Gaming als industrie is de afgelopen tien jaar ongelooflijk snel geëvolueerd, en die vooruitgang is het duidelijkst zichtbaar in grotere titels zoals grote RPG's in de open wereld. Een van de manieren waarop ontwikkelaars die vooruitgang hebben gebruikt, is door een aantal van hun oudere titels bij te werken of zelfs te remasteren, bugs op te lossen en dingen meer in overeenstemming te brengen met de normen die we nu hanteren. In het geval van The Witcher 3, terwijl de game behoorlijk oud is geworden, heeft de remaster tot doel vrijwel elk mechanisme en aspect op de een of andere manier te verbeteren, wat op zijn beurt veel van de moderne gemakken onthult die we nu als vanzelfsprekend beschouwen en die op dat moment simpelweg niet bestonden.
Gameplay-elementen zoals het plunderen en de animaties die tien jaar geleden goed aanvoelden, worden bijgewerkt, verschillende gevechtsmenu's worden gestroomlijnd en er wordt een hele reeks extra QoL-functies toegevoegd, terwijl de kerngame grotendeels intact blijft. Het is duidelijk dat The Witcher 3 Remastered een welkome aanvulling zal zijn op de favoriete RPG van veel mensen, maar tegelijkertijd voelt het vreemd om een hele reeks veranderingen aan te brengen in een oudere titel die algemeen wordt beschouwd als een van de beste ooit gemaakt. De vraag wordt dan: is een game echt tijdloos als binnen een paar jaar de mechanica, gameplay en visuals verouderd raken en updates nodig hebben om speelbaar te blijven, terwijl ze bij de lancering werden geaccepteerd en zelfs geliefd?
The Witcher 3 Remastered lost veel problemen op die bij de lancering niet bestonden
De Witcher 3 liedjes uit het verleden Geralt spreekt een schildspreuk uit
Remakes en remasters zijn de laatste tijd een ware rage, waarbij zoveel iconische games, van Oblivion tot Final Fantasy VII, een nieuw likje verf kregen om de vlam in sommige klassieke titels weer aan te wakkeren. Een belangrijke reden voor veel van deze herzieningen is dat veel oudere games door het verstrijken van de tijd verouderd zijn geworden. Als je kijkt naar iets als Resident Evil 2, waarvan de remaster met universele lof werd ontvangen, is de ervaring in de versie uit 2019 aanzienlijk soepeler, moderner en aantoonbaar leuker dan die uit de jaren 90, waarin ouderwetse tankbesturing en andere mechanica werden gebruikt die destijds normaal waren, maar tegenwoordig archaïsch.
Ik denk niet dat er iemand is die een hekel heeft aan het idee dat zijn favoriete spel wordt geremasterd, maar er is discussie over de vraag in hoeverre je iets kunt afwijken van de oorspronkelijke visie. Voor The Witcher 3 Remastered zijn de ontwikkelaars zich terdege bewust van het soort dingen waar spelers over klaagden en kozen ze er zelfs voor om de game te modificeren, en willen ze het laten voelen als elke andere lancering van vandaag (viaPCGamer). De lijst met veranderingen is ronduit indrukwekkend, variërend van grafische updates tot ingrijpende gameplay-aanpassingen, en als je kijkt naar alles wat wordt herzien, wordt echt in perspectief gezet hoe ver het genre en de bredere industrie in die tijd zijn geëvolueerd.
Is een game echt tijdloos als binnen een paar jaar de mechanica, gameplay en visuals verouderd raken en updates nodig hebben om speelbaar te blijven, terwijl ze bij de lancering werden geaccepteerd en zelfs geliefd?
In 2015 voelde The Witcher 3 als een grote stap voorwaarts ten opzichte van de vorige inzending in de franchise, en een echte kracht om rekening mee te houden in de RPG-wereld. Er waren een handvol klachten bij de lancering, zoals de onhandige bewegingen en prestaties, maar in de loop van de tijd is de game langzaam bijgewerkt naar een veel schonere staat. Nu gaat de Remaster verder dan ooit in die richting gaan, en als gevolg daarvan begint de oudere versie er in vergelijking een stuk minder indrukwekkend uit te zien, gezien het aantal extra dingen die in één keer worden toegevoegd of gewijzigd.
Witcher 3 geremasterde functie
Ik kan sommige dingen begrijpen, zoals ondersteuning voor moderne grafische instellingen en hier en daar een paar aanpassingen, maar de update begeeft zich op een vreemde grens tussen een volledige remake en een eenvoudige patch. Door de borden te moderniseren of aan te passen hoe Geralt over de kaart beweegt, begint het spel op een heel ander beest te lijken, en naarmate je doorgaat met het veranderen van oudere ideeën en het introduceren van nieuwe gemakken waaraan veel spelers gewend zijn geraakt, vrees ik dat we een gebied betreden waar homogeniteit de norm wordt, zelfs voor de tophonden.
Bestaat er zoiets als te handig?
Laten we de originele versie van The Witcher 3 vergelijken met een moderne RPG zoals Elden Ring. Vanaf Software's eerste uitstapje naar de open wereld was er niets van de lastige kaartrommel, de bevredigende zielsachtige gameplay van hun vorige titels en veel minder vervelende plunderingen waardoor je de actie onderweg gaande kunt houden. Dat wil niet zeggen dat Elden Ring een beter spel is dan The Witcher 3, maar er zijn heel duidelijke stappen gezet in bepaalde richtingen om de problemen die spelers in het verleden hadden weg te nemen, zowel ten goede als soms ten kwade.
Het punt is dat game-ontwikkelaars op weg zijn naar een wrijvingsloze toekomst, waarin je niet hoeft te worstelen met de bewegingen van je personage of onhandig hoeft te wisselen tussen menu's zoals zoveel oudere RPG's, en je in plaats daarvan kunt concentreren op de inhoud die er echt toe doet. Als gevolg hiervan verlies je echter veel van de zielen die deze games in het begin zo interessant maakten, en als we het allemaal eens zijn over een aantal principes die elke game moet hebben, dan zullen we uiteindelijk binnen een jaar eindigen met een tiental open-wereld RPG's die allemaal vrijwel identiek zijn.
De Witcher 3 liedjes uit het verleden Geralt met een fakkel in de duisternis
Ik denk dat het onderscheid voortkomt uit welke gameplay- en ontwerpcomponenten opzettelijk waren en welke het resultaat waren van beperkte middelen, tijd of technologie. Niet elke game was bedoeld om tientallen jaren na de lancering mee te gaan, waarbij de ontwikkelaars ontwerpkeuzes maakten die op een gegeven moment ongetwijfeld verouderd zullen zijn. Maar anderen hebben ervoor gekozen om op minder handige ideeën te leunen in naam van het najagen van een tijdloze ervaring die nooit hoeft te worden bijgewerkt. Kingdom Come: Deliverance is hier het perfecte voorbeeld van, waarbij, omdat het zo sterk gericht is op realisme, het gebrek aan objectieve gemakken in de speurtochten en de normale gameplay uit je hoofd verdwijnt, terwijl de onderdompeling de overhand neemt en je er niet langer om geeft om dingen in een oogwenk gedaan te krijgen.
Uiteindelijk ben ik een fan van remasters en wil ik graag in The Witcher 3 Remastered duiken en in de toekomst meer van de wereld ervan ontdekken, maar toch denk ik dat we moeten nadenken over de redenen en methoden achter het opnieuw bekijken van oudere titels. In essentie functioneert een remake als een reparatie van een game: een verzameling veranderingen die de manier waarop je de game ervaart dramatisch veranderen. De reikwijdte van dergelijke veranderingen varieert sterk, en gamers moeten beoordelen of bepaalde titels echt baat zouden hebben bij een hedendaagse revisie. Zou The Witcher 3 een superieure ervaring kunnen zijn als het vandaag zou debuteren met al die extra updates? Mogelijk. Toch kan geen enkele hoeveelheid patches of handige aanpassingen de oorspronkelijke ontmoeting en het verhaal dat miljoenen jaren geleden de harten veroverde, herschrijven.
