Er zijn maar weinig dingen die gevaarlijker zijn voor het momentum van een RPG dan een zoektocht die spelers het gevoel geeft dat ze zijn weggetrokken van het avontuur dat ze eigenlijk wilden beleven. Dragon Age: Origin is een bijzonder berucht voorbeeld, een vreemde omweg die jaren na de lancering van BioWare's klassieker voor verdeeldheid heeft gezorgd. Het probleem met ongebruikelijke RPG-inhoud is niet noodzakelijkerwijs dat het ongebruikelijk is, maar soms worden de vreemdste omwegen de momenten die spelers zich het meest herinneren.
Baldur's Gate 3 begrijpt dit goed. De rijke RPG van Larian Studio zit boordevol bizarre ontmoetingen, verontrustende ontdekkingen, onverwachte bijpersonages en zijverhalen die een playthrough in richtingen kunnen sturen die spelers nooit hadden verwacht. Het verschil is dat veel van deze inhoud aanvoelt als iets om te ontdekken en niet als een obstakel tussen de speler en het hoofdavontuur. Door ernaar en Dragon Age: Origins naast elkaar te kijken, wordt een belangrijke les over RPG-ontwerp onthuld: rare inhoud werkt het beste als spelers het gevoel hebben dat het hun keuze is om erin te verdwalen.
In The Fade zat een goed idee verborgen
Baldurs Gate 3 zwaaiende bijl
De Fade is achteraf gezien gemakkelijk te bekritiseren, maar zijn reputatie als de meest beruchte omweg van Dragon Age: Origins gaat voorbij aan de vraag waarom BioWare het daar überhaupt heeft neergezet. De Mage Tower-reeks haalt de Warden uit Ferelden naar een surrealistisch rijk van dromen, demonen en vormveranderingen, waarbij tijdelijk de op partijen gebaseerde structuur wordt verlaten die een groot deel van Origins definieerde. Dat maakt het een echte verandering van tempo in plaats van een nieuwe corridor van vijanden en dialoog, en voor een spel dat zo bezig is met magie (en de gevaren die daarachter op de loer liggen), lijkt een bezoek aan de Fade thematisch passend.
De moeilijkheid hier is dat een goed idee nog steeds een slechte omweg kan worden: de reeks scheidt de Warden van hun metgezellen, vraagt spelers om een nieuwe reeks vaardigheden te leren en stuurt ze terug door de abstracte omgevingen terwijl ze nieuwe vormen ontgrendelen. Voor sommige spelers maakt dat experiment de Mage Tower gedenkwaardig; voor anderen voelt het alsof de game op pauze heeft gedrukt, wat Origins boeiend maakt. De vreemdheid van The Fade is cruciaal voor de overkoepelende essentie van Dragon Age, maar de verplichte lengte ervan kan ervoor zorgen dat experimenten als een onderbreking aanvoelen.
Een goed idee dat verloren ging tijdens de uitvoering
In een recente TikTok werd voormalig Dragon Age: Originsco-regisseur en uitvoerend producent van de serie Mark Darrah gevraagd wat hij uit de Dragon Age-games zou verwijderen. Voor Origins noemde hij de droomsequentie in Mage Tower en zei: "Ik denk dat ik in de verleiding zou komen om het droomsequentiegedeelte uit Mage Tower te verwijderen of dramatisch te verkleinen." Hij ging verder en noemde het "niet erg goede inhoud" en "soort van opvulling", voordat hij eraan toevoegde dat het "uiteindelijk zeker behoorlijk snel was gedaan".
De opmerkingen van Darrah betekenen niet noodzakelijkerwijs dat de Fade als concept een vergissing was. Ze benadrukken in ieder geval het verschil tussen een interessant idee en een interessante ervaring, en The Fade heeft genoeg van de eerste. Het probleem is dat de lengte, de verplichte structuur en het afwijken van de kerngameplay van Origin ervoor kunnen zorgen dat deze laatste moeilijker te vinden zijn. Baldur's Gate 3 biedt zo'n intrigerend alternatief, en hoewel de game bijna tien jaar later werd uitgebracht, is er een belangrijk onderscheid tussen de manier waarop het vreemde, substantiële neveninhoud presenteert.
Baldur's Gate 3 maakt vreemde omwegen de moeite waard
Baldurs Gate 3 zwaaiende bijl
Baldur's Gate 3 zit boordevol vreemde RPG-inhoud die gemakkelijk een nachtmerrie had kunnen worden. Er zijn sinistere deals, bizarre personages, groteske locaties, onverwachte wendingen en side-quests die veel verder gaan dan wat spelers aanvankelijk verwachten. De game zorgt er echter zelden voor dat deze afleidingen als klusjes aanvoelen. Ze zitten in de wereld en wachten op spelers die nieuwsgierig genoeg zijn om hen te volgen. De ene speler kan een uur besteden aan het ontrafelen van een bizar zijverhaal, terwijl de ander wegloopt en het nooit ziet.
Die vrijheid verandert fundamenteel hoe de vreemdheid aanvoelt, en omdat Baldur's Gate 3 niet elke speler de meest uitgebreide omwegen nodig heeft, beslist de speler wat zijn aandacht verdient. Zelfs een langdurige zoektocht kan aanvoelen als een ontdekking in plaats van als een onderbreking. Dat is een cruciaal verschil met The Fade: wanneer een game spelers hun afleidingen laat kiezen, kan het op een zijspoor raken onderdeel worden van het avontuur.
BG3 laat spelers de raarheid volgen
Een deel van de magie van Baldur's Gate 3 is dat de vreemdste speurtochten het gevoel geven dat ze tot de Forgotten Realms behoren, in plaats van dat ze aan het avontuur worden vastgeschroefd. Een ogenschijnlijk onbeduidend gesprek kan leiden tot het hol van een heks, een duivelskoopje, een vervloekt dorp of een ontmoeting met iets dat veel sinister is dan verwacht. Het spel vertelt spelers zelden dat ze nu aan een aangewezen 'zijmissie' beginnen. In plaats daarvan blijft de wereld zich ontvouwen en doet de nieuwsgierigheid van de speler het werk. Dat past organisch bij de op tafel geïnspireerde geest van BG3: het gezelschap volgt een verdacht spoor omdat iemand aan tafel dacht: "Wat gebeurt er als we daarheen gaan?"
Houd er rekening mee dat Baldur's Gate 3 de kern is, een Dungeons and Dragons-spel. Het toestaan van spelersvrijheid en keuze is een goede afspiegeling van originele rollenspellen op tafel.
Die omwegen zijn in wezen opgebouwd rond keuze en consequenties. Het contract van Yurgir kan bijvoorbeeld worden benaderd via een reeks verschillende opties, zoals gevechten, verkenningen, dialoog of zorgvuldig onderzoek, terwijl de verhaallijn van tante Ethel zich dramatisch kan ontwikkelen, afhankelijk van hoe spelers met haar omgaan. Maar het belangrijkste is dat wanneer deze ontmoetingen substantieel worden, de speler nog steeds het gevoel heeft dat hij erin is beland. Baldur's Gate 3 maakt ruimte voor het bizarre zonder het hele avontuur in de wacht te zetten, iets waarvan Mark Darrah lijkt te denken dat Dragon Age: Origins misschien gemist heeft.
RPG-omwegen werken het beste als ze ruimte laten om rond te dwalen
Baldurs Gate 3 zwaaiende bijl
De vergelijking tussen Dragon Age: Origins en Baldur’s Gate 3 betekent niet dat elke verplichte quest gedoemd is om spelers te frustreren, of dat elke optionele quest automatisch de moeite waard is. Origins was bereid risico’s te nemen met zijn structuur, en The Fade blijft memorabel omdat het zo anders aanvoelt dan de rest van het spel. Er is hier echter een nuttiger les. Wanneer een omweg lang, ongebruikelijk en verplicht is, worden de zwakkere momenten veel moeilijker over het hoofd te zien, en kunnen spelers het gevoel krijgen dat ze geen controle hebben over de verandering van tempo.
Baldur's Gate 3 biedt een aantrekkelijk alternatief door veel van de vreemdste inhoud het gevoel te geven dat spelers ergens tegenaan lopen. Die aanpak past bij een RPG die is opgebouwd rond improvisatie, waarbij een verkeerde afslag een avontuur op zich kan worden. Het laat ook ruimte voor spelers om het oneens te zijn over welke afleidingen hun tijd waard zijn, wat misschien wel deel uitmaakt van de aantrekkingskracht.
Er is een dunne grens tussen afdwalen en meegesleept worden. Dragon Age: Origins overschrijdt deze soms, terwijl Baldur's Gate 3 er goed in is spelers te laten beslissen wanneer een vreemde ontmoeting hun aandacht verdient. Die vrijheid maakt niet noodzakelijkerwijs elke side-quest tot een winnaar, maar geeft de beste wel de ruimte om spelers te verrassen. RPG's kunnen het zich veroorloven volkomen belachelijk te zijn als ze spelers een reden geven om door te gaan, en bijna twintig jaar na Dragon Age: Origins laat Baldur's Gate 3 zien hoeveel er kan veranderen als vrijheid een kernonderdeel van de ervaring wordt.
