Verrassend genoeg leven we momenteel in een gouden tijdperk voor superheldenvideogames. Hoewel de recente release van Marvel's Wolverine misschien niet aan de hoge verwachtingen van fans heeft voldaan, blijft het subgenre levendig en robuust. Dat blijkt uit de andere succesvolle titels van Insomniac, maar ook uit hits als Marvel's Guardians of the Galaxy, Marvel Rivals, Marvel's Midnight Suns en LEGO Batman: Legacy of the Dark Knight.
Dit kwaliteitsniveau was niet altijd de norm, vooral niet voordat de Batman: Arkham-serie de standaard voor striphelden in interactieve media naar een hoger niveau bracht. De "slechte oude tijd" was gevuld met talloze teleurstellende en gemiddelde op helden gerichte titels, die vaak dienden als verplichte filmkoppelingen. Helaas zijn zelfs de games die aanvankelijk positieve recensies kregen, slecht verouderd en zijn ze tegenwoordig bijna onmogelijk om van te genieten vanwege verouderde mechanica, slechte beelden, prestatieproblemen of gebrekkige ontwerpbeslissingen.
Hulk
Bronze Sandwiched Between Gold
Een opname uit The Hulk, 2003.
De Hulk-film van Ang Lee uit 2003 heeft een slechte reputatie opgebouwd, en ik begrijp waarom. Veel kijkers vonden het saai en ontoegankelijk, en misten het plezier en de spanning die typerend zijn voor superheldenverhalen. Dat zou kunnen verklaren waarom het gerelateerde spel – dat duidelijk afwijkt van de verhaallijn van de film – warm werd ontvangen door critici en een 8/10 kreeg van IGN.
Als ik nu terugkijk, is het duidelijk dat de tijd deze interactieve versie van Hulk niet gunstig heeft behandeld. Hoewel het een paar intrigerende concepten bevat, voelt het spel uiteindelijk repetitief en oppervlakkig aan, een beat-em-up die vastloopt door tempoproblemen die voortkomen uit onhandige Bruce Banner-fasen. De Hulk-game uit 2003, uitgebracht in dezelfde periode van vijf jaar als superhelden als Spider-Man 2 en The Incredible Hulk: Ultimate Destruction, is moeilijk opnieuw te bekijken, zelfs als een nostalgische erfenis.
Spider-Man 3
Zou zijn voorganger nooit kunnen evenaren
Spider-Man 3 (7)
Jarenlang droeg de op fysica gebaseerde en speelse luchthartige *Spider-Man 2*-videogame de titel van de beste 3D-superheldentitel ooit gemaakt. Als gevolg daarvan stond de opvolger, *Spider-Man 3*, onder enorme druk om die erfenis te evenaren, maar uiteindelijk slaagde het er niet in om te voldoen aan de hoge normen van zijn voorganger.
De *Spider-Man 3*-game weerspiegelt de Sam Raimi-film waarvan het is aangepast en behoudt de herkenbare elementen van zijn geliefde voorganger, maar mist hetzelfde niveau van glans en zelfvertrouwen. Hoewel web-swingen competent blijft, is het merkbaar vertraagd om grafisch intensievere beelden mogelijk te maken. De visuele presentatie voelt rommelig, overdreven glanzend en onaantrekkelijk aan, en de tekortkomingen in *Spider-Man 2* zijn niet verbeterd of adequaat opgelost. Het resultaat is een vervolg dat varieert van vervelend op zijn hoogtepunt tot irritant op zijn laagste niveau, een frustratie die nog wordt verergerd door de wetenschap dat het de potentie had om veel superieur te zijn.
Marvel Ultimate Alliance
Dated Almost Immediately
Praten met een NPC in Marvel Ultimate Alliance
Deze vormt een echte uitdaging. Ik deel een gemeenschappelijk gevoel met veel van mijn leeftijdsgenoten en koester een diepe genegenheid voor de uren die ik in mijn jeugd heb doorgebracht met het spelen van Marvel Ultimate Alliance samen met vrienden. Ik had de brawler voor vier spelers altijd voorgesteld als een levendig, chaotisch en luchtig arcade-avontuur, een perceptie die verbrijzelde toen ik ervoor koos om de titel een paar jaar geleden opnieuw te bekijken. Ik had het spel waarschijnlijk als een dierbare herinnering moeten achterlaten in plaats van het aan een tweede playthrough te onderwerpen.
Hoewel de line-up van Marvel-helden in Ultimate Alliance zeker formidabel is, wordt de ervaring in de steek gelaten door slecht verfijnde gevechtssystemen en onhandig, lukraak levelontwerp. Bijgevolg krijgen deze iconische figuren zelden de aandacht die ze verdienen. Uiteindelijk komt Marvel Ultimate Alliance neer op gedachteloos knopen en joystickmanipulatie in saaie, ongeïnspireerde omgevingen. Gezien de beschikbaarheid van superieure coöperatieve Marvel-brawlers, zoals het recente Marvel: Cosmic Invasion, is Ultimate Alliance nauwelijks een essentiële titel voor fans.
De geweldige Spider-Man
Eigenlijk niet zo geweldig
Vijf iconische superheldengames die bruut aanvoelen om te spelen in 2024 1
Het is niet schokkend dat we in 2012 een imitatie van Arkham City met Spider-Man in de hoofdrol ontvingen, maar toch blijft het teleurstellend. The Amazing Spider-Man, die een losjes bewerking is van de gelijknamige film uit 2012, neemt veel van de gevechts- en stealth-kernmechanismen van Rocksteady over, maar voegt niets nieuws toe. Nog belangrijker is dat het deze elementen niet presenteert op een manier die duidelijk ‘Spider-Man’ aanvoelt.
Behalve dat het afgeleid is, is The Amazing Spider-Man vaak ronduit onplezierig. Wat mij, zelfs jaren later, nog steeds opvalt, is het slingerende mechanisme. Het is niet echt op natuurkunde gebaseerd – er wordt geen rekening gehouden met waar Spidey zijn web verankert – en de camera trekt tijdens het schommelen ongemakkelijk dicht bij Spider-Man, wat mogelijk bewegingsziekte en desoriëntatie veroorzaakt. Naar mijn mening is slecht swingen in een Spider-Man-spel in wezen een hoofdzonde.
DC Universe Online
Er is bovenmenselijk geduld voor nodig om deze gameplay te verdragen
DC Universe Online
Ik ben ervan overtuigd dat een toegewijde fanbase nog steeds plezier beleeft aan *DC Universe Online*. Hoewel ik het spel niet hoog in het vaandel heb staan, kan ik de aantrekkingskracht ervan op anderen wel waarderen. Er schuilt een duidelijke charme in het maken van een op maat gemaakte DC-held – geholpen door een onverwacht gedetailleerd karaktercreatiesysteem – en het rollenspel als leerling van legendarische figuren als Superman of Wonder Woman. De bewegingsmechanismen, die variëren op basis van de door jou geselecteerde krachten, bieden, althans in eerste instantie, behoorlijk wat plezier. Maar dat is zover als mijn complimenten voor *DC Universe Online* reiken.
DC Universe Online krijgt nog steeds updates, maar de kerngameplay en structuur zijn grotendeels ongewijzigd gebleven.
DC Universe Online* weerspiegelt de op cooldown gebaseerde gevechtsstijl die je terugvindt in titels als *World of Warcraft*, maar mist de glans. De meeste vaardigheden voelen generiek aan en worden gemakkelijk vergeten, ontmoetingen met vijanden lijken vaak doelloos, en de game lijdt aan een aanzienlijk tekort aan grandeur en dramatische flair – een opmerkelijke tekortkoming voor een titel met een episch superheldenverhaal. Als ik vandaag terugkijk op *DC Universe Online*, blijf ik achter met het gevoel dat het oorspronkelijke concept veel beter was dan de uiteindelijke uitvoering, die beslist teleurstellend blijft.
