First-person shooter-games geven tegenwoordig misschien prioriteit aan multiplayer, maar niets kan een strakke singleplayer-campagne verslaan. Zelfs middelmatige exemplaren zijn erg leuk, terwijl de beste voorbeelden de actie een paar perfecte uren laten duren. Deze FPS-games weerstaan de drang om onnodige opvulling toe te voegen via enorme open-wereldkaarten of zijmissies, maar behouden in plaats daarvan het piekmomentum met respect voor onze tijd.
Als je uitgeput bent van marathons van 30 uur met af en toe briljante momenten, zouden deze shooters de ideale opkikker moeten zijn, omdat ze de roos raken vanaf het openingsniveau tot aan de aftiteling (en misschien zelfs nog verder bij herhaalde playthroughs). Vluchtige perfectie is moeilijk te bereiken, en deze FPS-games houden dit op de een of andere manier gedurende hun hele campagnes vol.
Titanfall 2 is de gouden standaard voor campagnemomentum
Een FPS-romp voor één speler die nooit ophoudt
Titanfall 3 2026 geruchten
- Speelduur: 6 uur
Oké, laten we de meest voor de hand liggende uit de weg ruimen. Naast geweldige multiplayer biedt Titanfall 2 de sterkste FPS-campagne voor één speler van de jaren 2010, wat nog steeds iets betekent, ook al is het genre in de loop van het decennium geleidelijk afgenomen. Tegenwoordig zijn we eraan gewend dat Call of Duty in een campagne voor vijf spelers de spelers de mond snoert, maar TF2 beschouwt de singleplayer niet als een afleiding die uitsluitend bestaat om aan een richtlijn te voldoen.
Gedurende de zes uur schudt de game voortdurend de boel op zijn kop, introduceert nieuwe gimmicks en verandert tegelijkertijd de omgeving. Het tijdverspringende 'Effect and Cause'-niveau voelt compleet anders aan dan het platformgame-gedreven 'Into the Abyss', en dat geldt ook voor de andere zeven missies. De afzonderlijke hoofdstukken staan goed op zichzelf, maar vormen toch samen een geheel dat groter is dan de som der delen.
Titanfall 2 combineert twee tegengestelde speelstijlen die elkaar op de een of andere manier feilloos aanvullen. Jack Cooper is eigenlijk een parkour-tech-ninja die razendsnel beweegt, maar ook gemakkelijk naar beneden gaat; omgekeerd is Jacks partner, BT-7274, een torenhoge mech die opzettelijk beweegt en slaat als een tank. De campagne wisselt voortdurend tussen de twee, zodat geen van beide langer welkom blijft.
Far Cry 3: Blood Dragon is anti-Ubisoft-perfectie
Een meedogenloze explosie die steeds groter en luider wordt
Afbeelding via Ubisoft
- Speelduur: 5 uur
Over het algemeen geniet ik van Far Cry-games van Ubisoft, maar hun repetitieve open-wereldontwerp maakt het bereiken van uniforme perfectie bijna onmogelijk. In veel opzichten haalt Blood Dragon de opgeblazenheid weg om een masterclass te creëren die het eersteklas vuurgevecht van Far Cry 3 belicht zonder alle wrijving die daarmee gepaard gaat. Blood Dragon, een op zichzelf staande uitbreiding die de franchise hekelt en een eerbetoon is aan actiefilms uit de jaren 80, begint met het bespotten van neerbuigende tutorials en barst vervolgens onmiddellijk los in een glorieuze, over-the-top chaos met een coole esthetiek.
In tegenstelling tot de hoofdlijnen wordt je in Blood Dragon gecast als een supersoldaat die in zijn eentje legers kan verwoesten, waardoor je direct kunt genieten van het machtsfantasie-element terwijl je toch een gevoel van escalatie geeft via de gevechtsinstrumenten (ook wel geweren genoemd). Omdat de campagne echter volledig is ontworpen rond het tegengaan van een cybercommando, biedt de campagne feitelijk een consistente uitdaging, veel meer dan de kerngames in de open wereld.
Turbo-overkill is de hele tijd de hele tijd
Uitmuntende bewegingsschieter met Boomer Shooter-vibes
Afbeelding door OpenGames; Bron: Apogee Entertainment
- Speelduur: 12 uur
Er passen nogal wat boomer-shooters in dit artikel, en ik overwoog om voor Ultrakill, Dusk of zelfs Cultic te gaan; Turbo Overkill heeft echter een kettingzaagpoot, dus elk ander argument is ongeldig. Hoe geweldig dit FPS-subgenre ook is gebleken, de games blijven af en toe te dicht bij de blauwdrukken van de klassiekers en brengen een eerbetoon zonder iets nieuws op tafel te brengen. Turbo Overkill vermijdt deze valkuil door voornamelijk als bewegingsschieter te spelen.
Je kunt zien dat een actiespel geweldig zal zijn als het belangrijkste bewegingsmechanisme ook het dodelijkste wapen is. Turbo Overkill verruilt je been voor een gemotoriseerde kettingzaag en verandert elke glijbaan onmiddellijk in een bloederige vleesblender waarmee je ook absurde behendigheidsprestaties kunt leveren en je schild kunt opladen. Omgevingen komen terug met halfpipes, bochten en catwalks, waardoor spelers worden aangemoedigd om als een superkrachtige skateboarder met hun voeten van de grond te blijven.
Met meer dan 10 uur is Turbo Overkill langer dan de meeste lineaire FPS-games, maar het behoudt het momentum door de campagne in drie afleveringen op te splitsen EN elk wapen een buitensporige alternatieve vuurmodus te geven die stijl en tactieken biedt.
Wolfenstein: Het oude bloed snijdt de filler om helemaal geweldig te worden
Wie houdt er niet van wat gotische horror in hun militaire FPS-spel?
fps-games perfect van begin tot eind turbo-overkill
- Speelduur: 6 uur
Een pluim voor machinespellen; alle eerste drie Wolfenstein-spellen haalden de shortlist voor dit artikel. The New Order en The New Coloss bereiken ongetwijfeld indrukwekkender hoogtepunten (terwijl ze twee keer zo lang zijn), maar The Old Blood is de definitie van 'allemaal killer, geen filler'. Je verspilt geen tijd met het doorzoeken van Kreisau Circle of Eva's Hammer op zoek naar verzamelobjecten die vrijwel niets toevoegen aan de ervaring; Ter vergelijking: The Old Blood stopt nooit met vooruitgaan.
Als liefdesbrief aan Return to Castle Wolfenstein sprint deze op zichzelf staande prequel gestaag door 2 delen, elk met 4 hoofdstukken. De eerste helft draait om een infiltratie en speelt zich af als The New Order, zij het met een zwaardere focus op stealth. Ondertussen verplaatst deel 2 de actie naar Wulfburg en verschuift het genre naar gothic en occulte horror, waardoor de beste drie uur durende spreuk in het moderne Wolfenstein ontstaat.
Veroordeeld: Criminal Origins is angstaanjagend perfect
Een meesterwerk van survival-horror first-person actieschieter
Ethan schiet een vijand met een pistool door een lange gang
- Speelduur: 7 uur
Ik voltooi bijna nooit een game in één keer. Condemned: Criminal Origin is een van de weinige uitzonderingen, omdat het mijn aandacht op een unieke manier trok in vergelijking met de meeste andere releases. Deze klassieker geeft prioriteit aan melee-gevechten en presenteert wapens als een optie voor ‘moeilijke situaties’. Het is weliswaar meer survival-horror dan FPS, maar hij bevat genoeg elementen van de laatste om als aanbeveling te kwalificeren. First-person melee voelt zelden geweldig, maar Condemned maakt het waar door brutaliteit te presenteren als een demonstratie van de wanhoop van de hoofdpersoon.
In plaats van soepel te hakken zoals in Red Steel 2 of Shadow Warrior, zwaai je wild met een pijp in de hoop een woedende vijand neer te slaan voordat ze hetzelfde met jou doen. Als het extra lastig wordt, wordt je niet-dodelijke verdovingspistool je belangrijkste hulpmiddel om te overleven, waardoor je net genoeg tijd krijgt om een zuivere slag of schot uit te delen. Van een angstaanjagende middelbare school tot een warenhuis vol met mannequins, Condemned fietst door nieuwe omgevingen, elk met zijn eigen sfeervolle smaak.
Wat kan ik zeggen, Criminal Origin is gewoon een ongewoon waterdicht FPS-spel.
ANGST. Was en zal altijd perfect zijn
GOAP, vernietiging en angst
Afbeelding door Warner Bros
- Speelduur: 8 uur
Ik praat waarschijnlijk te vaak over F.E.A.R., maar het is een van de beste FPS-games aller tijden. Het is ook goed verouderd, iets dat niet kan worden gezegd van elke decennia oude shooter met innovatieve technologie. Naast goed uitgevoerde horrorelementen onderscheidde Monolith zijn project uit 2005 met GOAP AI, waarmee vijanden op de juiste manier kunnen reageren (en hun tegenplannen kunnen aankondigen) op een zich ontwikkelend probleem in plaats van scriptsequenties te volgen of blindelings aan te vallen.
Dit systeem voelt zich in veel opzichten nog steeds voorop en beloont spelers die de campagne opnieuw spelen terwijl ze verschillende strategieën gebruiken. Naast GOAP heeft F.E.A.R. alles wat je verwacht van een FPS-game van topklasse.
- De wapens zijn uniek en voelen goed aan, en ze kunnen omgevingen absoluut vernietigen.
- De slow-motion bullet time is een eerbetoon aan de Hong Kong-cinema en dient tegelijkertijd als een echt hulpmiddel en niet alleen als een visueel spektakel.
- De campagne weet wanneer het geluid moet worden onderdrukt en de explosies moeten worden gepauzeerd, zodat je een tijdje in stilte kunt bestaan.
- Nieuwe vijanden worden in een goed tempo geïntroduceerd, met als hoogtepunt een fantastisch derde bedrijf dat zich afspeelt in de Origin-faciliteit.
- Alma Wade is eng.
Call of Juarez: Gunslinger is een geweldige westernrit
Arcade Shooting Goodness
oproep van juarez coffeyville kansas 1892
- Speelduur: 5 uur
Western shooters zijn over het algemeen schaars, laat staan shooters die de perfectie benaderen. Afgezien van Red Dead Redemption en misschien Wild Arms is Call of Juarezi de bekendste western videogameserie, en bijna alle inzendingen zijn geweldig (behalve The Cartel, de enige die zich niet in het Wilde Westen afspeelt). Als Gunslinger het laatste shot van de franchise blijkt te zijn, zou Call of Juare op zijn absolute hoogtepunt de zonsondergang zijn binnengelopen.
Verteld via een onbetrouwbare verteller die zijn verhaal midden in het spel verandert, neemt Gunslinger zichzelf niet eens serieus, en dat is maar goed ook. Als pastiche van Spaghetti Westerns offert de game plezier niet op voor realisme, en het vuurgevecht heeft een arcade-flow die geweldig aanvoelt en er geweldig uitziet. Je beschikt over een combo-multiplier, bullet time, een last-second-ontwijking voor extra koelte en filmische duels.
