Nintendo heeft eindelijk de officiële kaart voor The Legend of Zelda: Ocarina of Timeremake op Switch 2 onthuld, en verrassend genoeg (of misschien niet verrassend na de grote onthulling) zijn er niet zoveel verschillen tussen deze kaart en de kaart van het originele spel. Een van de debatten waar ik voortdurend naar terug kijk sinds de gordijnen opengingen voor de gameplay van Ocarina of Time tijdens The Legend of Zelda's 40th Anniversary Direct is de vraag of een volwaardige remake moet evolueren en de originele game volledig moet transformeren, of dat hij deze simpelweg moet oppoetsen om hem er moderner uit te laten zien en aan te laten voelen. Door de jaren heen hebben we veel verschillende voorbeelden gezien van remakes die van beide kanten van het gangpad kwamen, maar twee van de recentere voorbeelden zijn The Legend of Zelda: Ocarina of Time en de Final Fantasy 7 Remake-trilogie van Square Enix.
Sterker nog, ik zou willen beweren dat er geen twee betere recente voorbeelden bestaan, aangezien, gebaseerd op wat ons tot nu toe is getoond, de Ocarina of Time-remake een van de meest getrouwe remakes is die ik ooit heb gezien, terwijl de Final Fantasy 7 Remake-trilogie berucht is geworden omdat hij, in de ogen van sommigen, een beetje te ver is gegaan. Ik ben persoonlijk dol op alles wat Square Enix tot nu toe met de Final Fantasy 7 Remake-trilogie heeft gedaan, en ik heb het gevoel dat ik de richting die Nintendo in de remake met de originele Ocarina of Time insloeg geweldig zal vinden. De officiële onthulling van Ocarina of Time's nieuwe kaart van Hyrule doet me echter opnieuw nadenken of trouw of evolutie de juiste weg is voor een remake, en ik blijf op die lijn met mijn gedachten, want het kiezen van een van beide kanten is een keuze die verdeeldheid zaait, ongeacht je argument.
De nieuwe map van Ocarina of Time Remake is niet zo nieuw
Zelda: Ocarina of Time Remake's nieuwe kaart 1
Als ik de nieuwe Ocarina van Timemap naast die uit het originele spel bekijk, is het grootste dat mij opvalt hoe snel ik kan zien waar alles is. Death Mountain doemt nog steeds op boven de noordoostelijke hoek van Hyrule, Zora's Domain ligt verscholen in het oosten, Lake Hylia ligt in het zuiden en Gerudo Valley strekt zich nog steeds uit naar het westen. Er zijn zeker verschillen als je goed kijkt, en we hebben al gezien dat sommige individuele locaties veel groter zullen zijn als we er eenmaal zijn, maar Nintendo heeft de remake niet gebruikt als excuus om Hyrule opnieuw te tekenen, simpelweg omdat het nu over de hardware beschikt om dat te doen.
Dat is waarschijnlijk belangrijker dan het klinkt, vooral nadat Nintendo al het andere heeft veranderd. De remake geeft Link veel modernere bewegingen, waaronder handmatig springen en sprinten, terwijl alleen al de gratis camera de manier verandert waarop spelers omgaan met ruimtes die oorspronkelijk zijn ontworpen rond de beperkingen van de Nintendo 64. Castle Town is uitgebreid, Kokiri Forest heeft meer ruimte om te ademen, en zelfs zoiets eenvoudigs als de continue dag-nachtcyclus betekent dat Hyrule niet langer precies zo zal werken als in 1998. Nintendo is duidelijk niet bang om het originele spel aan te raken, maar de nieuwe kaart suggereert dat het ook heeft besloten dat er bepaalde dingen zijn die het simpelweg deed. hoeft niet aan te raken.
De nieuwe kaart laat nog steeds één belangrijke vraag onbeantwoord: of Nintendo ook zo conservatief is met de kerkers van Ocarina of Time, of dat de remake daar eindelijk grotere vrijheden zal nemen.
Ik denk eigenlijk dat dat is waar de remake voor mij veel interessanter is geworden, omdat trouw niet noodzakelijkerwijs hetzelfde is als weigeren iets te veranderen. Nintendo lijkt meer geïnteresseerd in de vraag hoeveel van het originele spel het kan behouden terwijl de beperkingen waartoe het ooit beperkt was, worden opgeheven. Als Kokiri Forest groter kan zijn zonder een andere plek te worden, is er niet veel reden om het niet groter te maken. Als Castle Town meer straten en gebouwen kan hebben terwijl het er nog steeds uitziet zoals de spelers van Castle Town zich herinneren, gaat uitbreiding niet echt ten koste van wat dan ook. De kaart suggereert dat Nintendo dezelfde aanpak hanteert voor Hyrule zelf, waarbij het doel niet is om te vervangen wat er was, maar om het eindelijk de ruimte te geven die het altijd heeft verdiend.
Final Fantasy 7 Remake was bereid de blauwdruk te veranderen
ff7-final-fantasy-7-rebirth-screenshot-game-rant-5 (1)
Square Enix pakte het met Final Fantasy 7 Remake heel anders aan, en Midgar is waarschijnlijk de gemakkelijkste plek om het te zien. Het openingsgedeelte van de originele game in Midgar werd omgezet in een volledige game, wat betekende dat Square Enix niet zomaar dezelfde gebieden op grotere schaal kon herbouwen en er geen einde aan kon maken. Plaatsen die ooit relatief snel werden gepasseerd, hadden plotseling voldoende diepgang nodig om tientallen uren te ondersteunen, terwijl personages en gebeurtenissen die een veel kleinere plaats in het originele verhaal innamen aanzienlijk meer ruimte kregen. Tegen de tijd dat Final Fantasy 7 Remaker zijn einde bereikt, wordt het vrij duidelijk dat Square Enix de structuur van het originele spel niet behandelt als iets dat het koste wat het kost moet behouden.
Ik denk eigenlijk dat dat is waar de remake voor mij veel interessanter is geworden, omdat trouw niet noodzakelijkerwijs hetzelfde is als weigeren iets te veranderen.
Dat vond ik geweldig aan Final Fantasy 7 Remake, en door Rebirth ben ik de beslissing alleen maar meer gaan waarderen, maar het verklaart ook waarom de trilogie zo verdeeldheid zaait. Zodra een remake meer begint te veranderen dan de manier waarop een oud spel eruit ziet of speelt, zal er altijd een punt zijn waarop iemand het gevoel heeft dat er een grens is overschreden. Voor sommige spelers was het uitbreiden van Midgar waarschijnlijk al genoeg. Voor anderen waren het de veranderingen in het verhaal die volgden. Square Enix was bereid die reactie te riskeren omdat het besloot dat het meer waarde had om mensen te verrassen die Final Fantasy 7 al kenden dan om ze precies het spel te geven dat ze zich herinnerden.
Ocarina of Time lijkt bijna de tegenovergestelde richting op te gaan, en de nieuwe kaart is misschien wel het duidelijkste voorbeeld van die filosofie die we tot nu toe hebben gezien. Nintendo kan Hyrule groter maken zonder Death Mountain ergens anders te verplaatsen. Het kan Castle Town in een veel overtuigender plaats veranderen zonder de stad te vervangen die spelers al kennen. Zelfs de grootste veranderingen van de remake tot nu toe lijken bedoeld om het verkennen van dezelfde Hyrule gemakkelijker of natuurlijker te maken, in plaats van oude spelers een geheel andere versie ervan te geven.
Ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat de ene aanpak noodzakelijkerwijs beter is dan de andere. Een deel van wat Final Fantasy 7 Remake voor mij zo spannend maakte, was het nooit weten hoe ver Square Enix bereid was te gaan, terwijl een groot deel van wat mij enthousiast maakte over Ocarina of Time het zien van plaatsen die ik al tientallen jaren ken, herbouwd zonder te verliezen wat ze in de eerste plaats herkenbaar maakte. Hoe vaker Nintendo de remake laat zien, hoe duidelijker het antwoord op dit hele debat lijkt te worden. Ocarina of Time wordt niet behandeld als iets dat opnieuw moet worden uitgevonden. Nintendo lijkt te geloven dat de spelspelers zich nog steeds goed genoeg herinneren om als blauwdruk te dienen, en de nieuwe kaart van Hyrule trok die lijn duidelijker dan alles wat we tot nu toe hebben gezien.
