Sinds 1996 heeft ResidentEvil het publiek wereldwijd bang gemaakt. De afgelopen dertig jaar heeft de serie de kunst van het spannend maken geperfectioneerd, waardoor spelers van hun stoel springen als ze geïnfecteerde kraaien, honden of de gevreesde Nemesis zien. Visionairen ShinjiMikami en KoshiNakanishi bereikten dit door inspiratie te halen uit de meest iconische horrorfilms van Hollywood, variërend van zombieklassiekers als *Dawn of the Dead* tot slashers zoals *The Texas Chain Saw Massacre*.
Terwijl de oorspronkelijke makers van ResidentEvil vrijelijk leenden van de cinema, heeft Hollywood er jaren over gedaan om de essentie van de franchise vast te leggen. PaulW.S. Andersons aanpassingen waren kassuccessen, maar namen grote vrijheden met het bronmateriaal en gaven de voorkeur aan actie boven terreur. De poging van JohannesRoberts om een getrouwere vertolking af te leveren in *ResidentEvil: Welcome to Raccoon City* voelde uiteindelijk meer kampachtig dan beangstigend. Na de successen van *Barbarian* en *Weapons* heeft regisseur ZachCregger eindelijk een opvallende ResidentEvil-film geproduceerd, die zowel authenticiteit als echte angsten biedt.
ResidentEvil voelt nog steeds als een videogame
In dezelfde geest als de afleveringen van Anderson introduceert de nieuwe ResidentEvil een originele hoofdrolspeler die niet in de games van Capcom voorkomt. Het verhaal begint met BryanHodukavich (AustinAbrams), een medische koerier die een essentieel pakket moet bezorgen in Raccoon City. Niet wetende dat de stad in de greep is van de T-Virus-uitbraak zoals afgebeeld in *ResidentEvil2*, begint Bryan aan een besneeuwde nachtelijke reis, waarbij hij verschrikkingen tegenkomt die fans maar al te bekend voorkomen.
Cregger gebruikt Bryan vakkundig om een ervaring te creëren die doet denken aan het spelen van een *Resident Evil*-videogame. In de titels beschikken hoofdrolspelers als Chris Redfield, Jill Valentine en Leon S. Kennedy doorgaans over een voorafgaande training en bekendheid met vuurwapens. Daarentegen is Bryan, net als een beginnende speler die zijn eerste *Resident Evil*-cartridge oppakt, totaal onvoorbereid. Bij zijn eerste ontmoeting met een zombie combineert de scène spanning met humor terwijl hij met verschillende wapens rommelt om te overleven. De gevaren weerspiegelen de structuur van een videogame en escaleren in omvang en intimidatie naarmate hij dichter bij de laatste tegenstander van de film komt.
Aanpassingen van videogames haperen vaak doordat ze de subtiele nuances over het hoofd zien die fans koesteren uit de originele bron. *Resident Evil* leest als een eerbetoon geschreven door iemand met een diep respect voor de titels van Capcom en de fundamentele elementen die aanwezig zijn sinds het begin van de franchise. Cregger bevat talloze kleine details die zijn afgestemd op het plezier van spelers, waarbij ze zich strikt houden aan de interne logica van dat universum. De film bevat sloten die uniek gevormde sleutels vereisen, verlaten locaties met bedorven voedsel en een serene zone met een typemachine die Bryan ontdekt vlak voordat hij een kamer vol afgrijzen binnenstapt. Deze details geven *Resident Evil* een gevoel van authenticiteit, zelfs als het afwijkt van de specifieke games die het inspireerden.
The New Resident Evil is een op zichzelf staande film voor alle horrorfans
Hoewel *Resident Evil* trouw blijft aan het bronmateriaal, introduceert Cregger een aantal belangrijke wijzigingen. Opvallend is dat de film een met sneeuw bedekte Raccoon City afbeeldt, en Bryan wordt getoond met behulp van een smartphone, ook al speelt *Resident Evil 2* zich strikt af in 1998 (de film specificeert geen specifiek jaar). Deze wijzigingen zijn echter niet willekeurig; ze dienen het verhaal effectief. Het heldere geluid van sneeuw onder de voeten versterkt het gevoel van isolatie, een hoofdbestanddeel van de games. Bovendien verhoogt de smartphone de vroege spanning door Bryan de eerste indicatie te geven dat er iets sinisters aan het gebeuren is in Raccoon City. Het dient ook om zijn relatie met zijn vriendin Michelle tot stand te brengen, waarbij het gebruik van flashbacks wordt vermeden die het snelle momentum van de film zouden verstoren.
Hoewel verwijzingen naar het bronmateriaal liefhebbers van oudsher verrukken, staat de film sterk als een onafhankelijke horrorinzending. Geïnspireerd door de beste inzendingen in het ondode genre, net als zijn gaming-tegenhangers, blijft de film vermakelijk, zelfs als elk videogame-specifiek element is verwijderd. Het dient als het tegenovergestelde van een typisch franchisedeel, laat staan een herstart. In een landschap waar recente horrorreleases als *Buddy* en *Backrooms* lijken te zijn ontworpen om kennis op te bouwen, vervolgfilms te maken en de verkoop van merchandise op Spirit Halloween te stimuleren, is deze productie duidelijk anders. Het neemt zijn eigen unieke ruimte in beslag en weerspiegelt de benadering van Creggers eerdere werken.
Creggers diepgaande kennis van het horrorgenre maakt deze uitvoering mogelijk. De stilistische vingerafdrukken van *Barbarian* en *Weapons* zijn overal duidelijk zichtbaar, waardoor dit zijn meest angstaanjagende werk tot nu toe is. In tegenstelling tot zijn eerdere films, die sterk leunden op plotwendingen en veranderende dynamieken tussen hoofdrolspelers, blijft dit verhaal strikt gericht op Bryans missie om het Raccoon City General Hospital te bereiken. In dit opzicht fungeert de film als een verklaring van de regisseur. Waar M. Night Shyamalan het een uitdaging vond om een eenvoudig horrorbeeld te maken na de dubbele wendingen in *The Sixth Sense* en *Unbreakable*, lijkt Cregger zich volkomen op zijn gemak te voelen om precies dat te leveren.
Resident Evil balanceert terreur en komedie
Afbeelding via Sony
Hoewel ondode wezens traditioneel centraal stonden in de *Resident Evil*-videogames, hebben Capcom-ontwikkelaars regelmatig andere monsters geïntroduceerd die voortkomen uit experimenten van Umbrella Corporation. Deze reboot handhaaft zombies als het voornaamste gevaar, terwijl andere iconische verschrikkingen uit de serie vol vertrouwen worden geïntegreerd. De film oefent echter enige terughoudendheid uit, dus kijkers moeten niet verwachten dat Bryan de confrontatie aangaat met geïnfecteerde haaien of spinnen. Deze bedreigingen voelen grotendeels gebaseerd op de realiteit, een kwaliteit die wordt versterkt door de praktische effecten. Over het geheel genomen vertegenwoordigen de gepresenteerde gevaren een aanzienlijke sprong voorwaarts vergeleken met die in eerdere aanpassingen op groot scherm van de franchise.
Austin Abrams brengt de gruwel van het scenario met opvallende authenticiteit over. De reis van zijn personage is eenvoudig: vlak voor de gebeurtenissen in de film ontdekt hij dat hij binnenkort vader zal worden. Zijn missie draait om het veiligstellen van een geheime, lucratieve ziekenhuisbevalling en vervolgens de hereniging met zijn aanstaande vriendin. Hoewel Leon enigszins overweldigd is geraakt in titels als ResidentEvilRequiem, moet Bryan onderweg elke overwinning behalen. Abrams geeft de ernst van de situatie weer, maar zijn reacties krijgen af en toe een komische wending.
Resident Evil lijkt consistent op een productie van Zach Cregger
Na twee zeer succesvolle originele horrorfilms was de keuze van Zach Cregger om een bekende franchise aan te pakken een grote gok. Toch ligt het motief voor de hand: Cregger is een toegewijd fan van de serie. Dat heeft hij in interviews benadrukt en dat is onmiskenbaar terug te vinden in elk frame. ResidentEvil blijft trouw aan de eerdere games en klinkt toch duidelijk Cregger. De film lijkt een logische vervolgstap in zijn carrière als horrorfilmer. In elk opzicht zou ResidentEvil Creggers plaats onder de leidende regisseurs van de hedendaagse horror moeten veiligstellen, wat hem vergelijking met talenten als Jordan Peele zou opleveren.
ResidentEvil lijkt op een uitgebreide playthrough van een franchisetitel en levert een meedogenloze, zenuwslopende ervaring. De film versoepelt nooit zijn tempo en bereikt veel binnen een relatief korte looptijd. Met verbluffende wezenseffecten, scherpe sprongen en een meeslepende voorsprong behoort ResidentEvil tot de beste horrorreleases van het jaar. Bovendien geldt het als een van de beste videogameaanpassingen ooit gemaakt voor het grote scherm.
