The Legend of Zelda staat als een van de beste NES-games aller tijden, samen met een van de meest invloedrijke. Nintendo scoorde goud in 1986, maar niet elk meesterwerk uit die tijd heeft dezelfde eeuwige aanbidding genoten als Link's eerste avontuur. Hoe belangrijk het ook is, LoZ is niet het gemakkelijkste NES-spel om vandaag nog eens opnieuw te bekijken, en het is slechter verouderd dan een flink aantal "mindere" titels die nauwelijks een fractie van de erkenning krijgen.
Tegen het einde van de levenscyclus van de NES ontdekten ontwikkelaars hoe ze de mogelijkheden van de console volledig konden benutten en een aantal van de beperkingen ervan konden omzeilen. LoZ schreef het speelboek en bereidde de weg voor een zee van opvolgers die nog helderder zouden schitteren, althans wat betreft de daadwerkelijke inhoud. Weinig mensen herinneren zich deze NES-spellen, maar ze zouden ze moeten ontdekken.
Ik concentreer me op games die tegenwoordig leuker zijn om te spelen dan LoZ, dus niet op titels die eigenlijk beter waren toen ze uitkwamen.
Zelda 2 is beter dan Zelda 1
Nou, het is leuker om vandaag te spelen
Beste Zelda-sequels - Zelda 2 Adventure of Link
Oké, laten we beginnen met controverse, in meer dan één opzicht.
Hoewel er zou kunnen worden aangevoerd dat nomainlineZeldagame als 'vergeten' kan worden bestempeld, zou dit, als iemand in aanmerking zou komen, het zwarte schaap van de franchise zijn. Door over te schakelen naar een zijwaarts scrollend perspectief en prioriteit te geven aan gevechten, was Zelda II: The Adventure of Link niet het vervolg dat iemand had verwacht, en Nintendo heeft niet echt zijn best gedaan om dit te vieren. Tegenwoordig zullen de meeste mensen die het oude Zeldaar willen bezoeken waarschijnlijk beginnen met A Link to the Past, en misschien het NES-origineel bezoeken voor historische doeleinden. Waarschijnlijk zullen ze Zelda 2 helemaal overslaan.
Hoewel het een slechtere Zelda-ervaring is, is Zelda 2 over het algemeen een beter spel dan zijn voorganger, vooral als je het door moderne ogen bekijkt. Mechanisch gezien is er echt geen vergelijking tussen de twee, omdat het vervolg veel diepgaandere gevechten biedt en meer op RPG-territorium neigt dan de meeste inzendingen in de franchise. Hoewel de baasgevechten van Zelda 1 vrij eenvoudig zijn en meestal de focus op één strategie of mechanisme vereisen, dwingt de opvolger spelers om voortdurend rekening te houden met hun positionering, timing en spreuken.
Wat nog belangrijker is, is dat Zelda 2 je steden en NPC's geeft die directe contextuele aanwijzingen geven over wat je moet doen, waardoor de liefde van de eerste game voor cryptische berichten wordt vermeden.
Begrijp me niet verkeerd, Zelda 2 heeft veel problemen die het ervan weerhouden een echte topper aller tijden te zijn, maar het schittert op een andere manier dan Zelda 1. Ik zou zeggen dat het ook helderder schijnt.
Crystalis liet zien wat de NES kon bereiken
4 jaar is een heel, heel lange tijd
Vergeten NES-games die de legende van Zelda overtreffen 1
Crystalis, dat precies in de schemering van de console werd uitgebracht, is niet alleen een ongelooflijke NES-RPG, maar ook een die de console zo ver mogelijk heeft geduwd. Afgezien van oppervlakkige overeenkomsten heeft het meesterwerk van SNK niet zoveel gemeen met The Legend of Zelda; in plaats daarvan laat het duidelijk zien waar RPG's heen zouden gaan tijdens de 16-bits generatie.
Hoewel Hyrule in de eerste game niet zoveel persoonlijkheid heeft, gaat Crystalis tot in de kleinste details in op het vaststellen van de post-apocalyptische wereld, waar de beschaving instortte en de mensheid terugkeerde naar zwaarden en magie. Het thema van isolatie in Zelda 1 creëert een rijke sfeer, maar de wereld van Crystalis voelt aanzienlijk meer bewoond aan dankzij de steden, NPC's en de actieve aanwezigheid van het Draygonia-rijk, dat als de belangrijkste antagonist fungeert.
Eerlijk gezegd doen het verhaal, de setting, het uitgangspunt en de NPC's er niet toe, omdat je maar één keer op de D-pad hoeft te drukken om meteen het verschil tussen 1986 en 1990 op te merken. Zelda 1 vergrendelde Link (en, bij uitbreiding, ons) in vier richtingen en een regelrechte poraanval; Omgekeerd beschikt Crystalis over soepele bewegingen in 8 richtingen, waardoor je diagonaal kunt beschieten, inkomende aanvallen kunt ontwijken en om hoeken kunt slaan. De gameplay voelt gewoon veel responsiever en expressiever aan.
The Guardian Legend blinkt uit in twee genres
Een NES-game die groots mikte en een schot in de roos was
Afbeelding door OpenGames; Bronnen: Broderbund, Irem, Nintendo
The Guardian Legend combineert twee genres die vaker bij elkaar zouden moeten komen: verticale shoot 'em up en top-down verkenning. De sci-fi-goedheid van de eerste botst met de wetenschaps-fantasie-esthetiek van de laatste, een combinatie die op gespannen voet zou moeten staan, maar eigenlijk werkt. Hoewel de shoot 'em up-secties te veel verschillen van die van The Legend of Zeldato, was Compile een van de 8-bit-meesters van dat genre, en die expertise komt volledig tot uiting.
Wanneer de campagne van ruimte naar land verschuift, slaagt The Guardian Legend erin dezelfde arcade-energie te behouden, met een hoofdpersoon die in alle richtingen kan bewegen en kan aanvallen met een vrij breed assortiment aan wapens. Hoewel veel actiegerichter dan LoZ, legt The Guardian Legend nog steeds de nadruk op verkenning, aangezien de te voet kaarten labyrinten zijn met veel vijanden, geheimen en barrières; ach, het spel heeft zelfs kerkers, hoewel deze naar de shoot 'em up-secties leiden.
StarTropics is Nintendo op zijn vroegst
Een NES-verrukking die beter onthouden moet worden
Zoda's Revenge StarTropics II Duim 6
Zullen we de zaken eens beëindigen met nog een Nintendo-game? StarTropics wordt door geen enkele verbeeldingskracht helemaal vergeten, maar het is slechts een voetnoot in de nalatenschap van Nintendo, een voetnoot die zijn laatste zin schreef met een allegaartje NES-vervolg dat in 1994 werd gelanceerd, veel te laat in de levensduur van de console. Hoewel Zoda's Revenge: StarTropics 2 zijn positieve kanten heeft, is zijn voorganger in bijna alle opzichten superieur, afgezien van de beweging.
StarTropics is alleen uitgebracht in Noord-Amerika en Europa en is weer een top-down avontuur dat zijn tijd verdeelt tussen een bovenwereld en op zichzelf staande kerkers. Oppervlakkig gezien klinkt het misschien als de zoveelste LoZ, maar StarTropics hanteert een andere benadering van beide aspecten. De bovenwereld functioneert strikt als een interactief avonturencentrum. Je bezoekt eilandstammen, chat met NPC's en stuurt je onderzeeër naar nieuw ontgrendelde coördinaten. Gevechten maken geen deel uit van de vergelijking.
De kerkers van StarTropics lijken op op tegels gebaseerde puzzels en spelers moeten een logisch pad naar het einde volgen. Je stapt tegel voor tegel vooruit en gaat naar haltes die verborgen deuren kunnen activeren of pieken kunnen laten vallen. In plaats van met een zwaard weg te hakken, gaat het bij gevechten veel meer om het lokken van vijanden op specifieke tegels.
