Castlevania: Belmont's Curse staat gepland voor een lancering op 15 oktober en zorgt ervoor dat franchiseliefhebbers reikhalzend uitkijken naar de komst ervan. Om de kloof te overbruggen terwijl de volledige titel zich in de laatste ontwikkelingsfase bevindt, heeft Konami een speelbare demo uitgebracht om spelers betrokken te houden. Deze gratis proefperiode, die tussen de 30 en 45 minuten duurt, is momenteel toegankelijk op PlayStation 5, Xbox Series X/S, Nintendo Switch en Steam.
Tijdens mijn sessie met de nieuwe demo werd ik aangetrokken door vergelijkingen met Hollow Knight: Silksong, een ander geliefd item in het Metroidvania-genre. Hoewel Castlevania en Hollow Knight een unieke identiteit en verschillende kenmerken hebben, delen hun gevechtsmechanismen, verhaalstructuren en algemene gameplay-loops opvallende overeenkomsten. Deze demo bood een mix van elementen uit beide games die ik koester, en benadrukte waarom het demolandschap complex kan zijn als het niet met precisie wordt samengesteld.
Castlevania: Belmont's Curse en Hollow Knight: Silksong zijn vrijwel identiek
Ervaar de Castlevania: Belmont's Curse-demo op Steam
Afbeelding via Konami
Castlevania is een zware slagman en is een van de beroemdste side-scrollers die er zijn. Fans van de franchise zullen opmerken dat de nieuwste inzending, Castlevania: Belmont's Curse, wederom een 2D side-scroller is, een formaat dat Konami schijnbaar onder de knie heeft. Met de gratis te spelen demo kunnen spelers de openingsscène van het spel bekijken, waar ze de mechanica kunnen testen en kennis kunnen maken met de hoofdpersoon, Rose Belmont. Rose en haar vader, Trevor, spelen zich af in het door monsters geteisterde Parijs van 1499 en worden opgeroepen om deze demonische wezens uit de straten van de stad te verdrijven. In zo'n korte tijd worden spelers al ondergedompeld in deze nieuwe wereld, verstrikt in wat Rose en haar vader moeten doen om te overleven.
Terwijl haar vader op onderzoek uitgaat, gaat Rose op pad, gewapend met betoverde tarotkaarten en haar Arcane Whip, om de bron van het kwaad uit te doven. Hoewel ik haar nog niet zo lang heb leren kennen, heeft het besturen van Rose me al verslaafd gemaakt aan het personage. Ze is sterk en plichtsgetrouw, vastbesloten om het kwaad koste wat het kost uit te roeien. Rose komt al over als een dodelijke krijger, een echte badass op zichzelf. De deskundige stemacteurs van Abby Trott helpen alleen maar bij de karakterisering van Rose, waardoor ze onaantastbaar lijkt.
Bij het doorlopen van het eerste level worden spelers getrakteerd op geïllustreerde tussenfilmpjes die een uitstel bieden van de gevechten, waarin personages en hun lay-outs prachtig worden belicht.
Muziek zwelt aan terwijl spelers verder gaan, orkestraal en gothic, een stemmige setting voor een stemmige game. De bewegingen zijn snel en vloeiend, terwijl gevechten afhankelijk zijn van pittige en bevredigende combo's zoals je zweep, ook wel de Vampire Killer genoemd. Het lijkt erop dat de zweep van Rose ook fungeert als een verplaatsingsinstrument, dat wordt gebruikt om beide vijanden vast te grijpen en vanaf ankerpunten te slingeren. Dit detail zou de verkenning nog verder moeten openen, waardoor spelers gebieden kunnen doorkruisen zoals ze willen, te voet of door van anker naar anker te zwaaien.
Afbeelding via Konami
De actievolle demo eindigt in een baasgevecht in een groteske rioolachtige setting waarin spelers het tegen The Fallen moeten opnemen. Spelers moeten klauwen, heilige kruisaanvallen en verreikende manoeuvres gebruiken om deze slechterik te verslaan. Nadat je The Fallen hebt uitgeschakeld, ontgrendelen spelers de prestatie "Blood Tells". Het is vermeldenswaard dat alle voortgang en opslaggegevens die via de demo worden gemaakt, direct worden overgedragen naar de volledige versie van de game zodra deze wordt gelanceerd, zodat mensen niet de moeite hoeven te doen om helemaal opnieuw te beginnen.
Ik smeek mensen om de demo uit te proberen. Het is een volledig uitgewerkt werk dat ervoor zorgt dat mensen vóór de release in de nieuwe titel investeren. Als je de demo oppakt, zullen mensen een paar dingen opmerken, vooral degenen die misschien fan zijn van een kleine titel genaamd Hollow Knight: Silksong. Beiden hebben dat direct herkenbare Metroidvania-DNA, dat zich richt op doolhofachtige 2D-omgevingen waar vooruitgang wordt geboekt door het verwerven van nieuwe vaardigheden of items die overal te vinden zijn. Beide titels bieden snelle gevechten met veeleisende gevechten die spelers elke keer tot het uiterste drijven.
Vloeiende gevechten vormen de kern van beide titels, een stijl die bijna aanvoelt als dansen. De mobiliteit van personages is acrobatisch, waarbij de nadruk ligt op diagonale luchtaanvallen en pittige streepjes. Belangrijke wapens, zoals de zweep van Rose of het mes van Hornet, genaamd The Needle, worden gebruikt in 2D-beperkingen, met vaste bogen, afgezien van een paar verticale bewegingen die Rose kan maken. Deze gerichte aanvallen zijn krachtig en zuiver, waardoor spelers vijanden snel kunnen uitschakelen voordat ze zich kunnen aanpassen met een stap achteruit of een sprintje. Hoewel het nog te vroeg is om dat te zeggen, lijkt het erop dat Castlevania: Belmont's Curse ook een backtracking-element zal hebben om voorheen afgesloten gebieden te bereiken. Terugkeren is ook de sleutel tot het verhaal van Hollow Knight: Silksong en komt veelvuldig aan bod wanneer spelers side-quests uitvoeren of als ze nederzettingen willen bekijken die al vroeg zijn ontdekt.
Dit is nog een ander aspect dat beide titels Metroidvania-achtig maakt. Zoals gezegd zal Castlevania: Belmont's Curse schijnbaar een grijpmechanisme bevatten, waardoor Rose podia of vijanden kan omzeilen. De naald en draad van Hornet doen in wezen hetzelfde. Van gevechtsvloeibaarheid tot verhaalstructuur met backtracking als centraal thema, beide games delen enorme overeenkomsten. Als fans van Hollow Knight: Silksong aan die Metroidvania willen krabben, maar niet weten waar ze moeten kijken, is Castlevania: Belmont's Curse een geweldig startpunt. Eenmaal uitgebracht, zou de playthrough van Castlevania elke hunkering naar een derde Hollow Knight-titel moeten afwenden, althans voor een tijdje.
Een goede demo is soms bijna beter dan het volledige spel
Demo's zijn bedoeld om het publiek te boeien en een blik te werpen op de gameplay, het verhaal en de personages voordat de game volledig wordt uitgebracht. De demo van Castlevania: Belmont's Curse doet precies dat, door spelers succesvol aan te sluiten en klaar te maken voor de volledige game die medio oktober uitkomt. Er zijn momenten geweest waarop demo's uiteindelijk het meest memorabele deel van het releaseproces vormden, waarbij een fragment van de game werd gedeeld dat de beste delen werd. Dit komt grotendeels door demo's met misleidende gameplay of instellingen die uiteindelijk in de uiteindelijke game enigszins worden geschrapt. Er is geen slechter gevoel dan het opstarten van een game waar je op hebt gewacht, maar dan blijkt dat deze niet voldoet aan de hype die via de demo wordt opgeroepen.
Afbeelding via Capcom
Resident Evil 7: Biohazard is een klassiek voorbeeld van een demo met enigszins misleidende inhoud. De op zichzelf staande teaser-demo getiteld "Beginning Hour" dient als een soort apart verhaal van het hoofdspel met hier en daar verweven overeenkomsten. Spelers zijn gevangenen in het Baker-huis diep in de bayou, schijnbaar helemaal alleen in het donker. Ze moeten aanwijzingen verzamelen terwijl ze dit vervallen huis doorkruisen, puzzels oplossen en zichzelf verdedigen tegen groteske monsters. De teaser is meer dan griezelig, met een griezelig, claustrofobisch gevoel. Hoewel ik denk dat de volledige game dit gevoel weergeeft, doet het dit eigenlijk alleen in het eerste house-gedeelte, in plaats van diezelfde sfeer door het geheel heen te dragen. Ik denk nog steeds dat de volledige game onberispelijk is, maar de toon van de demo is naar mijn mening enigszins misleidend. Ik was op geen enkele manier teleurgesteld, alleen een beetje in de war.
Ik smeek mensen om de demo uit te proberen. Het is een volledig uitgewerkt werk dat ervoor zorgt dat mensen vóór de release in de nieuwe titel investeren.
In plaats van misleidend te zijn, kunnen sommige gamedemo's ook beter uitpakken dan de volledige release, wat voor sommigen erg teleurstellend is. De demo van Metal Gear Solid 2 is iconisch. Deze demo, getiteld "The Tanker", werd gebundeld met Zone of the Enders, wat bedoeld was om een hype te genereren, en jongen, wat waren de mensen hyped. De demo bood een voorproefje van een van de meest verwachte sequels van videogames, en stelde niet teleur. De gameplay, boordevol actie en sluipend, bevatte first-person richten, gluren en schieten vanuit dekking, destijds allemaal nieuwe toevoegingen aan de franchise.
De legendarische spion en eersteklas soldaat Solid Snake krijgt de taak om een militair schip op de Hudson River te infiltreren. Het beste deel van die demo, hoe gek het ook klinkt, is het regeneffect. Dit detail was destijds behoorlijk overweldigend en beïnvloedde de manier waarop de speler kijkt in de eerste persoon. Kortom, goede demo's kunnen de sleutel zijn tot het succes van een volledige game, maar ze kunnen ook hun ondergang betekenen. Bedrijven moeten een evenwicht vinden door gameplay te delen met het publiek dat hen geïnteresseerd houdt en er tegelijkertijd voor te zorgen dat de gameplay consistent is met wat er in de volledige game wordt gepresenteerd.
