Ik ben er vast van overtuigd dat de originele *Hellraiser* uit 1987 zich staande houdt tussen de fundamentele pijlers van de horror, comfortabel naast titanen als *A Nightmare on Elm Street*, *Friday the 13th* en *Halloween*. Mijn vertrouwen wankelt echter ten aanzien van de volgende afleveringen. De franchise heeft een notoir rotsachtig traject doorstaan, waarbij talloze sequels zijn uitgegroeid tot vergeetbare direct-to-video-releases die de unieke charme en glorieus macabere nieuwsgierigheid wegnemen die de vroege films definieerden.
Trouw aan de titel heeft *Hellraiser: Revival* van Sabre Interactive tot doel de hele serie nieuw leven in te blazen, door het concept terug te brengen naar zijn roots en te dienen als een interactief eerbetoon aan het baanbrekende werk van Clive Barker. Nu ik deze first-person survival-horrortitel tot het einde heb uitgespeeld, kan ik vol vertrouwen zeggen dat dit de langverwachte heropleving markeert waar de fanbase al tientallen jaren op wacht. Dat gezegd hebbende, bevat het wel een handvol specifieke voorbehouden.
We hebben zulke bezienswaardigheden om je te laten zien
*Hellraiser: Revival*, voorzien van een officiële M-rating van de ESRB, dompelt spelers onmiddellijk onder in intens terrein, waarbij de spanning van de spanning net boven het bloedige oppervlak gedurende de volledige duur van acht uur behouden blijft. De game begint met een substantieel filmpje waarin de hoofdpersoon, Aidan Lynch, en zijn partner, Sunny, verwikkeld zijn in intimiteit die de karakteristieke onconventionele smaak van de serie volgt. Aidan haalt een herkenbare metalen puzzeldoos tevoorschijn en gebruikt deze om bloed uit Sunny te halen, een handeling die de legendarische Cenobieten oproept – die iconische demonen die ook engelen van sensatie zijn. Deze angstaanjagende mensachtige figuren slepen Sunny naar hun helse rijk, het Labyrint, en zetten daarmee Aidans wanhopige missie in gang om zijn vriendin te redden, ongeacht de prijs die hij moet betalen.
Het is uiterst belangrijk om vooraf te zeggen dat Hellraiser: Revivalis niet voor bangeriken is. Er is volledige frontale naaktheid, expliciete seks, expliciete martelscènes, grote hoeveelheden bloed en ingewanden, en dat is alleen in de eerste 20 minuten van het spel. Het wordt alleen maar erger naarmate het spel vordert, met drugsgebruik, BDSM-beelden, verwijzingen naar seksueel geweld en nog veel meer dat volledig te zien is tijdens de loop van Hellraiser: Revival.
Voor iemand die nog nooit een Hellraiser-film heeft gezien, zou deze onmiddellijke en aanhoudende aanval van grafische inhoud hen gemakkelijk kunnen afwijzen, en ze zouden niet verkeerd zijn als ze denken dat het allemaal een beetje meedogenloos aanvoelt. Maar voor oude fans van Hellraiser klinkt dit misschien precies wat ze zoeken. In de kern is Hellraiser een serie die draait om pijn, plezier en de relatie van de mensheid met beide. Hoewel deze kernprincipes al tientallen jaren als oppervlakkige waarde worden beschouwd, begrijpt Hellraiser: Revival dat er een doel achter dit alles moet zitten: dat seks en bloedvergieten kunnen worden gebruikt voor meer dan alleen shockwaarde als het om de juiste karaktermotivaties wordt gewikkeld en een overtuigende verhalende context krijgt.
Afbeelding via Sabre Interactive
Het verhaal van Hellraiser: Revival is niet genrebepalend, de personages zijn niet de meest complexe en het einde voelt nogal abrupt aan. Maar het levert wel enkele intrigerende wendingen op. Het houdt een strakke focus op het overkoepelende verhaal, en het allerbelangrijkste: het blijft trouw aan de kernwaarden en thema’s van het bronmateriaal, terwijl het in staat is deze voldoende diepgang te geven om hun anders inherent onaangenaam bestaan te rechtvaardigen. Sterker nog, ik zou zeggen dat Hellraiser: Reviv het meest authentieke deel in de serie is sinds de jaren 90.
Naast het inzicht dat de kenmerkende grafische inhoud van de serie gebaseerd moet zijn op persoonlijke belangen en moet worden verheven met lichte verkenningen van theologie en menselijkheid, herbergt Hellraiser: Revival een ton aan fanservice, waarvan de overgrote meerderheid zich verdiend voelt. De originele set van vier Cenobites is terug en klinkt en ziet er precies zo uit als in de eerste twee Hellraiser-films, net als The Labyrinth en de Leviathan. Er zijn talloze visuele en tekstverwijzingen naar de gebeurtenissen in de hele franchise, en er zijn zelfs enkele diepgaande verwijzingen naar de overlevering uit de Hellraiser Epic-strips. Zonder iets te verklappen, maakt Hellraiser: Revival ook tal van zijn eigen, goedgeschreven toevoegingen aan het universum, die allemaal perfect passen bij de vooraf gevestigde kennis en tegelijkertijd iets nieuws en echt interessants bieden voor oude fans.
Een ervaring (niet helemaal) voorbij de grenzen
Vanuit gameplay-oogpunt is Hellraiser: Revivalis in wezen een spel met twee zeer complementaire helften. De helft van de looptijd van Revival is gewijd aan het verkennen van het buitenaardse Labyrint. Spelers moeten door veranderende gangen navigeren, ontsnappen aan geestverruimende kamers die zijn ontworpen om met Aidans diepste angsten te spelen, en omgevingspuzzels oplossen met behulp van de Genesis-configuratie, de unieke variant van deze game op de iconische puzzeldoos uit de serie.
Deze Labyrinth-sequenties zien er altijd visueel indrukwekkend uit dankzij een aantal uitstekende licht- en misteffecten die de look en feel van het M.C. Escher-achtige landschap van Hellraiser 2 vastleggen en moderniseren. Hoewel de gameplay in deze reeksen vaak heel eenvoudig is, voelt het nooit repetitief aan vanwege de boeiende verhaallijnen die spelers door het doolhof leiden.
Hellraiser: Revival's LabyrinDit is ook de thuisbasis van enkele van de meest meeslepende achtervolgingsscènes die ik heb meegemaakt in een first-person survival-horrorspel. Op onvoorspelbare punten in het verhaal van Hellraiser: Revival komen spelers oog in oog te staan met de Cenobite die bekend staat als Chatterer, de engste van de oorspronkelijke vier Cenobieten, althans naar mijn mening. Het onderscheidende kenmerk van de Chatterer is zijn blootliggende tanden die snel tegen elkaar klinken, waardoor een continu klikgeluid ontstaat. Tijdens deze achtervolgingen achtervolgt de Chatterer de speler langzaam door het Labyrint, waarbij het diepgewortelde geluid van zijn tanden weerkaatst tegen de stenen muren en spelers voortdurend herinnert aan zijn dodelijke aanwezigheid. Een toch al intense reeks wordt nog beter gemaakt door het creatieve gebruik van de veranderende aard van het Labyrint en het vermogen van de Chatterer om te teleporteren in een flits van verblindend licht, waardoor spelers te allen tijde waakzaam moeten blijven.
Afbeelding via Sabre Interactive.
De andere helft van de gameplay-loop van Hellraiser: Revival is een survival-actie-horror-ervaring die een zeer bekende formule volgt. In de echte wereld moet Aidan zich een weg banen door een uitgebreid complex dat wordt beheerd door de Scarlet Church, een moorddadige sekte die geobsedeerd is door de Cenobieten en de Leviathan/Revealer.
In de gameplay banen spelers zich hier zorgvuldig een weg door een reeks griezelige, goed gedetailleerde en gevarieerde omgevingen, waarbij ze elke hoek van het level afspeuren op zoek naar nieuwe contactwapens, munitie, knutselmaterialen en andere nuttige bronnen die de afgelopen dertig jaar een belangrijk onderdeel van het survival-horror-genre zijn geworden. In het grootste deel van Hellraiser: Revival's echte wereldsegmenten verkennen spelers een onderling verbonden gebied en vinden ze belangrijke items om verder te komen. Er is niets revolutionairs aan deze niveaus, maar ze zijn vooral leuk om te verkennen en een Resident Evil 4-achtige handelaar biedt een sterke stimulans om elke centimeter van elk niveau te controleren. De algehele balans tussen Labyrinth en real-world sequenties – en de visuele en gameplay-variatie die je in elke sequentie aantreft – geeft Hellraiser: Revivala een zeer boeiend, natuurlijk tempo.
Clive Barker's Hellraiser Revival-persafbeelding 6
Helaas zijn de gevechten van Hellraiser: Revival lang niet zo verfijnd als het levelontwerp en de verkenning ervan. Als overlevingsactie-horrorspel geeft Hellraiser: Revival spelers toegang tot een volledig arsenaal aan contactwapens en geweren. Over het geheel genomen voelen deze wapens bevredigend om te gebruiken, waarbij wapens met bladen en botte wapens zwaar en responsief aanvoelen, en afstandswapens voldoende krachtig aanvoelen tegen menselijke sekteleden. De telekinesekrachten van de Genesis-configuratie maken ook de weg vrij voor een aantal bevredigende momenten in totale gevechten.
Stealth-georiënteerde gameplay voelt echter ongelooflijk ruw aan. Bij de meeste ontmoetingen in Hellraiser: Revival kunnen spelers onopgemerkt blijven en heimelijk vijanden uitschakelen met een takedown om het voordeel te behalen. De vijandelijke AI van Revival vernietigt die bedoeling vrijwel onmiddellijk. Als je door een vijand wordt opgemerkt, wordt je positie onmiddellijk aan elke vijand in het gebouw bekend gemaakt, ongeacht de zichtlijnen of zelfs als ze zich in dezelfde kamer bevinden. Eén vijand die een lijk ontdekt, heeft hetzelfde effect. Zelfs als je op een enkele pixel gebroken glas stapt, zullen vijanden van aan de andere kant van het gebouw een dubbeltje aanzetten en zonder aarzelen kogels op jouw exacte locatie laten regenen. Door deze extreem plotselinge verandering in het AI-gedrag van de vijand en de wankele detectiemechanismen vroeg ik me vaak af waarom ik überhaupt een stealth-poging deed.
Een andere grote kritiek die ik heb op de gevechten van Hellraiser: Revival is de kleine maar belangrijke verzameling baasgevechten in de game. Alle baasgevechten van Hellraiser: Revival zijn kogelsponzen die zijn ontworpen om al je zuurverdiende hulpbronnen te stelen. Dat is misschien standaard voor een survival-horrorspel, maar het is het gebrek aan creativiteit dat deze ontmoetingen zwaar weegt. Hoewel de verschillende monsters er allemaal toepasselijk grotesk uitzien, komen hun gevechten allemaal neer op dezelfde cyclus van twee aanvallen die extreem gemakkelijk of vrijwel onmogelijk te ontwijken is. Dit leidt ertoe dat baasgevechten ongelooflijk repetitief en saai aanvoelen, waarbij spelers langzaam heen en weer schieten en vijf minuten achter elkaar wegschieten, of dat ze zich bizar frustrerend voelen, waarbij de baas zo grillig beweegt dat zijn aanvallen vreemd genoeg moeilijk zijn waar te nemen en op te reageren. En dat is voordat er insecten de kop opsteken.
Een verspilling van goed lijden
Kort gezegd: Hellraiser: Reviv is een van de meest buggistische games die ik in een hele tijd heb gespeeld. Terwijl het eerste derde deel van Revival zich zeer goed gepolijst en van hoge kwaliteit voelde in termen van technische prestaties op een basis-PS5, werd de rest van de game geplaagd door visuele en audioproblemen.
Het meest voorkomende probleem dat ik ondervond tijdens het spelen van Hellraiser: Revival was dat het geluid plotseling wegviel. Zware metalen deuren die duidelijke fysieke inspanning van Aidan vereisten, werden geruisloos geopend, lopen door water veroorzaakte soms geen geluid, en er is één specifiek type vijand dat nooit piepte tijdens een van zijn standaardaanvallen of de vier keer dat ik er tegen vocht, vastpakte. Hellraiser: Revival had ook last van herhaalde audiosynchronisatieproblemen, waarbij geluidseffecten en dialoog een seconde of twee speelden nadat ze bedoeld waren. Deze consistente audioproblemen braken herhaaldelijk mijn onderdompeling en namen vaak de spanning volledig weg uit een overigens zeer sfeervolle en intense reeks.
Ook in de tweede helft van de game waren er veel visuele problemen te zien. Interactieve objecten zweefden vaak in de lucht na gebruik van telekinese, muurtexturen kwamen niet overeen met de aangrenzende textuur en flitsten merkbaar, en Aidan verloor vaak zijn vingers en wapen in tussenfilmpjes van de eerste persoon, en verloor af en toe zijn haar in films van derden. De stoffenfysica van de Cenobieten werd ook in bijna elk filmpje afgeluisterd.
Mybase PlayStation 5 playthrough ontbeerde ook enige controllertrillingen gedurende het overgrote deel van de duur, wat vooral merkbaar werd bij het gebruik van wapens die sterke feedback zouden moeten hebben, zoals de SMG en het jachtgeweer. Een goede DualSense-integratie komt soms vlak voordat spelers de game in handen krijgen, maar dit voelde onbedoeld, aangezien de instelling Haptic Feedback Intensity op 100% stond in het eigen menu van de game.
Uiteraard kunnen al deze problemen worden opgelost met een day-one-patch of in een reeks updates na de lancering. Maar ik kan alleen de build beoordelen die ik heb gekregen, en ik zou liegen als ik zou zeggen dat deze bugs geen ernstige invloed hadden op mijn moment-tot-moment-plezier van tweederde van het spel.
Mijn reactie op *Hellraiser: Revival* is een allegaartje. In wezen is het een goed gestructureerde en vakkundig vervaardigde survival-horrortitel die de rauwe essentie van het bronmateriaal met opvallende authenticiteit vastlegt. De ervaring wordt momenteel echter ondermijnd door meeslepende bugs, gebrekkige AI van de vijand en matte baasontmoetingen. Hoewel mijn bekendheid als *Hellraiser*-fan voldoende waardering opleverde voor de kernkwaliteit ervan om door het labyrint te navigeren, aarzel ik om de reis van harte aan te bevelen aan degenen die nieuw zijn in de franchise.
