Ik heb in de loop der jaren genoeg stadsbouwers gespeeld om te weten dat ik er de neiging heb ervan te genieten tot het punt waarop ik het gevoel heb dat ik meer tijd besteed aan het oppassen van alles dan aan het daadwerkelijk bouwen van iets. Ik vind het natuurlijk leuk om een bord vol dingen te hebben om te beheren, want dat is een groot deel van de reden waarom ik deze spellen überhaupt speel, maar er is zeker een grens waarop al dat management als werk kan gaan voelen. Misschien vinden sommigen dat het punt van stadsbouwers – en dat doe ik soms ook – maar soms zou ik het niet erg vinden als het iets langzamer zou zijn. Nou, nadat ik enige tijd met Wild West Pioneer had doorgebracht voorafgaand aan de lancering van Early Access, had ik nooit echt het gevoel dat het de grens tussen werk en plezier overschreed. Er is hier eigenlijk nogal wat aan de hand als alles eenmaal opengaat, maar het tempo van alles is verrassend rustig en ik merkte dat ik veel sneller in het ritme zat dan ik had verwacht.
Het basisidee is vrij eenvoudig, aangezien Wild West Pioneers je de leiding geeft over een groep kolonisten die zich proberen te vestigen aan de Amerikaanse grens, waarbij dat kleine begin geleidelijk verandert in iets veel groters naarmate je meer ontgrendelt van wat de game te bieden heeft. Dat betekent natuurlijk het verzamelen van middelen en het bouwen van de structuren die je mensen nodig hebben, maar hoe verder ik erin verdiepte, hoe meer ik begon te letten op hoe ik de kolonisten zelf feitelijk gebruikte. Dat werd uiteindelijk een van mijn favoriete onderdelen van de hele gameplay-loop, vooral omdat Wild West Pioneers werknemers niet behandelt als iets dat je een keer toewijst en vervolgens helemaal vergeet.
Wild West Pioneers heeft een verrassend ontspannende gameplay-loop
Bekijk Wild West Pioneers op Steam
Top-down mening van nederzetting in Wild West Pioneers
Wat ik tijdens mijn tijd bij Wild West Pioneers waarschijnlijk het leukst vond, was hoe betrokken ik kon zijn bij het beheer van mijn nederzetting zonder het gevoel te hebben dat ik over elk klein dingetje moest nadenken. EmpireCraft Studios heeft er zelfs over gesproken dat de economie van het spel 'ontspannen zou zijn, maar met beslissingen erin die er echt toe doen', en nadat ik het zelf heb gespeeld, begrijp ik zeker wat de ontwikkelaar bedoelt. Ik was altijd iets aan het doen, ook al betekende dat maar een tijdje naar de productie kijken om erachter te komen waar ik iets kon veranderen, maar ik had nooit het gevoel dat de game me voortdurend probeerde te straffen omdat ik de voorsprong niet twee stappen voor was.
Een groot deel daarvan komt neer op de manier waarop kolonisten aan banen worden toegewezen, wat uiteindelijk een klein puzzeltje werd dat ik het grootste deel van mijn speeltijd aan het oplossen was. Het feit dat ik ergens iemand had die aan het werk was, betekende niet dat ik ze daar voor onbepaalde tijd moest laten, dus maakte ik er een gewoonte van om regelmatig kolonisten te verplaatsen wanneer een deel van mijn productie meer aandacht nodig had. Als ik meer werknemers voor één baan zou krijgen dan ik op dat moment echt nodig had, zou ik iemand ervan kunnen weghalen en hem ergens anders kunnen plaatsen totdat de situatie zich heeft ingehaald. Zodra ze dat deden, zou ik diezelfde kolonist misschien meteen terugsturen naar waar ze vandaan kwamen, of ze naar iets heel anders verplaatsen.
Een molen in Wild West Pioneers
Ik vond het erg leuk om de productie op die manier te benaderen, omdat er vaak momenten waren waarop mijn eerste instinct was om te denken dat ik een andere structuur nodig had, om vervolgens te beseffen dat de structuur die ik al had perfect in staat was om het vol te houden als ik er een tijdje een andere medewerker aan gaf. Op dezelfde manier had ik niet elke werkplek nodig die altijd op volle capaciteit draaide, vooral niet als ik al meer dan genoeg had van wat er ook maar werd geproduceerd. Toen ik mijn kolonisten eenmaal begon te zien als mensen die ik kon verplaatsen, afhankelijk van wat ik nodig had, in plaats van vaste werknemers van welk gebouw ik ze ook had toegewezen, werd het beheer van de nederzetting een stuk interessanter.
Wat ik tijdens mijn tijd bij Wild West Pioneers waarschijnlijk het leukst vond, was hoe betrokken ik kon zijn bij het beheer van mijn nederzetting zonder het gevoel te hebben dat ik over elk klein dingetje dat het deed moest nadenken.
Wild West Pioneers zorgt er echter ook voor dat die kolonisten er niet alleen zijn om de productie op gang te houden, en dat is waar het Whims-systeem in het spel komt. Naarmate de nederzetting groeit, beginnen de bewoners te vragen naar dingen die meer te maken hebben met het daadwerkelijk genieten van waar ze wonen dan met het simpelweg overleven daar. Sommigen willen misschien bepaalde voorzieningen in de stad, terwijl anderen misschien meer persoonlijke wensen hebben met betrekking tot zaken als huisdieren of instrumenten. Het vervullen van die grillen helpt de kolonisten tevreden te houden, en ik vind het leuk hoe natuurlijk dat in al het andere past, omdat het me nog een reden geeft om de stad te beschouwen als een echte plek waar mensen leven, in plaats van als een gigantische productiemachine.
Er is iets bevredigends aan het besteden van zoveel tijd aan het piekeren over wie het hout moet hakken of ergens anders moet werken en dan diezelfde mensen zich omdraaien en me eraan herinneren dat ze ook graag willen dat hun stad een leuke plek is om te wonen. Het geeft het hele gebouw een iets meer functie, vooral als decoraties en andere toevoegingen gaan over de mensen die er wonen, in plaats van alles er alleen maar beter uit te laten zien van bovenaf. Wild West Pioneers beschikt nog steeds over al het hulpbronnenbeheer dat ik van een stadsbouwer verwacht, maar ik waardeerde het dat ik redenen had om af en toe aan iets anders dan efficiëntie te denken.
De ideeënboom van de Pioniers uit het Wilde Westen is enorm
Naarmate mijn nederzetting groeide, besteedde ik ook veel tijd aan het rondsnuffelen in de Ideeënboom, wat in wezen de plek is waar de achtergrondvoortgang van Wild West Pioneers zich bevindt. Daar worden nieuwe structuren ontgrendeld, dus er is altijd iets verderop in de boom om naartoe te werken, en ik opende het regelmatig weer om te zien wat ik daarna zou willen. Het is ook behoorlijk groot, vooral als je voor het eerst naar het geheel kijkt en beseft hoeveel verschillende richtingen de nederzetting uiteindelijk kan inslaan.
Wat ik waardeer aan de Ideeënboom is dat deze niet alleen een toegangspoort tot nieuwe structuren is. Je kunt daar ook geld uitgeven om passieve upgrades te ontgrendelen voor de gebouwen die je al bezit, wat me ertoe aanzette om na te denken over de activa die ik momenteel gebruikte in plaats van me alleen te concentreren op wat ik nog niet had ontgrendeld. Als een bepaald gebouw veel werk moet verzetten, kan het vergroten van de efficiëntie ervan verstandiger zijn dan het oppotten van hulpbronnen voor een latere structuur dieper in de boom.
Gecombineerd met de mogelijkheid om kolonisten opnieuw toe te wijzen wanneer je prioriteiten veranderen, had ik zelden het gevoel dat Wild West Pioneers me tot één ‘juiste’ strategie dwongen. Ik kon de onmiddellijke behoeften van mijn schikking aanpakken en andere zorgen tot later uitstellen, wat waarschijnlijk de reden is dat de ervaring zo ontspannen aanvoelde, ook al biedt het spel uiteindelijk veel om mee te jongleren.
Wild West Pioneers heeft absoluut de westerse sfeer
Hoe leuk ik het praktische beheer van de nederzetting ook vond, het is waarschijnlijk de sfeer die het zo gemakkelijk maakte om in Wild West Pioneers te verdwalen. Ik vind het geweldig hoe de stad eruit ziet als deze eenmaal bevolkt genoeg is om bewoond te voelen, vooral omdat de kolonisten daadwerkelijk rondlopen en de structuren bezetten die je bouwt in plaats van abstracte getallen in een menu te blijven staan. Als het druk werd in de stad, vond ik het vaak genoeg om een stapje terug te doen, alles op zijn beloop te laten en gewoon de wereld verder te zien gaan zonder mijn directe tussenkomst.
Wild West Pioneers beschikt nog steeds over al het hulpbronnenbeheer dat ik van een stadsbouwer verwacht, maar ik waardeerde het dat ik redenen had om af en toe aan iets anders dan efficiëntie te denken.
Ook daarvoor verdient de soundtrack veel lof, omdat Wild West Pioneer onder alles ongelooflijk ontspannende westerse muziek zit, en het past bijna perfect bij het tempo van de game. Er waren momenten waarop ik niet aan iets bijzonder dringends werkte en de schikking gewoon liet lopen terwijl ik om me heen keek en besloot wat ik daarna wilde gaan doen. Ik speel niet altijd op die manier stadsbouwer, omdat ik vroeg of laat meestal het gevoel heb dat ik voortdurend op zoek ben naar wat er nog moet worden opgelost. Hier vond ik het veel leuker om de boel een tijdje te laten ademen.
Er is ook genoeg te wachten buiten de nederzetting wanneer ik zin heb om verder te gaan, aangezien scouting uiteindelijk een groter deel van de grens begint te openen en kan leiden naar plaatsen waar extra nederzettingen kunnen worden gevestigd. Ik vind het leuk dat het grotere idee niet simpelweg is om één stad te bouwen totdat je elke centimeter beschikbare ruimte hebt gevuld, omdat het de vroege uurtjes geeft waarin alles samenwerkt en ergens naartoe kan gaan. De eerste nederzetting voelt eerder als het begin van de reis dan als het geheel.
Nadat ik tijd had doorgebracht met Wild West Pioneer voorafgaand aan de Early Access-lancering op 25 september, denk ik dat het grootste compliment dat ik het nu kan geven, is dat ik me nooit echt gehaast voelde tijdens het spelen. Onder alles werken tal van systemen, maar ik had niet het gevoel dat ik ze voortdurend probeerde in te halen. Ik kon een tijdje besteden aan het uitzoeken waar mijn kolonisten moesten werken, kijken welke Whims er in de stad opdoken, of naar de Ideeënboom gaan en kijken naar wat ik vervolgens wilde ontgrendelen. En als ik daar een paar minuten geen zin in had, kon ik gewoon die ontspannende westerse soundtrack laten spelen en kijken hoe mijn kleine grensstadje om me heen verder ging.
