Ik voel me doorgaans niet aangetrokken tot retrotitels, vooral omdat ze naar mijn smaak vaak te ouderwets aanvoelen. Ik zal toegeven dat ik een behoorlijk verwende gamer ben, ook al was ik als kind verslaafd aan klassieke games - toen waren ze nog geen 'klassiekers' geworden. Ik ben er absoluut zeker van dat het opnieuw bekijken van The Legend of Zelda: Ocarina of Time op de N64 (een van mijn favorieten aller tijden) voor mij nu een hele opgave zou zijn, gezien de gedateerde graphics en mechanica ervan. Gelukkig is de remake van Ocarina of Time in aantocht, maar dat is een kanttekening. Wat ik wil benadrukken is mijn algemene afkeer van retrogames, en toch heb ik net tijd doorgebracht met een van de heerlijkste, verrassend meest opwindende actie-RPG's op Steam, die opzettelijk is gemaakt om de look en feel van een ervaring uit het N64-tijdperk op te roepen.
Mouseward is zo duidelijk als een zielsgenoot maar kan krijgen, en dat uitgeklede ontwerp is precies wat mij nu al overtuigt. Mouseward, gemaakt door Finite Reflection Studios en nog steeds zonder lanceringsdatum, plaatst je in de poten van een toegewijde Mouse Guard die tijdens zijn dienst omkwam, maar weer tot leven werd gewekt door de mystieke energie van een rampzalige sterrenval die het rijk verbrijzelde. Nadat je het koninkrijk opnieuw moet verdedigen, kom je uiteindelijk terecht in een omgeving die aanvoelt als Ocarina of Time, opnieuw vormgegeven als een zielsachtige N64-stijl. Nadat ik de Mouseward-demo op Steam had geprobeerd, was de grootste verrassing niet alleen hoe goed deze elementen samenvloeien, maar ook hoe weinig het eigenlijk nodig heeft buiten de basisprincipes om mij te laten ontdekken, vechten en mezelf er voortdurend van te overtuigen dat ik zal stoppen na "nog maar één" gebied.
Mouseward heeft de basisbeginselen onder de knie, en dat is eigenlijk alles wat nodig is
Geef Mouseward's demo een kijkje op Steam
Hoofdpersoon zit bij een kampvuur in Mouseward
Door Mouseward als een zielsachtig label te bestempelen, zou je een veel ingewikkelder ervaring kunnen verwachten dan wat de demo daadwerkelijk oplevert. De gevechten voelen eenvoudig aan voor een actie-RPG: uithoudingsvermogenbeheer weegt het grootste gewicht, terwijl de kernacties (aanvallen, ontwijken, blokkeren en pareren) het grootste deel van elke ontmoeting vormen. Ik heb nooit de behoefte gevoeld om de vechtmechanismen van Mouseward te ontleden, wat voor mij een van de leukste aspecten was. Ik zou gewoon in de strijd kunnen springen. Het spel bestraft roekeloos spel; als ik mijn uithoudingsvermogen zou overbelasten en leegmaken om nog een treffer binnen te krijgen, zouden vijanden hiervan profiteren. Toch heb ik nooit de behoefte gevoeld om veel tijd te besteden aan het beheersen van een ingewikkeld systeem voordat ik plezier kon maken.
Er is behoorlijk wat variatie, vooral als Mouseward nieuwe wapens begint uit te delen. De demo biedt een zwaard, een dolk en een extra grote grote hamer die er komisch enorm uitziet op de kleine hoofdrolspeler, en elk voelt duidelijk genoeg aan om snel mijn favoriet te identificeren. Later kreeg ik ook een boog, die niet alleen handig bleek voor gevechten op afstand, maar ook voor de interactie met omgevingsobjecten via pijlen. Nogmaals, niets overdreven complex, en dat lijkt opzettelijk. Mouseward biedt voldoende tools om te experimenteren zonder voortdurend nieuwe mechanismen te moeten leren, en gezien de overbelasting van veel moderne RPG's vond ik die aanpak echt verfrissend.
Hoofdpersoon die een pijl afvuurt op een vijand in Undertown in Mouseward
De manier waarop je een level omhoog gaat, werkt vrijwel hetzelfde. Verspreid over het spel zijn Fallen Stars te vinden, die je kunt besteden aan de vaardighedenboom van de Mouse Guard, terwijl munten worden verzameld om items van de Mysterious Merchant te kopen. Er kunnen ook verschillende uitrustingsstukken worden ontdekt en uitgerust, en het aantrekken van een volledige set levert een extra voordeel op. Ik waardeerde dit omdat het me een stimulans gaf om op te merken wat ik oppikte zonder de apparatuur te veranderen in een enorme spreadsheet met getallen die voortdurend moesten worden geanalyseerd telkens wanneer er iets nieuws viel. Ik keek nog steeds naar mijn uitrusting en overwoog mijn opties, maar het voelde nooit alsof Mouseward het avontuur dwong te pauzeren voor voorraadbeheer.
Een ding dat het vermelden waard is, is dat de uitrusting alleen kan worden verwisseld terwijl je bij een kampvuur rust, dat ook dient als Mouseward's versie van het bekende zielenachtige controlepunt. Dat geeft wat meer gewicht aan wat ik wil uitrusten voordat ik weer op pad ga, ook al is het uitrustingssysteem zelf nog steeds vrij eenvoudig te begrijpen.
Zelfs de vaardighedenboom voelt in de demo opzettelijk beperkt aan, en dat beschouw ik als positief. Fallen Stars geven je nog een motief om te verkennen, omdat ze allemaal een kans bieden om de Mouse Guard te versterken, en die link tussen progressie en ontdekking was een belangrijke factor die me vooruit hield. Ik begon routes te onderzoeken die ik normaal gesproken in andere titels zou negeren, omdat ik wist dat er een redelijke kans was dat ik iets nuttigs zou vinden. Munten, Fallen Stars, verborgen side-quests en diverse geheime items liggen overal verspreid, dus ik stopte er al snel mee om aan te nemen dat het meest voor de hand liggende pad het enige haalbare was.
Mouseward's N64 World is waar ik echt verslaafd raakte
Door de verkenning en het levelontwerp kreeg ik voor het eerst die Ocarina of Time-sfeer. Hoewel Mouseward duidelijk het uiterlijk heeft van een N64-titel, grijpt de manier waarop de ruimtes zijn ingedeeld ook terug naar die periode. Ik bleef objecten hoog boven of ver weg in de verte spotten en probeerde een route te bedenken om ze te bereiken, en de kaart bleek veel verticaler te zijn dan ik had verwacht. Er zijn verborgen richels, ladders, touwen die je met pijlen kunt doorsnijden, en routes die uiteindelijk teruggaan naar plaatsen die je al hebt bezocht. Ik vind het heerlijk om een sluiproute te ontdekken, maar dan te beseffen dat ik daardoor terugkom in een gebied dat ik al veel eerder heb verkend, en Mouseward gaf dat gevoel vrijwel onmiddellijk.
Ik heb nooit echt het gevoel gehad dat ik moest worstelen met de gevechtsmechanismen van Mouseward, en die eenvoud was eerlijk gezegd een van de aspecten die ik het leukst vond.
Wat mij echt aantrekt, is simpelweg in deze wereld zijn. Het heeft een vage, vreemd geruststellende sfeer, en als je als een kleine muis speelt, voelt alles enorm groot aan. Torenhoge bomen doemen boven mijn hoofd op, gebouwen rijzen ver boven mij uit en naast de Muizenwacht lijken veel vijanden gigantisch. Dit gevoel van schaal past perfect bij de dikke graphics in N64-stijl; de retro-esthetiek voelt nooit als een gimmick die erin wordt gegooid, omdat vintage games trendy zijn. In plaats daarvan verbetert het de sfeer, wat waarschijnlijk de reden is waarom iemand zoals ik (normaal gesproken huiverig voor retro-achtige games) er zo van genoot.
Overzicht van Undertown in Mouseward
Ik denk dat dat ook de reden is waarom ik moeite had om de demo opzij te zetten. Er lag niet bij elke beurt een enorme onthulling op de loer, en ik ontgrendelde ook niet elke tien minuten een geheel nieuw niveau van het spel. In plaats daarvan stuitte ik steeds op een nieuwe route die ik nog niet had geprobeerd, een verborgen verzamelobject waarvan ik niet zeker wist hoe ik het moest bereiken, of een andere deuropening die nieuwsgierigheid opwekte naar wat daarachter lag. Toen ik daar eenmaal aankwam, viel mijn aandacht op iets anders en ging ik door. Hoewel elk element op zichzelf vrij eenvoudig is, slaagde Mouseward er op de een of andere manier in om die lus veel langer vol te houden dan ik had verwacht.
Ik kan natuurlijk niet zeggen hoe goed die eenvoud zich zal vertalen in de volledige release, vooral omdat Mouseward nog steeds geen startvenster heeft en de demo alleen het vroege segment van zijn wereld laat zien. Van wat ik heb meegemaakt, wil ik echter niet dat het spel dramatisch complexer wordt. Meer zones om rond te dwalen, extra uitrusting en Fallen Stars om op te jagen, plus voldoende gevechtsdiepte om gevechten boeiend te houden, zouden ideaal zijn. Mouseward heeft al het gevoel dat iemand een actie-RPG uit het N64-tijdperk heeft genomen, deze in een fundamenteel zielsachtig raamwerk heeft gewikkeld en de drang heeft weerstaan om hem te overbelasten. Die terughoudendheid alleen al is meer dan voldoende om mij geïnteresseerd te houden.
Mouseward is momenteel beschikbaar voor verlanglijst op Steam.
