the-top set-stukken die met elk nieuw deel steeds schandaliger worden.
DOOM Eternal wordt algemeen geprezen als een van de beste first-person shooters ooit gemaakt, en The Dark Ages onderscheidt zich van zijn voorganger met een geheel nieuwe achtergrond en gevechtssequenties die grenzen aan komedie, en momenten opleveren die zowel groots als lachwekkend grappig zijn. Na de heropleving van de franchise geniet DOOM nu van een gouden tijdperk van uitmuntendheid, en ik zou bijvoorbeeld niet blijer kunnen zijn om de Doom Slayer weer op mijn scherm te hebben.
BioShock
Omgevingen, verhaal en verder
BioShock Infinite
- Ongeëvenaarde wereldconstructie binnen zijn categorie.
- Duurzame mechanismen die vandaag de dag dezelfde impact hebben.
De BioShock-franchise wordt al lang geprezen als een klassieker, maar vergeleken met andere titels in zijn genre steekt hij echt boven de rest uit. Rapture biedt een opvallend mooie maar toch angstaanjagende achtergrond die spelers naar de eerste twee games trekt, terwijl Infinite dat momentum in stand houdt door een heel andere wereld te presenteren die wordt gedomineerd door wolken in plaats van door water.
Qua gameplay voelt de serie bijna als een gevechtssandbox. Met een uitgebreide selectie wapens en plasmiden kun je elke ontmoeting op talloze manieren benaderen. De reputatie van de franchise is vanzelfsprekend en ik verwacht dat deze zijn erfenis als een tijdperkbepalende kracht binnen de FPS-scene en de bredere game-industrie zal blijven versterken.
Metroid Prime
Het FPS-label overstijgen
Metroid Prime
- Combineert schieten met omgevingspuzzels.
- Elk spel breidt de vaardigheden van Samus op unieke manieren uit.
TheMetroid Primetrilogy bewees dat een first-person-game de verkenning en sfeer kon vastleggen die eerdere titels in de serie definieerden. Plotseling verkende je geen tweedimensionale podia, maar werd je volledig ondergedompeld in een 3D-wereld en werd je gedwongen je er een weg doorheen te schieten en details en aanwijzingen in de omgeving te ontdekken.
Latere inzendingen introduceerden een donkerdere setting en voegden meer filmische sequenties toe die je nog dichter bij de actie brachten, maar ze verloren nooit het kernprincipe uit het oog om verkenning op de eerste plaats te zetten. Alleen al om die reden hebben de Metroid Prime-games het verrassend goed volgehouden, waardoor je een stap terug in de tijd kunt zetten naar een tijdperk boordevol innovatie en opmerkelijke ideeën.
Quake
Arenaschieters die een pionier zijn in het genre
Raketwerper in Quake
- Gedefinieerde volledig driedimensionale first-person shooter-gevechten.
- Volgde enorm uiteenlopende paden in volgende titels.
De originele Quaketrilogie is ongebruikelijk omdat de drie delen niet simpelweg herhalingen van dezelfde formule zijn. Quaker bracht een revolutie in het genre teweeg met volledig 3D-omgevingen en snelle bewegingen die een nieuw soort gameplay en vaardigheden introduceerden die zeer snel een mainstream fenomeen zouden worden.
Quake 2 herbouwde de serie effectief in een aparte, science-fiction militaire setting, terwijl Quake Arena de traditionele campagnes volledig liet varen ten gunste van PvP-multiplayer. Voor mij voelt de trilogie aan als drie kanten van één enkel meesterwerk, die elk hun eigen sterke punten bewijzen, maar toch het DNA behouden dat Quake in het begin zo geliefd maakte.
Resistance
PlayStation's Underused FPS Titan
weerstand 2 spel
- Duidelijke alternatieve geschiedenisinstelling.
- Identiteit bleef hetzelfde tussen de inzendingen.
De Resistance-trilogie van Insomniac blijft een van de meest over het hoofd geziene FPS-franchises, maar dat gebrek aan aandacht heeft op geen enkele manier te maken met de kwaliteit van de games. Fall of Manset was het podium in een alternatieve jaren vijftig waarin de mensheid vecht tegen de mysterieuze Chimera, wat betekende dat je moest vechten met ouderwetse militaire wapens tegen een leger buitenaardse levensvormen die nooit bang waren om te blijven schieten.
Naarmate de serie vorderde, werd de schaal uitgebreid, maar dezelfde sfeer en gevoel bleven tot het einde constant. Het is een schande dat het waarschijnlijk nooit meer terugkomt, maar toch zou ik zeggen dat het nog steeds een must-play is voor iedereen die op jacht is naar een FPS-franchise die elke spijker op de kop slaat, terwijl hij ook een paar nieuwe introduceert.
Metro
De betekenis van diepe betrokkenheid
Metro 2033-screenshot
- Huiveringwekkende, op horror geïnspireerde mechanica tegen een sombere achtergrond.
- Een samensmelting van overlevingselementen en een diep meeslepend verhalend ontwerp.
Metro heeft met succes het huiveringwekkende en vaak gruwelijke universum van de boekenreeks omgezet in een speelbare trilogie die op meesterlijke wijze de angst en angst weergeeft die inherent zijn aan de post-apocalyptische setting. De inaugurele titel dompelt spelers onder in de verstikkende ondergrondse uitgestrektheid van een post-nucleair Moskou, terwijl Last Light een grotendeels vergelijkbare omgeving handhaaft, maar de gameplay-mechanica verbetert en een geheel nieuwe reeks gevaren introduceert om het hoofd te bieden.
Exodus verbrak de beperkingen van lineaire actie en breidde de wereld uit om bredere verkenningsmogelijkheden te bieden – en aanzienlijk meer manieren om ten onder te gaan. Uiteindelijk is deze franchise het toppunt van sfeervol design en meeslependheid, waardoor het moeilijk wordt om een andere serie of individuele titel te identificeren die hetzelfde niveau van spanning en spanning genereert als Metro.
