Ik ben een toegewijd bewonderaar van de HD-2D-esthetiek van Square Enix. *Octopath Traveler* was een visueel wonder toen het jaren geleden voor het eerst verscheen, en de grafische behandelingen voor de *Dragon Quest*-remakes zijn even verbluffend. Nu, in een ontwikkeling die aanvoelt alsof deze al jaren eerder had moeten plaatsvinden, maakt *Final Fantasy* zijn debuut in deze high-definition pixelart-stijl met *Final Fantasy Resonance*. Ik geloof dat deze titel echt zal resoneren (woordspeling bedoeld) bij toegewijde volgers van de franchise. Maar zelfs als je geen nostalgie hebt naar Lightning uit *Final Fantasy 13* of genegenheid voor Squall uit *Final Fantasy 8*, blijft er hier genoeg te waarderen voor nieuwkomers in de serie.
Tijdens Gamescom 2026 kreeg ik de kans om bijna een uur *Final Fantasy Resonance* te spelen, wat me een kort voorproefje gaf van wat de volledige JRPG in petto heeft. Als je het uitgangspunt van *Resonance* hebt gevolgd, heb je misschien geleerd dat de game een gedeeltelijke aanpassing is van de oudere mobiele titel *Final Fantasy Brave Exvius*. Helaas werd die gratis te spelen game in 2024 stopgezet, ondanks dat er 40 miljoen downloads waren verzameld. Dankzij de gacha-mechanismen konden spelers iconische *Final Fantasy*-figuren, waaronder Cloud, Sephiroth en Tifa, rekruteren en oproepen voor gevechten.
Er is echter geen reden tot bezorgdheid! *Resonantie* is verre van een eenvoudige mobiele poort; het is een volledig ontwikkelde en gepolijste RPG van consolekwaliteit, losjes geïnspireerd op de eerste verhaallijn van *Brave Exvius*. Opvallend was dat mijn PR-vertegenwoordiger van Square Enix (een shoutout naar Chad Concelmo) aanwezig was bij mijn afspraak en vertelde dat een journalist die een toegewijde fan was van de mobiele game deze ervaring in de demoruimte tijdens een eerdere gameplay-sessie beschreef als een compleet andere titel. Hoewel bepaalde elementen van *Resonance* misschien nog steeds een lichte 'mobiele game'-sfeer met zich meebrengen, verliet ik uiteindelijk het gevoel enthousiast over deze nieuwe richting, samen met een golf van nostalgie naar de *Final Fantasy*-serie dankzij de Visions die je tijdens je avontuur kunt rekruteren.
Visioenen en nostalgie
Afbeelding: Square Enix
In mijn ervaring met Resonance volgt de game de klassieke top-down, turn-based JRPG-formule. Vier kernpartijleden wisselen elkaar af, elk gewapend met een reeks vaardigheden die hun persoonlijkheid weerspiegelt. Je kunt uitrusting verwisselen en, in navolging van recente FF-titels als FF7 Remake, kun je vijanden laten wankelen door voldoende schade aan te richten, en vervolgens je krachten bundelen voor een grotere uitbarsting van schade.
Resonance onderscheidt zich vooral met de introductie van Visions. Sommige Visions zijn uniek voor het verhaal van de game, terwijl andere iconische FF-figuren zijn: Lightning uit 13, Zidane uit 9, Squall uit 8 en nieuwere toevoegingen zoals Clive en Noctis uit Final Fantasy 16 en 15. Zoals Super Smash Bros.-legende Sakurai zou kunnen zeggen: “Iedereen is hier!
Helaas weerhoudt het embargo op mijn Gamescom Resonance-demo mij ervan de details van Vision-rekrutering bekend te maken. Mijn PR-vertegenwoordiger zei dat bepaalde visies organisch verschijnen naarmate het plot vordert, terwijl andere verborgen zijn in kleine heiligdommen en verschillende locaties in de wereld die je tussen verhalende mijlpalen leiden. Je kunt zelfs op een Chocobo stappen om de reis soepeler te maken en een extra laagje genot toe te voegen.
Ik zou graag dieper in mijn rekruteringservaring duiken, maar het lukte me om Noctis te lokaliseren voordat ik de Wind Shrine bereikte – het middelpunt van mijn demo – wat leidde tot een eindbaasgevecht dat ik bijna won maar uiteindelijk niet kon voltooien.
Het rekruteren van de Noctis Vision wekte bij mij echt een diep gevoel van nostalgie naar FinalFantasy15 op. Ik realiseer me dat dit misschien verrassend klinkt voor een titel die nog maar elf jaar geleden is uitgebracht, maar bedenk dit: als andere rekruteringsreeksen lijken op die van Noctis, staat je een echte traktatie te wachten, vooral als je veel tijd hebt doorgebracht met de FinalFantasy-serie. Je hoeft de Visions niet in een intense confrontatie te betrekken; in plaats daarvan zal de ervaring je emoties aanspreken en een glimp bieden van belangrijke momenten in het verhaal van het personage.
Ik kreeg het advies om Noctis aan boord te brengen voordat ik de Wind Shrine-kerker betrad, omdat, zoals velen van jullie weten uit eerdere FinalFantasy-avonturen, windvijanden meestal bezwijken voor ijsmagie. Als je Noctis uitrust met een groepslid, krijg je toegang tot ijsspreuken.
HD‑2D-magie
Afbeelding: Capcom
In die context kun je aan elk groepslid maximaal één visie toewijzen, waardoor een breed scala aan aanvallen, spreuken en buff/defuff-opties wordt ontgrendeld. Bovendien kunnen Visions in niveau stijgen en in rang stijgen, waardoor extra vaardigheden worden ontgrendeld terwijl je ze in gevechten gebruikt, compleet met een stijlvolle animatie wanneer hun speciale aanval wordt losgelaten. Toegegeven, elke speciale aanval, of die nu van de hoofdcast of van Visions komt, ziet er indrukwekkend uit, maar ik zal ze waarschijnlijk na de tweede of derde keer niet meer bekijken omdat ze behoorlijk tijdrovend kunnen zijn.
De visuele aantrekkingskracht reikt veel verder dan de flitsende speciale bewegingen; de algehele presentatie van de game is adembenemend. Van de ingewikkelde karakterontwerpen tot de gedetailleerde kerkers, de uitgestrekte bovenwereld en filmische tussenfilmpjes: Square Enix heeft de lat opnieuw hoger gelegd voor hun HD-2D-esthetiek. Sterker nog, ik zou zeggen dat het de beelden van *Octopath Traveler* en de recente HD-2D *Dragon Quest*-titels overtreft.
Zoals ik eerder al zei, betreft mijn voornaamste kritiek de gebruikersinterface en de tekstweergave, vooral tijdens gevechtsscènes. Het heeft een esthetiek van mobiele games waar ik over het algemeen niet van hou, dus ik hoop dat de uiteindelijke release opties zal bieden om dit aan te passen. Toen ik echter eenmaal in de gameplay-loop zat, werd het eerder een kleine ergernis dan een groot probleem.
Nu *Final Fantasy Resonance* enkele maanden vóór de verwachte lancering van *Final Fantasy 7 Revelation* arriveert, hebben fans veel spannende content in het verschiet. Als mijn ervaring met de demo een indicatie is van de volledige game, belooft het een genot te worden voor toegewijde enthousiastelingen die zich willen overgeven aan de vage nostalgie die *Final Fantasy* zo ongelooflijk cool maakt.
