Iedereen heeft zijn eigen reden om een spel op te starten, maar ik denk dat we allemaal dagen hebben waarop we na een vreselijke dag gewoon moeten ontspannen door monsters in het gezicht te schieten. Meer dan enig ander genre kunnen FPS-games ronduit intuïtief zijn, vooral releases die prioriteit geven aan snelle actie, voorwaarts momentum en absoluut geen wrijving. Je hoeft je hier niet te verschuilen achter dekking of voorraadbeheer.
Nee, je schiet, je doodt en je herhaalt.
Omdat je meteen aan een wedstrijd kunt deelnemen, zijn PvP-shooters vaak de favoriete bezigheid van mensen als ze stoom willen afblazen zonder zich over te geven aan opvulling. Persoonlijk vind ik echter FPS-games voor één speler veel meer mijn snelheid als ik de spanning van een lange dag wil wegnemen, hoewel geen enkele oude titel voldoende is. De shooter moet volledig gas geven, geen remmen; alle actie, geen dode lucht.
Omdat ik niet wil dat dit artikel alleen maar arena-shooters is, bespreek ik een paar andere soorten FPS-games. Dat gezegd hebbende, zul je geen trage militaire shooters of cerebrale meesterwerken zien.
DOOM dompelt je onder in een ritme van bloed, demonische ingewanden en munitie
Niemand beweerde dat first-person shooters complex moeten zijn; Ik wil gewoon demonen vernietigen, dus laat me alsjeblieft demonen vernietigen
- Geen enkel moment wordt verspild door de speler of de software.
Laten we eerst het meest voor de hand liggende aspect bespreken. Hoewel de meeste DOOM-titels meedogenloze gevechten bieden, belichaamt de heruitvinding/revisie/iteratie uit 2016 in elk aspect volledig de filosofie van ‘blijf vooruit gaan’. Met een minimale inleiding gooit de titel de Doom Slayer (en jou) snel in het hol van de helbewoners, waar de optimale ontsnappingsmethode is om rechtstreeks door de Imp te vechten die je pad blokkeert.
De opening laat je meteen weten dat “terugtrekken geen optie is.” Bijna geen munitie meer? Snijd de Hell Knight doormidden met een kettingzaag. Bijna dood? Een gloriemoord zal je in een flits doen herleven. Verlang je naar een louterende klap? De Shotgun en Super Shotgun zorgen voor diepe voldoening.
Terwijl Eternal en The Dark Ages een stabiel, actief denkvermogen van spelers eisen, nodigt Doom je simpelweg uit om roekeloze woede te ontketenen. Begrijp het niet verkeerd: het is niet dwaas of triviaal, maar Doom moedigt je aan om op je instinct te vertrouwen.
Bulletstorm is een spectaculaire weergave van slapstick op zijn meest gewelddadige manier.
Itchy & Scratchy gewapend met geweren en vaardigheidspunten.
Afbeelding door OpenGames; Bron: EA
- De prachtige kunst van het creëren van de dood.
Vergeleken met DOOM heeft Bulletstorm een verhaal dat gedurende de hele campagne aanwezig blijft, met personages en zo. People Can Fly gebruikt het echter vooral als achtergrondgeluid om context te bieden aan de chaos en het geweld, die beide zo overdreven zijn dat het spel de drempel overschrijdt en een regelrechte R-rated tekenfilm wordt. In plaats van te overleven of te winnen, wil Bulletstorm dat je onderweg de vijand in verlegenheid brengt, en beloont het je wreedheid met Skillshot-punten à la Devil May Cry.
Zodra je voorbij de korte intro bent, krijg je toegang tot het grootste deel van je crowd-control-toolkit, waardoor Bulletstorm een pick-up-and-play-gevoel krijgt dat je niet tegenkomt in veel verhaalgestuurde FPS-games voor één speler. Gebruik de Energy Leash om een vijand naar je toe te zwaaien, waarbij je slow motion activeert en hem een laars in het gezicht geeft die hem tegen een muur van roestige wapeningspunten slaat. Beweeg vervolgens over het slagveld terwijl je twee gekoppelde granaten afvuurt die zich om een ongelukkige vijand heen wikkelen. Kijk ten slotte hoe ze ontploffen.
Pijnstiller vraagt: "Wat als de bestraffer in het gotische vagevuur belandt?"
Iedereen sterft, dat is wat
Painkiller 2004 Soldiers-gameplay
- Het origineel uit 2004 is het enige goede Painkiller-spel, dus je hoeft niet te raden welke je moet proberen.
Laten we bij People Can Fly blijven voor nog een game: Painkiller: Black Edition. Eerlijk gezegd zijn de meeste arena-shooters ontworpen voor onmiddellijke bevrediging, en je kunt gemakkelijk een van de goede Serious Samgames of Unreal Tournament 2004 opstarten. Uiteindelijk is IchosePainkiller mijn keuze voor de beste stressverlichter.
Arena-shooters zijn eenvoudig. Ga een kamer binnen, slacht alles af wat beweegt en ga dan naar de volgende kamer. Painkiller houdt zich religieus aan deze formule en onderscheidt zich vervolgens van de massa door gotische omgevingen en wapens te introduceren. Daniel Garner is geen superheld of zelfs maar een echte held, maar hij draagt een trenchcoat, kent zijn weg met een stakegun en reageert op nachtmerrieachtige wezens door een coole oneliner los te laten.
Stuur voldoende demonen en je krijgt een korte periode van onzichtbaarheid waarmee je een hele golf vijanden kunt vernietigen.
Ultrakill lost uw spanning binnen enkele ogenblikken op.
Een first-person shooter die het slagveld onder het bloed dompelt en je aanmoedigt om erin te duiken.
Ultrakill-persafbeelding 5
- Ook al is Ultrakill nog in de vroege toegang, het beschikt al over een eersteklas glansniveau.
DOOM2016 brak de dam en ontketende een vloedgolf aan boomer- en bewegingsschieters die ons vandaag de dag nog steeds verdrinkt. Gelukkig zijn de meeste van deze FPS-games behoorlijk geweldig geweest en zwaaien ze trots met de vlag van het genre in plaats van AAA-releases met een groot budget. Ultrakill vertegenwoordigt het hoogtepunt van dit tijdperk, en het is technisch gezien nog niet eens uit.
De mensheid is dood. Bloed is brandstof. De hel is vol.
Dat is een uitgangspunt dat is ontworpen voor plezier. Jij bestuurt V1, een oorlogsmachine die bloed nodig heeft om te overleven. Omdat er geen levende mensen beschikbaar zijn, begint het aan een reis in Dante's Inferno-stijl door de hel, waarbij levensonderhoud het enige doel is. Door bloed op te nemen genees je; het bloed verdwijnt echter vrijwel onmiddellijk, wat betekent dat je meteen in het bloed moet duiken om er zeker van te zijn dat je krijgt wat je nodig hebt. Geen terugvallen of knippen vanaf een veilige afstand.
Ultrakill is een first-person karakteractiegame en biedt je alle tools die je nodig hebt om je potentieel te bereiken. De gevechten zijn zo vloeiend dat je je een god voelt, vooral als je doelen ontmantelt met alleen een munt en een revolver.
RoboCop: Rogue City levert impact als zwaar pantser
Laat de spanning los door onvervalste vuurwapenactie
Afbeelding via OpenGames; Bron: Teyon
Laten we afsluiten met een ritmeverschuiving. Omdat de methoden voor stressverlichting variëren en bepaalde spelers de voorkeur geven aan het gevoel een gepantserde eenheid te zijn boven een snelle racer, biedt deze titel een specifiek soort empowerment-fantasie die je zelden tegenkomt in hedendaagse first-person shooters. Het legt een zware nadruk op het ‘kracht’-aspect van de ervaring.
In plaats van weg te rennen voor inkomende kogels, dekking te zoeken om schoten te ontwijken, of slides en acrobatische salto's uit te voeren, gaat het personage gewoon vooruit terwijl de gevaarlijkste elementen van het oude Detroit hem proberen te elimineren. Hij gebruikt overvallers als levende schilden en slingert ze door glas, terwijl zijn betrouwbare Auto-9 vlees, botten en metselwerk desintegreert. Hij is eenvoudig, voorspelbaar en dodelijk.
