Hoewel third-person shooters worden overschaduwd door hun first-person-tegenhangers, genieten ze nog steeds van een solide schare fans, waarbij elk jaar een aantal opmerkelijke titels verdwijnen. Toch heeft het genre zijn hoogtepunt in de jaren 2020 nog niet bereikt, dus je moet terugkijken om de echte TPS-briljantie te vinden. Afgezien van instanthits als MassEffect en GearsofWar, kenden veel van de beste third-person shooters een moeilijke start.
Ik geef de voorkeur aan FPS-games boven third-person shooters, simpelweg omdat er meer zijn. Dat gezegd hebbende, heeft laatstgenoemde veel meesterwerken afgeleverd, maar slechts een handjevol behaalde het commerciële succes dat nodig was om het genre vooruit te helpen. Laten we een paar geweldige titels uitlichten die aanvankelijk niet succesvol waren (of nooit zijn gelukt).
"Niemand heeft gespeeld" is een beetje hyperbolisch, maar geen van deze games vond bij de lancering hun publiek. Ik heb het ook alleen over hun releaseperiode, aangezien de meeste in de loop van de tijd volgers kregen.
Spec Ops: The Line werd gezien als militair schietwerk.
Alleen om de status ervan als een opmerkelijke deconstructie te onthullen
Beste Third-Person Shooter-meesterwerken die niemand ooit heeft gespeeld 1
- Een meesterlijk vervaardigd juweeltje dat te lijden had onder slechte marketing en een toegevoegde multiplayer-modus.
In bepaalde opzichten leek Spec Ops: The Line ontworpen voor commerciële mislukking.
Dit juweeltje uit 2012, ingelijst als een conventionele militaire shooter en gelanceerd tijdens een periode van vermoeidheid van het publiek met standaard third-person-titels, kreeg een aanzienlijke promotionele blunder te verduren. Omdat 2K niet zeker wist hoe hij reclame moest maken voor de emotioneel belastende gameplay, probeerde hij de fanbase van Call of Duty en Gears of War het hof te maken, met behulp van trailers die reclame maakten voor een flitsend actiespektakel dat er simpelweg niet was.
Het is bekend dat 2K een heel andere studio inhuurde om een conventionele multiplayer te bouwen, iets dat volledig in strijd was met de singleplayer-campagne van Yager.
Spec Ops: The Line werd zo catastrofaal gelanceerd dat het voelde alsof de titel nooit was verzonden; Toch hielpen scherpe prijsverlagingen en pakketdeals er uiteindelijk toe een publiek te vinden, waardoor organische discussies de kop opstaken. Hoewel de mechanica niet uitzonderlijk is, levert de game een aangrijpend verhaal geïnspireerd door Heart of Darkness, een verhaal dat het ego van de hoofdpersoon en de autonomie van de speler ontmantelt, wat een van de meest memorabele zes uur durende ervaringen is in de categorie third-person shooter.
Zoals velen van jullie waarschijnlijk al weten, werd Spec Ops: The Line in 2024 uit de digitale winkels verwijderd vanwege licentiecomplicaties. Het is echt jammer dat de titel op deze manier eindigde, hoewel de blijvende invloed op de game-industrie onmiskenbaar blijft.
Vanquish is de beste third-person shooter aller tijden
PlatinumGames kan geen commercieel succes veiligstellen
Vechten tegen een gigantische robotbaas - Vanquish
- Afgezien van de platina-vloek konden de trailers en albumhoezen van Vanquish de titel niet onderscheiden van slechte releases zoals Quantum Theory en Dark Void.
Een tijdlang behield PlatinumGames een onberispelijke staat van dienst, waarbij elk project universele lof kreeg, maar de studio miste consequent het doel wat betreft de verkoop. Hoewel er weinig resultaten gegarandeerd zijn, bleef het patroon waarbij Platinum een veelgeprezen maar commercieel niet succesvolle titel opleverde, ongeveer tien jaar bestaan.
In 2010 was het third-person shooter-landschap gevormd door Gears of War, waarbij rigide conventies werden afgedwongen, zoals taillehoge betonnen barrières, vreemd geanimeerde sprints en vijandige AI die graag hun hoofd uit dekking verdrong. Ik wil benadrukken dat ik dol ben op Gears of War en elke maand graag een nieuw deel in die zin zou willen hebben, maar dat betekent niet dat elke nieuwe titel hetzelfde patroon moet herhalen. Vanquish brak met die beperkingen.
Vanquish is meer in lijn met moderne FPS-titels waarin beweging voorop staat dan met shooters uit die tijd. Vanquish is een snelle, op mobiliteit gerichte showcase die dekking opnieuw definieert en muren van je belangrijkste schuilplaats verandert in korte stops om je ARS-pak af te koelen. Over het mech-pak gesproken: het is bewapend met raketten waarmee je op je knieën over slagvelden kunt glijden, wat onderweg af en toe slow-motion-momenten oplevert.
Zoals de meeste Platinum-games is Vanquish gebouwd rond arcade-actie en stijlpunten. Bijgevolg zou de campagne binnen een paar uur kunnen eindigen of voor altijd kunnen voortduren, dankzij een eindbaas die een controller kapot kan maken.
Binary Domain was een absurd grote flop
Kijk verder dan de gimmick en je hebt een TPS-meesterwerk
Binair domein TSAR-gevecht schiet in tunnel
- Hoewel een gimmick aantrekkelijk kan zijn, mag deze de schaarse marketing van een game niet domineren.
Op de westerse markten besteedde Sega het grootste deel van zijn promotie-inspanningen aan het spraakopdrachtsysteem van Binary Domain, waardoor spelers hun AI-squadgenoten via een headset kunnen aansturen. Hoewel innovatief, overschaduwde de functie de kerngameplay en presteerde hij slecht. Bijgevolg concentreerden de eerste beoordelingen zich op de tekortkomingen ervan, en Sega communiceerde niet voldoende dat controllerinvoer ook werd ondersteund.
Hoewel Binary Domain de belofte van spraakgestuurde gameplay laat zien, schiet de titel uiteindelijk tekort. Als third-person shooter is het echter echt indrukwekkend. Wat het onderscheidt van een generieke, op dekking gebaseerde shooter is het werk van Ryu Ga Gotoku Studio, vooral op het gebied van vijandelijk ontwerp. In plaats van het gebruikelijke mep-een-molmechanisme zijn de robotvijanden van het spel zeer agressief, waardoor spelers lichaamsdelen moeten vernietigen om ze te ontmantelen, en velen overleven zelfs nadat ze ledematen hebben verloren.
Ondanks de tekortkomingen van de spraakopdrachtfunctie maakt Binary Domain nog steeds gebruik van zijn AI-bondgenoten via een vertrouwenssysteem dat uw leiderschap op het slagveld beoordeelt. Vriendelijk vuur en fouten hebben onmiddellijke gevolgen, en het systeem beïnvloedt het verhaal.
P.N.03 levert rauwe third-person shooter-adrenaline
De meest verkeerd ingeschatte inzending in de Capcom Five-line-up
Schieten op een baas in PN03
- Haastte zich naar de markt.
- Verkeerd geïnterpreteerd bij aankomst.
Capcom staat bekend om het samenstellen van een reeks van vijf titels voor de Nintendo GameCube, hoewel er uiteindelijk slechts vier werden uitgebracht nadat *Dead Phoenix* werd geschrapt. *Resident Evil 4*, *Viewtiful Joe* en *killer7* kregen allemaal vrijwel universele bijval, maar slechts één boekte enorm commercieel succes (het antwoord ligt voor de hand). *P.N.03* viel op als uitbijter en slaagde er niet in om zowel kritisch als qua verkoop indruk te maken.
Spelers besturen Vanessa Z. Schneider, een gelikte huursoldaat uitgerust met een gevechtspak, blasters en de vastberadenheid om een hele robotkolonie uit te roeien. Bij de release kreeg de eis dat Vanessa stil moest blijven tijdens het schieten aanzienlijke reacties, omdat het botste met de dynamische run-and-gun-stijl die je terugvindt in hybrides als *Devil May Cry*. Spelers worden gedwongen nauwkeurige ontwijkingsmanoeuvres uit te voeren, hun voeten op de grond te zetten, hun wapens los te laten en vervolgens te herpositioneren.
P.N.03* lijkt alleen een gebrekkige titel te zijn als je kijkt naar de normen van conventionele third-person shooters; in werkelijkheid functioneert het meer als een 3D-shoot-em-up met de esthetiek van een third-person actiespel. De verdedigende capaciteiten van Vanessa zijn opmerkelijk vloeiend en dienen eerder als de primaire motor van de gameplay dan als een pauze tussen de schietpartijen. Omgekeerd vereist het initiëren van een aanval een specifieke houding en actie, waardoor ze aan gevaar wordt blootgesteld. Impulsief handelen is geen optie.
Speciale vermelding: Shadows Of The Damned is een TPS-juweeltje
Het had buiten het domein van de third-person shooter moeten blijven
Schaduwen van de verdoemden
- Deze is lastig. Is Shadows of the Damned een meesterwerk van een third-person shooter? Of had het een klassieker kunnen worden als het geen third-person shooter was? De waarheid is dat het een mix van beide is.
Net zoals bij het samenstellen van de Avengers, bracht Shadows of the Damned een echt droomteam samen: Suda51 (No More Heroes), Shinji Mikami (Resident Evil 4) en Akira Yamaoka (Silent Hill). De shooter van Grasshopper Productions zit boordevol persoonlijkheid en bevat leuke third-person vuurgevechten die doen denken aan RE4 en nam spelers mee op een waanzinnig vermakelijke reis naar de onderwereld, allemaal vanuit het gezichtspunt van de Mexicaanse demonenjager Garcia Hotspur.
Helaas gedroeg Shadows of the Damned zich meer als een typisch Grasshopper-spel dan als een Resident Evil- of Silent Hill-release, wat resulteerde in een cultstatus na een teleurstellende lancering. Waarom gebeurde dit? Veel factoren hebben bijgedragen, maar de betrokkenheid van EA heeft waarschijnlijk niet geholpen.
Aanvankelijk was het project bedoeld als Kurayami, een sfeervolle horrortitel die zich richtte op melee-gevechten. EA stond erop om er een third-person shooter van te maken om beter tegemoet te komen aan westerse spelers, en drong aan op verschillende herschrijvingen die uiteindelijk het oorspronkelijke concept uithollen.
De creatieve inmenging die Suda’s oorspronkelijke artistieke visie ontnam, is precies de reden waarom de game is verschoven naar een third-person shooter. De betrokkenheid van Shinji Mikami heeft de gameplay waarschijnlijk behouden door voort te bouwen op de mechanische basis van RE4, waardoor een plezierig eerbetoon werd gecreëerd en een van de beste B-games ooit werd gemaakt. Toch had het meer kunnen bieden dan alleen een solide shooter met een gepolijste remaster.
