Er wordt vaak gezegd dat je het beste aan je verbeelding kunt overlaten om je helden te ontmoeten, en een soortgelijke regel geldt voor de first-person shooters waar je als kind dol op was. Op een gegeven moment bezoekt ieder van ons een gekoesterde titel opnieuw, maar ontdekt dat deze niet langer overeenkomt met onze herinneringen. Dat maakt het niet slecht, maar je moet je verwachtingen bijstellen om teleurstelling te voorkomen. Vergeleken met andere genres zijn first-person shooters uit de jaren 2000 op een bijzondere manier verouderd, ook al vind ik het persoonlijk leuk om games uit deze tijd te proberen.
De waarheid is: nostalgie is onverslaanbaar. Een titel hoeft niet onberispelijk te zijn om zijn plaats in de geschiedenis te verdienen; je kunt de nalatenschap eren, terwijl je beseft dat het opnieuw spelen ervan je misschien niet langer opwindt. Kleine tekortkomingen die ooit triviaal leken, kunnen nu uitputtend aanvoelen, en de positieve punten kunnen moeilijk te compenseren zijn. Deze FPS-games blijven iconisch, maar het kan tegenwoordig een grotere uitdaging zijn om ervan te genieten.
Ik ga alleen games opnemen die in de jaren 2000 zijn uitgebracht, omdat iedereen weet dat GoldenEye 007 vreselijk verouderd is.
Voor alle duidelijkheid: ik raad al deze titels aan aan iedereen die van het FPS-genre houdt, omdat ze nog steeds erg leuk zijn.
Medal of Honor: Frontline's Finest Hour duurt 20 minuten
Het grootste deel van het spel wijkt af van de iconische missie die iedereen zich herinnert.
Afbeelding door OpenGames; Bron: EA
Hoewel Halo vaak de meeste eer opeist, speelde Medal of Honor: Frontline begin jaren 2000 een cruciale rol bij het vormgeven van console-shooters. De campagne begint met ‘Your Finest Hour’, een van de meest gevierde missies in de geschiedenis van de FPS. Tijdens D-Day land je op Omaha Beach, onmiddellijk omringd door intens geweervuur, schreeuwende soldaten en een opmerkelijke soundtrack. De opening van Frontline komt het dichtst in de buurt van een game die *Saving Private Ryan* herschept, wat begrijpelijk is gezien de betrokkenheid van Steven Spielberg bij Medal of Honor.
Zelfs als de beelden iets beter in je geheugen verschijnen, blijft ‘Your Finest Hour’ een onberispelijk meesterwerk, dat verwachtingen schept voor een game die uiteindelijk anders aanvoelt. Zodra Normandië achter zich is gelaten, laat Frontline het idee van een dynamisch slagveld grotendeels varen, maar presenteert het een reeks lineaire corridors. Er is niets inherent mis met dat ontwerp, maar het vuurgevecht, de besturing en de vijandelijke AI voldoen niet.
Frontline piekt binnen de eerste twintig minuten en haalt dat niveau nooit meer helemaal terug.
Black Delivers Perfect Sound
Een FPS die zowel geavanceerd als verouderd was
Afbeelding door OpenGames; Bron: EA
Om echt te begrijpen waarom de shooter van Criterion Games spelers boeit, moet je Black in 2006 ervaren. Vanuit presentatieoogpunt viel Black op als een technische triomf, die uitblonk in zowel beeld als geluid. De graphics waren opvallend indrukwekkend voor een PS2- en Xbox-titel, hoewel de vernietigingsdisplays vandaag de dag niet zo goed standhouden. Bovenal is het geluidsontwerp explosief, oorverdovend en eeuwig geweldig; Vooral de audio van het jachtgeweer zorgt voor een ongelooflijk gevoel.
Als je in de gameplay duikt, voelt Black grotendeels gemiddeld aan en dringt hij geen nieuwe ideeën aan. Eerlijk gezegd bleef het wapenmechanisme achter bij de normen van 2006 en voldeed het niet aan F.E.A.R., Halo 2 en Call of Duty 2. Hoewel de campagne slechts vijf uur duurt, wordt deze eerder repetitief en gedateerd dan verwacht, waarbij vijanden een buitensporig aantal schoten nodig hebben om te verslaan.
Crysis blijft net zo vlekkeloos als uw geheugen dient, maar slechts voor een korte tijd
Een first-person shooter die internetgrappen overstijgt, maar toch niet zijn ware potentieel bereikt
Uitzicht op een klif in Crysis (2021)
Laten we nu eens kijken naar het eigenlijke 'grafische' spektakel. Crysis begon zijn reis als een virale grap, waarvan de erfenis meer geworteld was in de online mythologie dan in de gameplay zelf. De vraag "Kan het Crysis draaien?" overschaduwde al het andere, maar Crytek kreeg terecht veel lof voor het maken van een van de meest robuuste vroege exemplaren van een echte tactische sandbox-shooter. Hoewel het geen openwereldtitel was, stelde Crysis spelers in staat om te communiceren met de omgeving en deze te veranderen tijdens hun jungle-aanvallen, terwijl ze een indrukwekkend nanopak aantrokken (dat, verrassend genoeg, de overweldigende kracht mist die je zou verwachten).
In tegenstelling tot Black kloppen de beelden van Crysis nog steeds.
De positieve kant is dat Crysis een solide sandbox-shooter blijft. Het nadeel is dat het na ongeveer vier uur niet langer als een zandbak functioneert en verandert in een reeks on-rails-segmenten die verre van plezierig zijn. Hoewel veel gamers zich deze overgang misschien herinneren, wordt de fout bij het opnieuw spelen van de campagne duidelijk. Bij gebrek aan de tactische speelruimte van een sandbox slaagt het vuurgevecht er niet in om de ervaring in stand te houden.
XIII staat bekend als een vrijwel onberispelijke spionagethriller.
Het is ook een FPS-spel.
XIII - Klassieke raketten
We betreden het terrein van cultklassiekers en XIII wordt terecht gevierd als een van de meest stijlvolle shooters van begin jaren 2000. Met een nieuw grafisch uiterlijk waarin op slimme wijze pop-ups met meerdere panelen zijn verwerkt, heeft Ubisoft een FPS gemaakt die zich onderscheidde van alle andere beschikbare titels; Tegelijkertijd was de spionage-thriller-verhaallijn uit de jaren zeventig fris, ook al had The Operative: No One Lives Forever een paar jaar eerder een soortgelijk uitgangspunt aangepakt.
Hoewel het verhaal solide is, leunt XIII zwaar op het visuele ontwerp om de betrokkenheid van spelers tijdens levels te behouden, omdat de gameplay zelf tekortschiet. Schieten voelt bijna moeiteloos aan, en het effect van het vuurgevecht komt nauwelijks overeen met de opvallende beelden. De campagne zou baat hebben gehad bij het weglaten van stealth-segmenten, omdat deze alleen maar de stroom doorbreken. Gezien als een schutter slaagt XIII er alleen maar in om 'goed' te zijn, laat staan meer.
Ik zeg niet anders, maar XIII is een geweldige titel als je het beschouwt als een spionagethriller. Bovendien moet je zeker het origineel ervaren en niet de remake.
TimeSplitters heeft een legendarische status verdiend dankzij de sequels.
Als je het solo speelt, voelt de eerste game enigszins tekort.
De hoofdpersoon schiet op enkele vijanden.
TimeSplitters wordt gevierd als een van de meest geliefde trilogieën van het tijdperk, en die lof komt grotendeels voort uit de sequels en niet uit de originele titel. TimeSplitters2 en Future Perfect bereiken de topkwaliteit die vroege console-shooters kunnen bereiken, en ze zijn zo oud geworden dat ze vandaag de dag en de komende jaren nog steeds de moeite waard zijn om te spelen. Hoewel de eerste game er vaak bij wordt geleverd, is het tegenwoordig echt de moeite niet waard.
In zijn hoedanigheid van coöperatieve of multiplayer-shooter die de sterke punten van de PS2 demonstreerde, zorgde TimeSplitters voor indrukwekkende chaos voor vier spelers, een solide functie voor het maken van aangepaste kaarten en gameplay in arcadestijl die echt leuk was. Als singleplayer-ervaring biedt het echter weinig, ook al bevat het een solocampagne. De hoofdmodus bladert alleen maar door de multiplayer-kaarten, zonder verhaal, en de missies zijn zowel extreem kort als frustrerend moeilijk.
The Darkness blijft ver achter bij zijn vervolg
Alle aspecten behalve de gevechten zijn echter onberispelijk
Jackie in de duisternis (2007)
Als persoonlijke favoriet heb ik *The Darkness* hoog in het vaandel staan, en vind het verhaal, de cast en de atmosferische toon vrijwel onberispelijk. Als het spel al jaren stof verzamelt op je plank, is dit het perfecte moment om dat te verhelpen; de Xbox 360-editie is direct beschikbaar en blijft volledig speelbaar op zowel Xbox One- als Series X/S-consoles via achterwaartse compatibiliteit.
Hoewel *The Darkness 2* in de meeste opzichten achterblijft bij zijn voorganger, overtreft het het origineel op één cruciaal gebied: gameplay. Omdat beide titels tot dezelfde franchise behoren en binnen dezelfde consolegeneratie zijn gelanceerd, voegen spelers hun mechanische systemen vaak in het geheugen samen. Deze verwarring kan de verkeerde indruk wekken dat de eerste inzending slechts een iets ruwere versie is van het gevechtsontwerp van het vervolg.
In werkelijkheid bieden de twee games duidelijk verschillende ervaringen, waarbij het vuurgevecht van het origineel traag en ongemakkelijk aanvoelt en weinig opwinding bevat. Cruciaal is dat de integratie van vuurwapens en Darkness-vaardigheden in de eerste game slecht is, een fout die het vervolg met succes corrigeert door een naadloze combinatie van deze elementen te leveren.
