Gezien hoe nieuw het looter-shooter-genre is ontstaan, is de huidige populariteit ervan opvallend. In amper tien jaar tijd is de stijl geëxplodeerd, en de oorspronkelijke Borderlands-formule die de norm zette, bepaalt nog steeds grotendeels de ‘top-tier’-discussie.
Die schijnwerpers duwen waardevolle titels vaak in de schaduw, zelfs degenen die trots de naam Borderlands op hun cover dragen. De volgende selecties vertegenwoordigen enkele van de ingetogen maar authentieke pareltjes van deze opkomende looter-shooter-scene. Hoewel elke titel zijn eigen visuele smaak heeft (sommige herkenbaarder dan andere), zorgen ze allemaal voor die betrouwbare kick van het ruilen van je huidige wapen voor een nog beter wapen.
Borderlands: het pre-vervolg
Geen zwaartekracht, nieuwe Vault Hunters, nooit genoeg wapens
Borderlands De pre-sequel Handsome Jack vuurt zijn wapen af (1)
Beginnend met misschien wel de meest opvallend over het hoofd geziene titel in het genre, gedraagt Borderlands: The Pre-Sequel zich als een eigenaardigheid die kan worden omschreven als “meer Borderlands2” – een zin die kan worden gelezen als lof of afwijzing. Ik heb de negatieve interpretatie nooit begrepen, omdat ‘meer Borderlands2’ altijd een positieve verschuiving zou moeten betekenen; het is waar de serie schittert. Borderlands: The Pre-Sequel speelt zich af op Elpis, de maan van Pandora, en overbrugt de eerste twee games en vertelt hoe Handsome Jack van Hyperion-programmeur verandert in de meest memorabele slechterik van de serie.
2K Australia leidde deze franchise-inzending en hun toevoegingen veranderen het tempo en de sfeer van de serie op intrigerende manieren. De nieuwe Vault Hunters zijn solide, de dialoog is doordrenkt van 'verdwaalde' humor, Oz-kits transformeren vuurgevechten met lage zwaartekracht in verticale speeltuinen met boosts en slams, en nieuwe cryo- en laserwapens verrijken de buitcatalogus. Slag, een van Borderlands2’s meest grindy eindspelvereisten, is volledig verwijderd, maar iedereen die meer dan honderd uur in BL2 heeft doorgebracht, kan bevestigen dat deze omissie geen groot nadeel is, vooral niet in de latere fasen.
De Pre-Sequel is niet zonder gebreken. Er zijn enkele saaie, grijze maanlandschappen, de campagne leunt zwaar op backtracking en het eindspel voelt bijna onbestaande. Maar ondanks elk van deze tekortkomingen introduceert 2K Australia elementen die hartelijk worden verwelkomd, zoals de Claptastic Voyage DLC, die naar mijn mening de sterkste uitbreiding is die de serie ooit heeft uitgebracht en zelfs Tiny Tina’s Assault on Dragon Keep overtreft. Als de aantrekkingskracht van de Borderlands-formule ervoor zorgt dat spelers op zoek gaan naar nieuwe avonturen in dit genre, vertegenwoordigt Borderlands: The Pre-Sequel de meest onderschatte bron van die charme.
De beklimming
Een isometrische geweldig van 12 personen bij Neon Giant
De Ascent Ultimate Edition persafbeelding 6
Met de duidelijkste FPS-keuze uit de weg, is het de moeite waard om naar iets heel anders te gaan: The Ascent, een twin-stick looter-shooter die in de zomer van 2021 rechtstreeks op Game Pass werd gelanceerd, kreeg goede recensies en verdween vervolgens verrassend snel uit het gesprek. Dat is verdomd jammer, want deze inzending voldoet aan bijna alle eisen die een fan van het genre zich maar kan wensen, en doet dat met een enorme hoeveelheid stijl. De setting, een bedrijfsarcologie op de planeet Veles, waar de meeste inwoners contractarbeiders zijn, blijft een van de meest gedetailleerde cyberpunksteden op het gebied van gaming, punt uit.
Er is een RPG-laag die dieper gaat dan je zou verwachten, maar dat is maar goed ook. Cyberware-upgrades en augmentaties geven je build een nieuwe vorm door actieve vaardigheden te combineren die vijanden kunnen laten vliegen met passieve boosts, en vaardigheidspunten (plus een gestage druppel wapen- en pantserdrops) houden ook de materiële voortgang in beweging. Gevechten leunen ook op een handig dekkingssysteem, dat de zeer brute vuurgevechten een tactisch voordeel geeft dat de meeste twin-stick shooters overslaan.
De verhalende elementen van The Ascent graven misschien niet dieper dan de atmosfeer, en latere ontmoetingen lijken misschien wat overdreven, maar er zit zoveel goeds per pond in dit spel dat deze elementen gemakkelijk over het hoofd worden gezien. Door een vriend of drie mee te nemen, worden deze grillige randen ook aanzienlijk gladgestreken, omdat de vuurgevechten bij elke ontmoeting dichter bij de elf komen. Voor een debuut van een team van slechts twaalf ontwikkelaars is het een verbazingwekkend zelfverzekerde eerste stap.
Roboquest
Overweldigend positief, ruim vóór de lancering van 1.0
Een baas neerschieten in Roboquest
Roboquest is het nieuwste spel op deze lijst, maar het loopt nu al het risico verdwaald te raken in de eindeloze scroll van Game Pass - bij mijn eer, dat zal ik niet laten gebeuren. RyseUp Studios, een team van ongeveer twintig personen gevestigd in Lyon, heeft drie jaar besteed aan het oppoetsen van dit juweeltje in Early Access voordat het volledig werd gelanceerd. Het resultaat is een bliksemsnelle first-person roguelite met een heerlijk stripboekgevoel voor stijl en een volledig Diablo-achtig buitbrein. Het is absoluut geweldig (hoewel iemand die al sinds het begin van EA naar Roboquest kijkt, het vóór die tijd duidelijk ook geweldig was).
Elke run brengt spelers naar willekeurig gegenereerde niveaus boordevol moordende robots, en de tools die je gebruikt om ze te sturen (een van de 70 wapens, van geweren en sluipschutters tot kruisbogen en handschoenen) voelen geweldig in de hand. Deze wapens beschikken over zeldzaamheden en statistieken die van elke kist een kleine gok maken, maar er zijn ook gadgets, items, verbeteringen en zes klassen om uit te kiezen voorafgaand aan de run, elk met verschillende vaardigheden en upgradebomen die veranderen hoe elke run speelt. Het is een roguelite, geen roguelike, dus een basiskamp dat tussen pogingen wordt geüpgraded, zorgt voor permanente progressie die ervoor zorgt dat een mislukte run zich niet verloren voelt.
Het is een gameplay-loop die eenvoudig genoeg is, maar het is de beweging die de deal hier bezegelt. In elke zone bevinden zich rijrails waaraan spelers zich kunnen vastmaken en waarop ze kunnen inzoomen, en de algehele beweging verloopt met een snelheid en vloeiendheid die het dichter bij een boomer-shooter brengt dan bij een typische plunderaar. Coöp voor twee spelers, unieke zonebazen, geheime niveaus en meer: al deze dingen zorgen er alleen maar voor dat de chaos nog groter wordt. Voor iedereen met een Game Pass-abonnement is er weinig reden om Roboquestan-avond of vier niet te geven.
Nightmare Reaper
Een gelikte Boomer-schieter met 80 unieke wapens en een brullende soundtrack
Afbeelding via Blazing Bit Games
Over boomer-looter-shooters gesproken: Nightmare Reaper is een andere indie-diamant die trots zijn DOOM-invloed draagt, van het 2,5D-sprite-werk tot de geisers van gepixeld bloed. Onder dat retro-omhulsel zit echter een roguelite plunderschieter die druipt van stijl en neuronschietend geweld. Spelers schieten door procedureel samengestelde nachtmerries heen als een patiënt die tussen de runs door in een ziekenhuiskamer wakker wordt. Het is zeker de diepste snee op deze lijst, maar daardoor voelt het alleen maar meer als een echt geweldige vondst.
Het arsenaal is de grote trekpleister in de zin van een looter-shooter, met 80 unieke wapens die als buit vallen en uit een verzameling van 30 unieke betoveringen rollen. Deze betoveringen kunnen ook worden gestapeld, dus verdovingskansen, levensbloedingen en terugslag worden op een manier gestapeld die van een mid-tier drop een run-bepalende factor kan maken. Goud dat onderweg wordt verzameld, voedt een voortgangssysteem dat wordt ontgrendeld via adequate minigames.
Andrew Hulshult, wiens credits onder meer DuskandAmid Evil zijn, drijft het geheel aan met een thrash-metal soundtrack die perfect bij het bloedbad past. Er zijn een aantal echt ruwe kantjes – RNG kan meedogenloos aanvoelen als het slecht gaat, en het verhaal heeft niet bepaald de hoogste hoogtepunten – maar voor iedereen die houdt van horror-aangrenzende shooters of de revival van de boomer shooter in het algemeen en een reden wil om het te blijven spelen, zijn er maar weinig games die zoveel bieden voor de prijs. Het staat ook op Switch, wat leuk is.
Speciale vermelding: The Division 2: Survivors
De briljante overlevingsmodus van de divisie keert terug
Ten slotte wil ik iets pitchen dat verder gaat dan de looter shooter MMO en Destiny-aangrenzende menigte. Hoewel The Division 2 geen geheim is – het is op zichzelf al een behoorlijk geweldige looter-shooter – staat het (hopelijk) op het punt om universeel aantrekkelijker te worden. De reden dat The Division 2 hier een speciale plek verdient, is dat de Survival-modus, het hoogtepunt van alle mogelijke gameplay-beats van de First Division, terugkomt als The Division 2: Survivors. Voor degenen onder jullie (en er zijn er veel van jullie) die nooit aan boord van de Survival-trein zijn gestapt: het was de meest briljante roguelike-modus voor één leven, een modus die ten onrechte veel te lang onder de radar bleef.
De originele Survival-modus was geweldig omdat het de Division-agenten die je speelde van hun uitrusting ontdaan en ze door een bevroren Manhattan liet trekken, op zoek ging naar medicijnen, warm bleef en de Dark Zone en een extractiehelikopter bereikte. Survivors verplaatst dat uitgangspunt naar een door een sneeuwstorm getroffen Washington, D.C., en evolueert verder dan de vaste structuur die Survival had. Het weer en het tijdstip van de dag veranderen de manier waarop spelers bewegen, sluipen en dodelijke temperaturen bestrijden, terwijl buitlocaties, paden en extractiepunten dynamisch veranderen tussen runs.
Er hangt nog veel in de lucht, aangezien er nog steeds privétests voor de modus worden opgezet, zoals ik het begrijp, maar Magnus Jansén, de creatief directeur achter de originele Survival-modus, leidt het project, en zowel PvE- als PvP-opties zijn gepland. De verkoop is dezelfde bevredigende, thematische en meeslepende lus die de eerste versie zo gedenkwaardig maakte. Zelfs voor spelers die de hoofdcampagne van The Division 2 nooit leuk vonden, is het absoluut de moeite waard om je voor aan te melden.
