Het is twaalf jaar geleden dat het laatste Castlevania-spel in de winkelschappen lag. Hoewel de franchise in leven is gehouden via een geweldige Netflix-aanpassing en een aantal werkelijk uitstekende samenwerkingen in games als Dead Cells en Vampire Survivors, heeft dat het verlangen van fans naar een volwaardig nieuw hoofdartikel in de Castlevania-serie niet tegengehouden. Maar naarmate dat verlangen elk jaar groeide, groeiden de verwachtingen van de fans ook. Als Castlevania ooit goed zou terugkeren, zou het het wachten waard moeten zijn. Het zou een spel moeten zijn dat de kernfundamenten van de Castlevania-franchise begrijpt en omarmt, en tegelijkertijd die formule moet ontwikkelen om te passen bij het moderne tijdperk van gaming.
EnterCastlevania: Belmont's vloek. Castlevania: Belmont's Curse, aangekondigd in februari, wordt ontwikkeld door Evil Empire (Dead CellsDLC en The Rogue Prince of Persia) en uitgegeven door Konami, en ik heb onlangs de kans gehad om deze langverwachte franchise-return voor mezelf te spelen. Met nu ongeveer drie uur op mijn naam kan ik met heel mijn hart zeggen dat Castlevania: Belmont's Curs bij elke beurt voelt als een echte en waardevolle modernisering van de klassieke Castlevania-formule.
Een nieuwe Belmont pakt de zweep op
Castlevania: Belmont's Curse speelt zich af in 1499 en is een direct vervolg op Castlevania 3 en Castlevania: Curse of Darkness, waarbij de game zich ongeveer 20 jaar na het laatste gevecht met Dracula afspeelt. Belmont's Curse begint met een prachtig verteld brief van een Parijse predikant waarin hij Trevor Belmont smeekt om naar de stad te komen en haar te verlossen van een mysterieuze buitenaardse dreiging. Aan het einde van de brief verdwijnt het scherm en is een oudere Trevor Belmont te zien die aankomt in de Stad van de Liefde, de eens drukke maar prachtige straten die nu vol vlammen en bloed zijn.
Naast Trevor staat zijn jongvolwassen dochter Rose, die de ervaren vampierjager eropuit stuurt om de voortdurende chaos te onderzoeken terwijl hij zijn contactpersoon ontmoet. Castlevania: Belmont's Curse plant meteen een aantal intrigerende verhaallijnen die me verleidden. Naast het gebruikelijke overkoepelende plot van een land gehuld in demonisch kwaad, krijgen spelers onmiddellijk enkele interessante weetjes te zien over het verleden van Rose Belmont. Rose's arm lijdt aan een vloek waarvan wordt gezegd dat deze zich voedt met agressie, waarvan de oorsprong onbekend is. Rose gaat ook snel in op de verblijfplaats van haar moeder, Sypha Belnades, die eenvoudigweg een 'bekwame goochelaar' wordt genoemd die 'misschien nog leeft' als Rose er niet was geweest.
Met de introductie van Rose Belmont maakt Castlevania: Belmont's Curse zijn algemene doel heel duidelijk: oude fans van de franchise aanspreken die directe banden hebben met het verleden van de serie, terwijl de ervaring toegankelijk en boeiend blijft voor nieuwkomers in Castlevania.
Leer deze oude vampiermoordenaar nieuwe trucs
In de echte Castlevania-mode worden spelers, zodra deze kleine maar effectieve verhaalhaken zijn aangebracht, met hun hoofd in de actie gestoken. Aanvankelijk hebben spelers alleen toegang tot Rose's zwaard en een pak tarotkaarten die van haar moeder zijn doorgegeven. Deze tarotkaarten fungeren als snelle magische vaardigheden die worden opgeladen door basisaanvallen te landen. Via deze tarotkaarten introduceert Castlevania: Belmont's Curse snel slechts één van de vele lonende vormen van vooruitgang. Elke tarotkaartvaardigheid wordt geleverd met een unieke reeks uitdagingen die, na voltooiing, de vaardigheid aanzienlijk verbeteren. De startvaardigheid 'Cursed Flame' krijgt bijvoorbeeld een veel groter projectiel zodra spelers er 20 vijanden mee raken.
Spelers zullen tal van skeletvijanden tegenkomen om hun Cursed Flame-vaardigheid uit te testen in het startcatacombengebied. Hier introduceert Castlevania: Belmont's Curse ook platformactie. Vanaf het begin biedt Belmont's Curse spelers de meeste bewegingsmechanismen die ze verwachten en willen van een moderne 2D-actieplatformgame, met muursprongen, richelgrijpers en een bevredigende glijbaan, allemaal meteen beschikbaar. Zelfs in de eenvoudigste vorm vloeit de platformactie van Belmont's Curse vreugdevol samen.
Qua gevechten zal Castlevania: Belmont's Curse bekend aanvoelen voor iedereen die Dead Cells heeft gespeeld of een van de 2D-actieplatformgames die in zijn voetsporen zijn getreden. Vijanden slaan snel en hard toe, en spelers worden sterk aangemoedigd om aanvallen te ontwijken en hun moment voor een reactie zorgvuldig te kiezen. Hoewel de mechanismen zelf misschien nieuw zijn in de Castlevania-franchise, voelen ze aan als een natuurlijke evolutie van de kernformule van de serie, waarbij ze de snelheid en wreedheid van die klassieke inzendingen vastleggen en tegelijkertijd kenmerken naar voren brengen die nu hoofdbestanddelen van het genre zijn geworden.
Brutale strijd, brute moeilijkheidsgraad
Nadat spelers de basisbeginselen van gevechten en platformactie onder de knie hebben, stuiten ze op een grote kamer met een afgesloten deur in het midden. Als je de kamer binnenstapt, wordt Castlevania: Belmont's Curse's eerste baasgevecht geactiveerd, waarbij spelers een kolossaal Mr. Hyde-achtig figuur krijgen genaamd 'The Fallen'. Enkele seconden na mijn eerste gevecht met The Fallen werd één ding plotseling overduidelijk: Castlevania: Belmont's Curse is een moeilijk spel.
Met een intrigerend bekende Holy Cross-afstandsaanval, een schermbrede zweepaanval en een brutaal snelle beestachtige sprong fungeert The Fallen als Belmont's Curse's eerste echte vaardigheidstest, en het is een hoge. De meedogenloze aanval van de baas en de grote gezondheidspool maken het zowel moeilijk te ontwijken als moeilijk om betekenisvolle schade aan te richten, en er zit weinig tijd tussen de aanvallen om Rose's Souls-achtige genezende fles te gebruiken. The Fallen zal waarschijnlijk zelfs genreveteranen overrompelen wanneer ze de game op 15 oktober opstarten vanwege de intense moeilijkheidsgraad vergeleken met het meer ontspannen voorafgaande uur van de gameplay.
Dat gezegd hebbende, is die scherpe moeilijkheidsgraad niet onoverkomelijk. Net als elke goede Souls-like van het afgelopen decennium is Castlevania: Belmont's Curse uitdagend maar eerlijk. De aanvallen van The Fallen zijn buitengewoon bestraffend, maar ze zijn ook goed getelegrafeerd en moedigen een geduldige, methodische aanpak aan die resulteert in diepe voldoening over de nederlaag van de baas die typerend is geworden voor het genre.
Getting Whipped Into Shape
Die aanvankelijke voldoening van het verslaan van The Fallen wordt vertienvoudigd wanneer spelers de Arcana Whip overhandigd krijgen, een element dat naar mijn mening echt het opvallende kenmerk is van Castlevania: Belmont's Curse. Toegewezen aan de juiste trigger, wordt de Arcana Whip voortdurend gebruikt na het eerste baasgevecht van Belmont's Curse. Bij platformgames zorgt de zweep voor vloeiend, op fysica gebaseerd zwaaien, terwijl hij tijdens gevechten in een oogwenk op vijanden af kan vliegen, een aanval die vooral handig is voor het assortiment klassieke Castlevania-luchtvijanden in de game. Tarotkaartvaardigheden en ontwijkmechanismen zijn welkome toevoegingen in Belmont's Curse, maar het is de Arcana Whip die aanvoelt als een echte innovatie en verbetering van de traditionele Castlevania-gameplayformule.
Nu The Fallen verslagen is en de Arcana Whip in de hand is, opent Castlevania: Belmont's Curse zich dramatisch en omarmt het volledig de wortels die het Metroidvania-genre in de eerste plaats zo geliefd maakten. Paden die voorheen ontoegankelijk waren, zijn nu verkenbaar, en er zijn genoeg prikkels om spelers aan te moedigen elk hoekje en gaatje van de kaart te onderzoeken. Er zijn standbeelden en arcanaboeken die de aanvals- en verdedigingsstatistieken van Rose verbeteren. Er zijn hartcontainers die Rose's mana en maximale gezondheid verhogen. En sommige relikwieën bieden speciale bonussen, zoals herstel van de gezondheid bij het openen van een kist.
Er zijn ook verschillende optionele wapens die spelers verspreid over Parijs kunnen vinden. Er zijn in totaal zeven verschillende wapenfamilies in Castlevania: Belmont's Curse, elk met zijn eigen handvol ontgrendelbare wapens. Tijdens mijn drie uur durende preview ontdekte ik een zwaard, een grootzwaard, een speer en een cestus, elk met ongelooflijk unieke bewegingen en speciale eigenschappen die de gameplay van moment tot moment aanzienlijk veranderden.
Verkenning is zo'n belangrijk aspect van de Castlevania-formule, en in ieder geval in de eerste paar uur kan ik vol vertrouwen zeggen dat Castlevania: Belmont's Curse de oplossing is. Buiten de gebaande paden gaan is altijd de moeite waard in Belmont's Curse, en er is een constant gevoel van vooruitgang, zowel wat betreft de in-game statistieken en vaardigheden van Rose Belmont als het echte vaardigheidsniveau van de speler. De verrassend vergevingsgezinde plaatsing van controleposten en snelkoppelingen in een gebied helpt ook veel bij het wegnemen van de angel uit herhaalde sterfgevallen.
Wanneer Castlevania: Belmont's Cursegs in beweging komt en alle gameplay-systemen in elkaar beginnen te verweven, levert het een werkelijk meeslepende ervaring op, een ervaring waar ik bijna elke dag aan heb gedacht sinds ik hem vorige maand speelde. Maar ik ben er een beetje onzeker over of deze ervaring iedereen zal aanspreken. De afgelopen jaren heb ik veel tijd doorgebracht met hedendaagse 2D-actieplatformgames. Ik hou van de uitdaging van Dead Cells, de vloeiende bewegingen van The Rogue Prince of Persia, de verkenning van Hollow Knight, en ik hield zo veel van Shinobi: Art of Vengeance dat ik besloot de slopende uitdaging aan te gaan om de Platinum Trophy te bemachtigen.
Voor mij voelde Castlevania: Belmont's Curses als een prachtige distillatie – en in sommige gevallen een evolutie – van al mijn favoriete moderne 2D-actie-platformgame-mechanica. Maar voor degenen die niet zo bekend zijn met moderne 2D-actieplatformgames, vooral degenen die zijn geïnspireerd door klassieke 2D-actiegames en Souls-likes, kan de aanval van ingewikkelde mechanica die wordt gepresenteerd in de openingstijden van Casltevania: Belmont's Curse misschien een beetje overweldigend zijn.
Kunst die een glas-in-loodraam waardig is
Hoewel gevechten, verkenningen en platformactie het echte vlees en aardappelen zijn van Castlevania: Belmont's Curse, is een van de grootste hoogtepunten van de game de kunststijl. Vanaf het moment dat Rose en Trevor Belmont in Parijs aankomen, wordt de adembenemende esthetiek van de game onmiddellijk volledig weergegeven. Elke achtergrond in Belmont's Curse heeft een levendig, met de hand getekend ontwerp met verbluffende aandacht voor detail en meerdere lagen visuele diepte die de kenmerkende Parijse setting van de game tot leven brengen en de typisch onheilspellende sfeer van de serie bij elke beurt versterken. Hoewel de 3D-personagemodellen er in eerste instantie misschien een beetje schokkend uitzien tegen deze handgetekende achtergronden, passen ze perfect bij de bredere esthetiek van de game wanneer ze in beweging zijn en zijn ze altijd leesbaar tijdens gevechten.
De kunststijl van Castlevania: Belmont's Curse voegt ook veel variatie toe aan het spel. Ondanks dat ik de game een maand geleden speelde, kan ik nog steeds mijn ogen sluiten en me elke locatie voorstellen die ik heb bezocht in die drie uur durende demo. Dit komt vooral door het gedurfde kleurgebruik van het spel, waarbij elke locatie een onderscheidende sfeer uitdrukt door heldere sinaasappels, zoals de brandende straten van Parijs, weelderig groen, zoals dat gebruikt wordt in de pure kerktuinen, en grimmige blauwtinten, zoals die gebruikt worden in de groezelige catacomben.
Hoewel ik er tijdens mijn tijd bij Castlevania: Belmont's Curse niet veel van te horen kreeg, klonk de stemacteurs van de game behoorlijk, met veel persoonlijkheid die door elk van de schaarse stemlijnen van Rose Belmont kwam. De soundtrack van de game heb ik daarentegen veel gehoord en het klonk fantastisch. Bombastische orgels, angstaanjagende strijkers en zelfs een elektrische gitaar versterken elke seconde van actie en verkenning in Belmont's Curse, en het voelde altijd als een welkome begeleiding.
De intrinsieke geest van Castlevania leeft in elke hoek van Belmont's Curse, van het gebruik van oudere personages tot de actie, verkenning en het hoge niveau van uitdaging. Maar die geest voelt levendiger dan ooit dankzij een opvallende nieuwe kunststijl en innovaties zoals de Arcana Whip. Het zou Castlevania: Belmont's Curseshort verkopen, om het maar een liefdesbrief aan de franchise te noemen. Dit is een echt, authentiek en modern Castlevania-spel, en op basis van de drie uur die ik ermee heb gespeeld, denk ik dat het misschien de moeite waard was geweest om er twaalf jaar op te wachten.
Castlevania: Belmont's Curse verschijnt op 15 oktober 2026 voor pc, PS5 en Xbox Series X/S. OpenGames kreeg voor deze preview reis- en verblijfondersteuning.
