Volgens mijn berekeningen bestaan er ongeveer 9 miljard Dungeons & Dragons-videogames, en ongeveer 12 daarvan hebben enige vorm van bekendheid. We houden allemaal van de meeste Baldur's Gate-games en BioWare's Neverwinter Nights, en veel mensen herinneren zich graag Icewind Dale en Planescape: Torment, maar die titels zijn slechts een druppel in de D&D-bucket. Hoe zit het met alle meesterwerken die door de tijd zijn vergeten?
Eerlijk gezegd hebben Dungeons & Dragons-games geen fantastisch trackrecord naast de grote namen. Ik heb bijvoorbeeld een zwak voor Demon Stone op de PS2, maar ik ga niet doen alsof het iets beters is dan 'best goed'. Om de echte pareltjes te vinden, moeten we terugkijken op zowel D&D als de beginjaren van de game-industrie. In hun tijd waren deze DnD-games van de bovenste plank, en sommige zijn nog steeds glorieus.
Deze games houden niet allemaal verbazingwekkend stand, maar ze schitterden tijdens hun eerste runs.
De Pool of Radiance Quadrilogy was zeer ambitieus
Een epische reis door de vergeten rijken... die over het hoofd is gezien.
Afbeelding door OpenGames; Bron: Strategische Simulaties
- Inbegrepen in de Gold Box-serie (D&D-titels gebouwd op de Gold Box-engine).
- Legde de basis voor volgende titels zoals Baldur's Gate en The Temple of Elemental Evil.
- Hiermee kun je samen met je metgezellen een meerjarig D&D-avontuur aangaan.
- Games: Pool of Radiance (1988), Curse of the Azure Bonds (1989), Secret of the Silver Blades (1990) en Pools of Darkness (1991).
Hoewel het verre van het eerste uitstapje van de franchise naar het medium was, was Pool of Radiance uit 1988 de eerste grote D&D-game, gevolgd door drie solide sequels die samen een van de ambitieuzere projecten van hun generatie creëerden. Op elk moment tijdens het gamen is het een zeldzame triomf om je personage in meerdere games te gebruiken. Daarom raakten zoveel mensen gehecht aan hun versie van Commander Shepard in Mass Effect. Tussen 1988 en 1991 realiseerde SSI iets dat zelfs nog ambitieuzer was: een continue campagne van vier games waarmee spelers een volledig gezelschap van zes karakters konden overbrengen.
Hoewel je zou eindigen met overweldigde personages die de vroege niveaus van het volgende hoofdstuk op stoom rollen, is de uitvoering van dit proces behoorlijk goed gedaan, en het is al die decennia later nog steeds een prestatie. De games zelf zijn ook behoorlijk goed, waarbij Pool of Radiance ideeën van kerkercrawlers en turn-based RPG's combineert om een stabiele middenweg te vinden. De serie paste de Advanced Dungeons & Dragons-regels nauwkeurig aan, en het schrijven bereikte indrukwekkende hoogtepunten in Curse of the Azure Bonds en Pools of Darkness.
Als je deze eens wilt proberen, speel ze dan via de Gold Box Companion, die QOL-verbeteringen toevoegt die tegenwoordig een must zijn. Als je maar één inzending wilt proberen, is Curse of the Azure Bond de beste uit de serie. Dat gezegd hebbende, moet je echt veel geduld hebben voor deze spellen, en ze houden zich aan geen enkele moderne maatstaf vast. Ze zijn historisch belangrijk, maar tegenwoordig moeilijk aan te bevelen.
In 2001 bracht Stormfront Studios Pool of Radiance nieuw leven in met Ruins of Myth Drannor. Om een goede reden hebben we nooit meer een game gekregen.
Eye of the Beholder 2: The Legend of Darkmoon is een actie-RPG-juweeltje
Het enige goede oog van de toeschouwer-spel
Afbeelding door OpenGames; Bron: Strategische Simulaties
Ongeveer rond dezelfde tijd dat SSI turn-based magie creëerde met Pool of Radiance, probeerde Westwood Studios hetzelfde te doen voor actie-RPG's met Eye of the Beholder. In tegenstelling tot de quadrilogie houdt deze trilogie als geheel geen stand, waarbij de eerste inzending aanvoelt als een technische demo en Eye of the Beholder 3 voldoende afvalcontainervuur is om de serie effectief te doden, op een GBA-remake na. Eye of the Beholder 2 zit precies in het midden en levert een leuke AD&D-versie op van de door Dungeon Master gepopulariseerde first-person dungeon crawler-formule. Hoewel het binnen een paar jaar achterhaald raakte, was EOTB2 behoorlijk origineel voor zijn genre en bood het meer diverse instellingen met complexe routes dan de meeste primitieve kerkercrawlers die zich afspelen in grotten die eeuwig afdalen. Je creëert een groep van zes (of minder als je gevaar loopt), en je moet rekening houden met hun vaardigheden en wapens bij het beslissen wie je op de voorste of achterste rij plaatst. Hoewel de gevechten vrij eenvoudig zijn, slaagt Darkmoon er goed in om vijanden zich uniek te laten voelen; Een skelet en een kwal vereisen bijvoorbeeld verschillende tactieken.
Als het gaat om computerrollenspellen uit het begin van de jaren negentig, zorgde Darkmoon voor een echt filmisch gevoel, compleet met een echt verhaal met een nogal indrukwekkende wending.
Hoewel Pool of Radiance als verzameling indrukwekkender is, is Eye of the Beholder 2 tegenwoordig een stuk leuker.
Dungeons & Dragons: Shadow over Mystara is Capcoms ultieme beat-em-up-triomf.
Een tijdloze klassieker onder de DnD-titels die blijft standhouden.
Magie toepassen in Dungeons & Dragons Shadow Over Mystara
- Speelbare klassen: Cleric, Dwarf, Elf, Fighter, Magic-User en Thief.
- Je kunt die Capcom-stamboom zien en voelen.
Laten we nu eens kijken naar het enige spel in dit artikel dat ik iedereen 100% zou aanbevelen, ongeacht hun band met Dungeons & Dragons. Voortbouwend op de goede basis van Tower of Doom, creëerde Capcom Shadow over Mystara, een van de ronduit beste beat-em-ups uit het midden van de jaren negentig. Tegen die tijd liep het genre op stoom, maar Capcom steeg boven de massa uit door lessen te nemen van Street Fighter.
Met zes verschillende speelbare personages ontbreekt het Shadow of Mystar niet aan variatie, vooral omdat de gevechten veel complexer zijn dan het op het eerste gezicht lijkt. Je beschikt over directionele input, onstuimige slide-tackles, een handige hurken en zelfs herstelbewegingen in de lucht; ach, doorgewinterde spelers kunnen ook met vijanden jongleren. In tegenstelling tot zoveel beat 'em ups met verwisselbare vechters, houden de personages van Shadow of Mystara zich aan hun klassen, waardoor coöp voor 4 spelers veel leuker wordt, omdat je een gebalanceerd gezelschap kunt en moet creëren.
Shadow over Mystar wordt beter onthouden dan alle andere games in dit artikel, maar het zou vereeuwigd moeten worden als een van de beste beat 'em ups van de jaren '90.
Neverwinter Nights van AOL is de meest invloedrijke D&D-game ooit
De eerste echte ‘moderne’ MMORPG
- Een historisch monument.
Laten we het hebben over Nooitwinternachten. Nee, niet BioWare's Neverwinter Nights of zijn uitbreidingen, vervolg en remasters. Ik bedoel ook niet Neverwinter, de Dungeons & DragonsMMORPG die al bestaat sinds 2013. Nee, ik bedoel AOL's Neverwinter Nights, een MMO die in 1991 werd gelanceerd en een paar jaar duurde.
Zonder overdrijving is Neverwinter Night een van de belangrijkste games van de 20e eeuw. NWN creëerde feitelijk het moderne idee van een MMORPG en schreef het visuele speelboek dat zou leiden tot Ultima Online, EverQuest en World of Warcraft. Het creëerde een MMO-gildecultuur, waardoor spelers gilden konden runnen, met elkaar konden onderhandelen en zelfs toernooien konden organiseren. In plaats van realtime waren de gevechten turn-based en tactisch, wat aantoonbaar beter bij de licentie paste.
Belangrijker nog was dat het bewees dat D&D verder kon reiken dan de tafeldynamiek en honderden spelers met elkaar kon verbinden via een online systeem. Is het "perfect" volgens de huidige normen? Eerlijk gezegd weet ik het niet, aangezien het spel al tientallen jaren dood is.
Fans hebben hun best gedaan om de herinnering levend te houden via het Resurrection-project en offline versies, maar ze hebben slechts een kleine community. Neverwinter Night hield op te bestaan toen de servers in 1997 uitvielen en BioWare uiteindelijk zijn naam kaapte voor zijn baanbrekende RPG. NWN was baanbrekend en verdient meer erkenning.
De Krynn-trilogie vormde de maatstaf voor boxsets
Het beste voorbeeld van een verouderingsmedium
perfecte kerkers en drakenspellen niemand herinnert zich de schaduw over mystara
- Superieur aan een stralende glans.
- Een schaarse D&D-titel die zich niet afspeelt in de Forgotten Realms.
Laten we de zaken afsluiten door terug te keren naar de Gold Box-engine, specifiek om misschien wel de kroon op het werk te bespreken: de Krynn-trilogie. SSI speelt zich af in Dragonlance in plaats van in de Forgotten Realms en heeft genoeg lessen getrokken uit Pool of Radiance om een strakker en bevredigender totaalavontuur te creëren. Het was niet alleen zo dat de tactische gevechten beter waren, maar de klassen waren ook beter uitgebalanceerd dan AD&Dat de tijd, die de neiging hadden om menselijke builds te overmeesteren.
In tegenstelling tot de ietwat inconsistente Pool of Radiance handhaven de Kyrnn-spellen een behoorlijk hoge kwaliteitsstandaard, ook al wordt het tweede hoofdstuk algemeen als het hoogtepunt beschouwd. De trilogie heeft uitstekend werk geleverd door Dragonlance te onderscheiden van de Forgotten Realms, en het bevatte nieuwe mechanismen zoals het koppelen van de kracht van de spreuk aan de maankalender en het toestaan van ridders om door de hiërarchie van de Ridders van Solamnia te komen.
Net als de andere Gold Box-spellen is deze trilogie zeker een product van zijn tijd, en je hebt een zekere mate van geduld nodig om er vandaag de dag iets uit te halen.
