Binnen slechts een paar uur nadat ik Metro2039 had bekeken, waren mijn gasmaskerfilters bijna uitgeput en ontbrak het mij aan de benodigdheden om nog meer, dreigende verstikking te veroorzaken – toch bleef ik vooruitgaan. Ik kende het pad dat het verhaal vooruit zou helpen en me uiteindelijk zou beschermen tegen de giftige lucht van het post-nucleaire oppervlak, maar ik aarzelde om het te volgen. In plaats daarvan concentreerde ik me op het zoeken naar extra knutsel- en overlevingsmateriaal, het oplossen van meer puzzels, het vinden van wapenschema's en het verzamelen van meer van de kenmerkende 'bevroren verhalen' van de serie: de verhalen over het milieu. Als een oude Metro-fan heb ik geleerd dat geduld en grondigheid de moeite waard zijn. Die overtuiging dwong me om meedogenloos mijn grenzen te testen in Metro2039 totdat ik geen andere keus had dan door te gaan.
Uiteindelijk ging ik door en Metro2039 trok me dieper mee in een heropleving van de bovennatuurlijke elementen die de originele games bepaalden. Op een gegeven moment wist ik niet zeker of ik nog steeds Metro2039 speelde of een pure horrortitel, toen de omgeving voor mijn ogen begon te kromtrekken en het pad voor me zo donker was dat ik geen drie meter vooruit kon kijken. Het was precies de Metro die ik me herinnerde, maar op de een of andere manier donkerder, meeslepender, meeslepender en veel meer bedoeld om me kwetsbaar te laten voelen dan ik had verwacht. Bovenal voelde mijn tijd in Metro2039 alsof de serie terugkeerde naar zijn roots en tegelijkertijd nieuwe manieren ontdekte om verkenning en overleving weer gevaarlijk gespannen te laten voelen.
Metro2039 verandert verkenning in een overlevingspuzzel
Mijn eerste indrukken van *Metro 2039* begonnen in de levendige gangen van het station van Sevastopolskaja, waar het mijn directe doel was om naar de oppervlakte te stijgen om de confrontatie aan te gaan met de bende van Kaban, het grootste gevaar van het station. Voordat ik die beklimming maakte, pauzeerde ik even om de rijk gedetailleerde omgeving in me op te nemen, onmiddellijk teruggevoerd naar het piektijdperk van de franchise, waar de ondergrondse wereld levendig, responsief en echt tastbaar aanvoelde. Mijn reis met de serie begon in 2010 met *Metro 2033*, en de factor die mij onmiddellijk boeide was de organische manier waarop NPC's op mijn aanwezigheid reageerden - een nuance die zelden in andere titels wordt aangetroffen. Nu ik *Metro 2039* heb meegemaakt, kan ik bevestigen dat dit kenmerk intact blijft in de moderne inzending, zo niet nog verder wordt verhoogd door superieure visuele betrouwbaarheid en animatiekwaliteit.
Ondanks de aantrekkingskracht van de omgeving begreep ik de urgentie van mijn missie, dus ging ik naar de wapenmaker om een wapen veilig te stellen, en bereidde ik me uiteindelijk voor om de oppervlakte te doorbreken voor wat nog steeds een van de meest overtuigende aspecten van de franchise is: verkenning. Het is veilig om te zeggen dat 4A Games de verwachtingen heeft overtroffen met het verkennende ontwerp van *Metro 2039*, waarbij met succes een genuanceerd evenwicht is gevonden tussen de uitgestrekte vrijheid van *Metro Exodus* en de ingewikkelde ecologische rijkdom van eerdere delen.
Als mijn eerdere opmerkingen het nog niet duidelijk hebben gemaakt, was de hoeveelheid inhoud zo groot dat mijn camerafilters droog begonnen te raken. Dit is echter niet alleen een kwestie van geografische schaal; het gaat om de mate van geduld die *Metro 2039* vereist. Bijna elke zone zit boordevol minutieuze details, verborgen voorraden en latente geheimen, waardoor een gehaast tempo als een vergissing aanvoelt. Zoals bij elke voorgaande *Metro*-titel vereist het overleven van de komende uitdagingen een nauwgezet onderzoek van de omgeving, hoewel deze grondigheid je onvermijdelijk blootstelt aan de verschrikkingen die op de loer liggen in de post-apocalyptische woestenij.
4A Games heeft zijn eigen normen overtroffen met het verkennende raamwerk van *Metro 2039*, en heeft daarmee een perfect compromis bereikt tussen de brede openheid die te zien is in *Metro Exodus* en de compacte, ecologische verhalen uit de eerdere hoofdstukken van de serie.
Onmiddellijk nadat ik boven water kwam, zette ik het hoofddoel opzij en liet mij leiden door nieuwsgierigheid. Door van het kritieke pad af te wijken, bracht ik tijd door met mijn gasmaskerfilter, verzamelde ik munitie voor toekomstig gebruik en riskeerde ik zones binnen te gaan met stralingsniveaus die zo intens waren dat de visuele en auditieve signalen me binnen enkele seconden zouden overweldigen. Toch vond ik op die omwegen vaak de benodigdheden die mij in leven hielden: materialen voor extra filters en medicijnkits, munitie en andere essentiële benodigdheden. Dus zelfs toen ik wist dat het verkennen van een ander verlaten gebouw mijn situatie zou kunnen verslechteren, hield ik de mogelijkheid open dat de inhoud ervan het risico zou kunnen rechtvaardigen.
Metro 2039 heeft deze risico's verder aangemoedigd door van verkenning meer te maken dan alleen opruimen. Het ene gebouw kan een wapenschema bevatten, terwijl het andere een afgesloten kamer kan bevatten met een viercijferige code die ik moest afleiden door de omgeving te inspecteren. De nieuwe UV-zaklamp bleek van onschatbare waarde en onthulde markeringen en verborgen aanwijzingen die anders onzichtbaar waren, inclusief de gegevens die nodig waren om die codes te kraken. In andere gevallen kon ik hangsloten breken, een snijbrander gebruiken om gelaste deuren te doorbreken, of verzwakte muren opblazen met een doorbrekende lading, dus ik kwam er al snel achter dat een ogenschijnlijk ontoegankelijk kenmerk niet noodzakelijkerwijs betekende dat het verboden terrein was.
Deze dynamische transformatie transformeerde de verkenning in een overlevingspuzzel op zich. Ik merkte dat ik voortdurend het intense verlangen om te ontdekken wat er om de volgende hoek lag in evenwicht hield met de afnemende middelen die nodig waren om het te bereiken, terwijl ik tegelijkertijd mijn filtertimer en stralingsniveaus in de gaten hield. Cruciaal was dat ik leerde mijn omgeving actief te interpreteren. Een bijzondere markering op een muur kan de noodzaak van UV-licht aangeven, een alledaags bouwwerk kan een doorgang naar een andere locatie verbergen, en een desolaat tafereel kan een van de ‘bevroren verhalen’ van Metro 2039 onthullen als ik lang genoeg pauzeer om de gebeurtenissen samen te vatten. Dit bevordert een verkenningslus waarin nieuwsgierigheid consequent wordt beloond, zelfs als het bevredigen van die nieuwsgierigheid een dodelijk risico met zich meebrengt.
Metro 2039 biedt talloze overlevingsstrategieën
Gevechten in Metro 2039 voelen als een verdere manifestatie van de focus van de game op geduld, aangezien veel van mijn meest memorabele ontmoetingen al begonnen lang voordat ik een schot afvuurde. De militaire basis van Kaban diende als goed voorbeeld tijdens mijn preview en bood de mogelijkheid om vanaf de perimeter te verkennen, het aangrenzende Sniper-gebouw te gebruiken voor een hoog uitkijkpunt, een sluipende toegang te zoeken of eenvoudigweg de hoofdingang te doorbreken en deel te nemen aan vuurgevechten. Door de verscheidenheid aan benaderingen voelde ik me zelden gedwongen om tot één enkele oplossing te komen, en door extra tijd te besteden aan het analyseren van een zone kreeg ik doorgaans een beter inzicht in de uitdagingen die ons te wachten stonden.
Maar toen de vijandelijkheden eenmaal uitbraken, bood *Metro 2039* talloze microbeslissingen. Elk type munitie had duidelijke voordelen - variërend van brandgevaarlijke revolvergranaten en jachtgeweren tot pantserdoordringende geweerkogels - wat betekende dat het geladen kaliber net zo cruciaal was als het vuurwapen zelf. Ik kon uit dekking leunen om mijn silhouet te minimaliseren, en bij weinig licht kon ik dankzij nachtzicht navigeren zonder een zaklamp te activeren, wat mijn positie effectief naar nabijgelegen vijanden zou hebben uitgezonden. Bijgevolg reageerde ik zelden alleen maar op gevechten; in plaats daarvan berekende ik voortdurend het aanvaardbare geluidsniveau, de gewenste mate van blootstelling en welke voorraden echt de moeite waard waren om uit te putten.
Nadat ik tijdens de preview verschillende wapens had getest, wist ik zeker dat de Shatun het meest formidabele wapen in het arsenaal is. De *Metro*-franchise heeft historisch gezien stealth als de optimale aanpak geprioriteerd, grotendeels omdat het hulpbronnen spaart, en de Shatun maakt perfect gebruik van deze strategie. Dit nieuwe, stille, pneumatische wapen met pompactie lanceert krachtige, terughaalbare boren die vaak doelen uitschakelen met een enkele, goed gerichte aanval. Als fervent stealth-speler die gedijt op dat gevoel van onoverwinnelijkheid, vond ik het nieuwe wapen onweerstaanbaar. Het spel erkent de dodelijkheid van deze bescheiden projectielen door ze extreem duur te maken om te vervaardigen, waardoor ik elke afgevuurde kogel nauwgezet moet verantwoorden.
De gevechten in *Metro 2039* dienen als een verdere manifestatie van de focus van het spel op geduld, aangezien een aantal van mijn meest memorabele confrontaties hun oorsprong vonden lang voordat ik ooit mijn wapen had afgevuurd.
Uiteindelijk neigde ik naar de Shatun, maar Metro2039 gaf me nooit de illusie dat het één allesomvattende oplossing was. Menselijke tegenstanders konden me nog steeds dwingen mijn tactiek te veranderen als ik werd opgemerkt, terwijl mutanten heel andere obstakels introduceerden die niet altijd een geduldig, stil schot mogelijk maakten. In het riool kwamen de Shatun bijvoorbeeld vaak tekort, waardoor ik mijn jachtgeweer moest trekken en alert moest blijven om te overleven. Tussen die hechte ontmoetingen en de meer open confrontaties met bandieten door, bleef ik wapens, munitie, stealth en regelrechte agressie uitwisselen om aan te passen aan wat de situatie ook vereiste.
Dat was waarschijnlijk wat mij het meest opviel tijdens de preview. Het ging niet alleen om het hebben van meer manieren om te doden; het ging erom dat het spel me voortdurend aanspoorde om na te denken over mijn aanpak. Het onderzoeken van een gebied, het vinden van een beter toegangspunt, het selecteren van de juiste munitie, het beslissen of je verborgen wilt blijven en herkennen wanneer een plan was mislukt, het werd allemaal onderdeel van de ontmoeting. Net zoals verkenning een kernelement was, was schieten slechts een stukje van een grotere overlevingspuzzel.
Metro2039 keerde mijn nieuwsgierigheid tegen mij
Hoewel Metro2039 indruk op mij maakte met zijn verkenning en gevechten, bereidde het me niet voor op hoe diep het in de bovennatuurlijke kant van de serie zou leunen. Mijn preview leidde me naar een verlaten kleuterspeelplaats, al griezelig in een apocalyptische setting, vooral nadat het stationpersoneel had gewaarschuwd dat het vermeden moest worden en mutanten er uit de buurt leken te blijven. Dat wakkerde mijn nieuwsgierigheid alleen maar aan, en toen ik eenmaal het schoolgebouw binnenstapte, voelde het alsof ik in een heel ander spel terechtkwam.
De meest passende vergelijking die in je opkomt is een spel als *Layers of Fear*. Hoe dieper ik me in de kleuterschool waagde, hoe meer mijn vertrouwen in wat ik zag erodeerde. De toch al smalle gangen en kamers voelden nog verstikkend aan; licht misleidde voortdurend mijn ogen, en de omgeving leek te veranderen als ik niet keek. Ik stapte door een deuropening, draaide me om, en plotseling nam een muur die ruimte in beslag. Gefluister dreef door de duisternis, het gelach van kinderen in de verte weergalmde vlakbij, en het spel zorgde zelfs voor een sprong in mijn richting. Na verloop van tijd werd ik elke keer dat ik door een van de krappe gaten van het gebouw moest kruipen, echt ongemakkelijk, onzeker over wat er achter me zou kunnen schuilen of wat er halverwege achter me zou kunnen staan.
Wat de hele ervaring versterkte, was hoe de game een deel van de controle begon weg te nemen die *Metro 2039* mij de afgelopen uren had bijgebracht. Elektronica was onbetrouwbaar in de kleuterschool, wat betekende dat mijn vertrouwde aansteker een van de weinige betrouwbare gereedschappen werd. Op een gegeven moment moest ik zelfs midden in een kamer een kaars aansteken, en dat had iets verontrustend ritueels, ook al begreep ik niet helemaal waar ik aan begon. Tegen die tijd was *Metro 2039* verder gegaan dan alleen het plaatsen van mij in een donker gebouw vol griezelige geluiden; het had de omgeving zelf in een vijandige, onvoorspelbare kracht veranderd.
Het moeilijkste was dat de game al urenlang mijn nieuwsgierigheid had aangewakkerd. Tot dat moment kon het kruipen door een muuropening, het volgen van een vreemde markering of het ronddwalen in een onbekend gebied me belonen met knutselmateriaal, een wapenblauwdruk, een puzzel of een van de subtiele milieuverhalen die de wereld van *Metro* zo boeiend maken. De kleuterschool nam dat instinct over en keerde het tegen mij. Ik wilde nog steeds weten wat er om de volgende hoek lag en wat hier was gebeurd, maar voor de eerste keer wist ik niet zeker of ik echt het antwoord wilde zien.
Hoewel Metro2039 indruk op mij maakte met zijn verkenning en gevechten, was ik er niet op voorbereid hoe diep het uiteindelijk in de bovennatuurlijke elementen van de serie zou duiken.
Metro heeft altijd het helderst geschenen als de wereld het gevoel heeft dat hij al bestond lang voordat ik arriveerde en zal geheimen blijven verbergen, zelfs nadat ik ben vertrokken. De kleuterschool bracht een van die verhalen over zonder te pauzeren om elk detail uit te leggen. Door de kleedkamers, de stemmen, de verlaten school en al het andere dat zich om mij heen afspeelde, leverde het genoeg aanwijzingen op om mijn drang om het te begrijpen aan te wakkeren, maar liet het toch een groot mysterie achter. Hoewel ik me in dat gebouw niet op mijn gemak voelde, kon ik niet stoppen met vooruitgaan; dat zijn de momenten die mij sinds 2033 terug naar de Metro-serie hebben getrokken.
Praktische preview van Metro2039: laatste reflecties
Na het voltooien van mijn preview realiseerde ik me dat wat mij het meest opwindt aan Metro2039 is hoe sterk het weer als Metro aanvoelt, terwijl het me tegelijkertijd voldoende redenen geeft om erop te vertrouwen dat 4AGames niet tevreden is met alleen maar opnieuw kijken naar wat eerder is gelukt. Ik was voortdurend op zoek naar iets nieuws omdat ik niet kon stoppen met verkennen, uitzoeken hoe ik toegang kon krijgen tot gebieden die eerst onbereikbaar leken, mijn gevechtsstrategie aanpasten op basis van de beschikbare middelen en me uiteindelijk in een kleuterschool waagde die me deed twijfelen of ik nog steeds wilde blijven verkennen. Het is indrukwekkend om zo'n enorme hoeveelheid terrein te bestrijken in slechts een paar uur preview, en toch voelde alles samenhangend.
Ik heb slechts een klein deel van Metro 2039 gezien, dus er is nog steeds veel waarvan ik niet weet hoe alles in de volledige game samen zal komen. Als de rest hetzelfde evenwicht kan bewaren tussen de vrijheids- en overlevingsmechanismen van Metro Exodus en de donkerdere, vreemdere, meer claustrofobische kant van de originele Metro-games, zal ik het moeilijk vinden om het neer te leggen. Ik ging deze preview in in de hoop dat ik ervan zou genieten, want ik hou al van de serie sinds Metro 2033, maar ik had niet verwacht dat ik zo wanhopig weg zou komen om weer ondergronds te gaan en te zien wat Metro 2039 nog meer voor mij verbergt.
Metro 2039 staat gepland voor release in februari 2027 op pc, PS5 en Xbox SeriesX|S. OpenGames nam deel aan een digitale preview van Metro2039 via NvidiaGeForceNow.
