De laatste tijd merk ik dat ik steeds meer geïnteresseerd ben in metroidvania's. Misschien heeft het iets te maken met het feit dat een goede vriend van mij er momenteel door geobsedeerd is, dus we praten er voortdurend over. Maar iets anders om te overwegen is dat er de laatste tijd een flink aantal fatsoenlijke de discussie domineren, zoals Well Dweller, Silver Pines en natuurlijk Castlevania: Belmont's Curse. Het punt is dat ik over het algemeen weet waar ik aan begin met een metroidvania, vooral als het gaat om hun mechanica, aangezien de meerderheid van hen dezelfde traditionele, op vaardigheden gebaseerde progressie en backtracking-loop volgt – en dat geldt ook voor de bovengenoemde titels. Begrijp me niet verkeerd, traditie is helemaal niet slecht, vooral niet met een metroidvania. Maar als er iemand komt die het anders durft te benaderen, zoals Echo Weaver doet, kun je maar beter geloven dat ik het zal opmerken.
Ik heb onlangs iets minder dan een uur doorgebracht met de demo van Echo Weaver op Steam, en ik moet zeggen dat ik sinds Hollow Knight: Silksong niet meer zo enthousiast ben geweest over een aankomende metroidvania-release. De andere metroidvania-demo's die ik onlangs op Steam heb gespeeld, zoals Well Dweller en Silver Pines, waren uitstekend. Daar bestaat geen twijfel over. Echo Weaver biedt echter een ongelooflijk unieke gameplay-loop waardoor het eigenlijk meer op iets als Outer Wilds lijkt dan op welke andere metroidvania dan ook. In feite noemen de ontwikkelaars het liever een 'metroidbrania', omdat het in plaats van zijn voortgang te beperken met vaardigheden, het feitelijk kennis geeft, net zoals Outer Wildsgates zijn eigen weg vooruit gaat. Het is zeker een interessant concept, maar het interessantere is misschien dat ik met een grote glimlach op mijn gezicht wegliep van de demo van Echo Weaver en overweldigd door de vreugde dat deze op 8 oktober 2026 wordt gelanceerd, wat net om de hoek is.
Echo Weaver is een meeslepende 'Metroidbrainia'
Bekijk de demo van Echo Weaver op Steam
Ik ben een enorme fan van alles wat met sciencefiction te maken heeft. Er is gewoon iets aan de werelden en de sfeer die het genre creëert waardoor ik daar voor altijd wil rondhangen. RPG-franchises zoals Mass Effect en meeslepende ruimteverkenningsgames zoals Starfield of No Man's Sky behoren allemaal tot mijn favorieten, en ik kijk enorm uit naar de release van Exodus en The Expanse: Osiris Reborn volgend jaar. Dus toen ik Echo Weaver tegenkwam, wat ook sci-fi is, was ik meteen verkocht om het in ieder geval eens te proberen. En jongen, wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb.
Om te beginnen is Echo Weaver een van die games die je absoluut met een koptelefoon moet spelen. De muziek, de geluidseffecten, de sfeer: je ervaart het allemaal het beste met een koptelefoon, vooral als je toegang hebt tot een geweldige gamingheadset. Dit komt grotendeels door hoe meeslepend Echo Weaver is, wat naar mijn mening de kenmerkende kwaliteit is van een goed sciencefictionspel. Maar sfeer is ook wat ik zou beschouwen als een fundamenteel element van een zijwaarts scrollende metroidvania, en deze is zeker zo goed. Zelfs de met de hand getekende, schilderkunstige stijl, die iets van Ori's verhalenboekschoonheid vermengt met het zwaardere stripboekwerk van Borderlands, is boeiend en versterkt ook de humoristische kant van het spel.
Praten met pizzakat in Echo Weaver
Wat je feitelijk doet in Echo Weaver, speel je als de laatste van de Weavers en onderzoek je wat er overblijft van een verwoeste samenleving die bekend staat als Provenance na een gebeurtenis genaamd de Collapse. Er is duidelijk heel wat meer aan de hand dan de demo duidelijk laat zien, vooral waar het de mysterieuze Congregatie betreft, maar dat allemaal uitzoeken is in wezen een deel van het punt. De wereld zit vast in een eindeloze tijdlus, en het is aan Weaver om genoeg te leren over de herkomst, zijn mensen en wat daar ook is gebeurd om uiteindelijk de cyclus te doorbreken. Natuurlijk gaat je trouwe metgezel, die in het spel vertederend 'Pizza Cat' wordt genoemd, ook mee, wat het geheel nog beter maakt.
Zelfs de met de hand getekende, schilderkunstige stijl, die iets van Ori's verhalenboekschoonheid vermengt met het zwaardere stripboekwerk van Borderlands, is boeiend en versterkt ook de humoristische kant van het spel.
Maar afgezien van de presentatie en het uitgangspunt, zijn de gameplay-mechanismen van Echo Weaver zonder twijfel het opvallende kenmerk. Het belangrijkste om te begrijpen is dat de tijd zelf letterlijk een hulpbron in het spel is, vertegenwoordigd door een klok bovenaan het scherm die voortdurend, zij het langzaam, naar beneden tikt. Zodra die tijd om is, eindigt de huidige cyclus en keer je terug naar het startgebied en het begin van een nieuwe cyclus.
Gelukkig zijn er tal van manieren om meer tijd aan de klok toe te voegen terwijl je verkent, of dat nu betekent dat je pickups verspreid over de hele wereld moet vinden, dozen open moet breken of vijanden moet verslaan. Maar met Echo Weaver kun je die tijd ook aan bepaalde dingen besteden, waaronder kaarten, wat een interessante laag aan het hele systeem toevoegt. Het is beheersbaar, het is logisch en de in-game logica is solide, wat een verademing is nadat de tijdslimiet van The Blood of Dawnwalker me in dat opzicht ernstig in de steek heeft gelaten.
Echo Weaver maakt van kennis de belangrijkste upgrade
Wat Echo Weaver echter echt onderscheidt van de metroidvania's die ik de laatste tijd speel, is de manier waarop het omgaat met de voortgang. Normaal gesproken zou ik verwachten dat ik op verkenning zou gaan totdat ik uiteindelijk een nieuwe vaardigheid ontgrendelde waarmee ik ergens kon komen waar ik voorheen niet kon komen, om vervolgens terug te gaan en te zien wat die vaardigheid elders opende. Echo Weaver werkt niet echt op die manier. In plaats daarvan komt een groot deel van de vooruitgang voort uit het leren van iets nieuws over de wereld. Ja, er zijn vaardigheden die je kunt ontgrendelen, zoals de Glaive, het belangrijkste wapen van Weaver, of de mogelijkheid om naar de Glaive te teleporteren, waar je hem ook hebt gegooid, maar omdat Echo Weaver altijd op de klok staat, komt de lus eigenlijk neer op het verwerven van nieuwe informatie, het opnieuw starten van de cyclus en het vervolgens gebruiken van de informatie die je hebt verzameld om tijdens de volgende cyclus nog sneller een bepaald punt te bereiken.
Praten met de grote vrouw in Echo Weaver
Tijdens één cyclus kwam ik bijvoorbeeld een NPC tegen met de naam Tetsa die was gestorven nadat hij onder een gigantische tank was verpletterd. Pizza Cat zei toen dat, als ik eerder was aangekomen, de vrouw misschien niet zou zijn overleden voordat ik de kans had gehad om met haar te praten. Dus startte ik de cyclus handmatig opnieuw, en omdat ik wist dat ze binnen een bepaalde tijd zou sterven, haastte ik me naar de plek waar ze was en slaagde erin met haar te praten voordat ze overleed. Van daaruit kreeg ik nog meer informatie over wat ik vervolgens moest doen, enzovoort.
Met Echo Weaver kun je de cyclus handmatig opnieuw starten door de linker- en rechtertrigger tegelijkertijd ingedrukt te houden (als je op de controller speelt), en hoewel dat misschien contraproductief klinkt, zijn er inderdaad momenten waarop het herstarten van de cyclus je echt ten goede kan komen.
Als iemand die van roguelike-spellen houdt, ben ik zeker geen onbekende in het keer op keer herhalen van dezelfde algemene lus. Maar wat ik vooral leuk vind aan de manier waarop Echo Weaver ermee omgaat, is dat ik zelden het gevoel had dat ik eigenlijk twee keer hetzelfde deed. Tuurlijk, ik ren misschien weer door dezelfde gebieden, maar nu weet ik waar bepaalde vijanden zich zullen bevinden, waar ik onderweg wat extra tijd kan pakken en welke paden eigenlijk de moeite waard zijn. In het geval van Tetsa wist ik ook precies waar ik heen moest en waarom ik daar zo snel mogelijk moest komen. Dus bij elke nieuwe cyclus merkte ik dat ik efficiënter werd, simpelweg omdat ik meer wist dan de vorige keer. En voor een game waarin elke seconde er letterlijk toe doet, is het enorm bevredigend om te zien hoe wat ooit een vrij onhandige reis door een gebied was, geleidelijk verandert in wat aanvoelt als een meesterlijke, ritmische, bijna hypnotiserende stroom.
Het helpt dat het eenvoudigweg rondreizen in Echo Weaver ook heel leuk is. Weaver kan dubbelspringen, muurspringen, glijden en, zoals ik al zei, uiteindelijk rechtstreeks naar de Glaive teleporteren nadat ik hem heb gegooid - waarbij die laatste vaardigheid er een was die ik voortdurend gebruikte nadat ik hem ontgrendelde. De Glaive ergens boven me of over een gat gooien en er vervolgens rechtstreeks naartoe teleporteren, wordt nooit echt oud, en het opent nogal wat mogelijkheden om efficiënter de wereld rond te reizen. Dus hoewel Echo Weaver nog steeds een deel van de op vaardigheden gebaseerde progressie heeft die ik van een metroidvania zou verwachten, zijn die vaardigheden niet altijd het antwoord op wat mij in de weg staat. Soms heb ik al wat ik nodig heb. Ik weet gewoon nog niet wat ik ermee moet doen, en dat is precies wat de benadering van Echo Weaver van het genre voor mij zo interessant maakt.
En eerlijk gezegd denk ik dat dat het grootste compliment is dat ik Echo Weaver op dit moment kan geven. Ik heb veel metroidvania's gespeeld waar ik van heb genoten, en ik heb veel roguelikes gespeeld die ervoor zorgden dat ik terugkwam voor een nieuwe run. Maar ik kan niet meteen een ander spel bedenken dat deze twee ideeën zo meesterlijk heeft samengevoegd als dit, vooral omdat kennis zo'n belangrijk onderdeel is van hoe je verder komt. Er waren verschillende momenten tijdens de demo waarop ik mezelf betrapte op het nadenken over wat ik in de volgende cyclus anders zou kunnen doen, voordat de huidige zelfs maar was afgelopen, en dat is meestal een redelijk goed teken dat de loop van een game zijn haken in mij heeft.
Natuurlijk kan een demo maar een bepaalde hoeveelheid laten zien, en ik heb nog geen idee of Echo Weaver voldoende nieuwe ideeën kan blijven introduceren om die loop een hele game interessant te houden. Maar nadat ik er iets minder dan een uur mee heb doorgebracht, wil ik het zeker weten. Ik vond het er al leuk uitzien voordat ik begon met spelen, en de sci-fi-setting was genoeg om me door de deur te krijgen, maar het hele 'metroidbrainia'-gedoe is wat me de rest heeft verkocht. 8 oktober was al dichtbij, maar na het spelen van de demo voelt het ineens nog iets verder weg dan ik zou willen.
Echo Weaver wordt gelanceerd op Steam op 8 oktober 2026.
