Er zijn nu zoveel metroidvania's dat het soms voelt alsof je, als je er één hebt gespeeld, ze allemaal hebt gespeeld. Begrijp me niet verkeerd, de formule die we tegenwoordig van het genre krijgen is solide, van de algehele structuur tot de sfeer en toon. Geef mij maar een donkere, vochtige, rare metroidvania, en ik zal het moeilijk kunnen wegleggen als ik eenmaal aan de slag ben. Dat verandert echter niets aan het feit dat ik voortdurend op zoek ben naar iets anders dat ik duidelijk kan aanwijzen en zeggen: "Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt en ik wil er meer van." Nou, tijdens mijn laatste tocht door Steam ben ik op een metroidvania terechtgekomen waarvan ik denk dat die perfect bij dat plaatje past, en ik ben hier om hem aan te bevelen nadat ik de demo heb gespeeld.
Silver Pinesis, eerlijk gezegd, iets dat ver verwijderd is van wat ik had verwacht. Toen ik de demo op Steam bekeek, wist ik dat ik een survival-horror-metroidvania zou krijgen, maar ik had niet verwacht dat deze zo zwaar op de eerste zou leunen of zo creatief zou zijn als bij de laatste. Er zijn tinten van Alan Wake hier, vooral in het vreemde mysterie van een kleine stad dat de kern van dit alles is, en veel Resident Evil in hoe zorgvuldig ik moest omgaan met het weinige dat de game me wilde geven. Maar Silver Pines voelt niet alleen alsof die games in een metroidvania zijn geperst. Integendeel, het neemt een aantal van de dingen die ik al honderden keren in het genre heb gedaan en vindt verrassend meeslepende manieren om ze anders te laten voelen, terwijl het allemaal veel straffender is dan de prachtige presentatie me aanvankelijk deed geloven.
Silver Pines zorgt ervoor dat standaard Metroidvania-verkenning allesbehalve standaard voelt
Bekijk Silver Pines op Steam
Zilveren dennen Druk op afbeelding 3
Een van de eerste dingen die echt indruk op mij maakten aan Silver Pines was de camera, waarvan ik aanvankelijk aannam dat die er alleen zou zijn voor af en toe een puzzel of verhaaltje. In plaats daarvan zou ik het kunnen gebruiken om foto's van locaties te maken en die foto's vervolgens rechtstreeks op de kaart vast te zetten, en ik overdrijf niet als ik zeg dat ik wou dat meer metroidvania's zoiets als dit deden. Ik ben gewend om markeringen op kaarten te zetten om mezelf eraan te herinneren dat er ergens een gesloten deur was of een item dat ik nog niet kon bereiken, maar door een daadwerkelijke foto te maken van wat me tegenhield en deze aan die locatie te bevestigen, voelde het hele proces veel natuurlijker aan. Het past ook bij Red Walker als privédetective, in plaats van zich een videogamesysteem te voelen dat puur bestaat omdat het genre zegt dat er een moet zijn.
Ik vond de puzzels om dezelfde reden leuk. Een groot deel van mijn tijd bij de demo bestond uit het vinden van iets waar ik nog niets mee kon doen, verder gaan en uiteindelijk alles tegenkomen wat ik nodig had om daar vooruitgang te boeken. Dat is uiteraard niets nieuws voor een metroidvania, maar Silver Pines doet geweldig werk om die momenten het gevoel te geven dat ik daadwerkelijk de punten met elkaar verbind, in plaats van alleen maar te wachten tot ik de dubbele sprong of een ander traversaal vermogen krijg. Op een gegeven moment merkte ik zelfs dat ik deelnam aan een schiettent voor BB-guns om te krijgen wat ik nodig had, wat precies het soort rare kleine omweg is die me doet denken aan iets waar ik tegenaan zou kunnen lopen in Alan Wake of een ouder Resident Evil-spel.
Er waren nog genoeg andere momenten waarop ik ergens rondsnuffelde, alleen maar omdat ik het gevoel had dat daar iets moest zijn, en vaker wel dan niet beloonde Silver Pines me ervoor. Het grappige aan het verkennen in dit spel is echter dat ik me er zelden op mijn gemak bij voelde, omdat de survival-horrorkant van de ervaring voortdurend in je nek ademt. Munitie is niet iets waar ik ooit genoeg van had, genezende items waren zelfs nog erger tijdens het spelen, en ik bracht een verrassend groot deel van de vroege demo door met rondlopen met zo weinig gezondheid dat één treffer me zou doden.
Ik ben gewend om markeringen op kaarten te zetten om mezelf eraan te herinneren dat er ergens een gesloten deur was of een item dat ik nog niet kon bereiken, maar door een daadwerkelijke foto te maken van wat me tegenhield en deze aan die locatie te bevestigen, voelde het hele proces veel natuurlijker aan.
Ik bedoel letterlijk ook één hit. Een tijdlang had elke vijand die ik tegenkwam het potentieel om me terug te sturen naar mijn laatste redding, simpelweg omdat ik niets kon vinden om mezelf mee te genezen. Vreemd genoeg waardeerde ik dat uiteindelijk meer dan ik had verwacht. Ik had geen andere keuze dan te stoppen met onzorgvuldig te zijn en daadwerkelijk beter te worden in vechten, omdat het oplopen van schade niet iets was dat ik daarna zomaar van me af kon schudden. Toen ik eenmaal besefte hoeveel problemen ik had, begon ik veel meer aandacht te besteden aan vijandelijke aanvallen en uit te zoeken wanneer ik veilig een treffer kon krijgen zonder er meteen spijt van te krijgen.
De survival-horrorkant van Silver Pines rommelt niet
Ik geniet het meest van survival-horror als het me daadwerkelijk laat overleven, en Silver Pines doet dat absoluut. Ik ben het soort speler dat met plezier munitie verbrandt als een spel me steeds meer munitie geeft, maar schaarste dwingt me om me anders te gedragen. Plotseling doet elk schot er iets meer toe, en een vijand die mij in de weg staat, wordt iets waar ik aan moet denken in plaats van een automatische uitnodiging om te beginnen met schieten. Silver Pine hield me bijna de hele demo in die mentaliteit vast, en gezien hoeveel onderzoek ik wilde doen, was er altijd een klein beetje spanning in mijn achterhoofd over de vraag of ergens heen gaan mij meer zou gaan kosten dan dat ik eruit zou halen.
Opslaan hoort daar ook bij, al ben ik iets meer verdeeld over hoe de demo hiermee omgaat. Voor spaargeld is geld bij telefooncellen nodig, en ik vind het een leuk idee om van een andere hulpbron iets te maken dat ik zorgvuldig moet beheren. Helaas realiseerde ik me niet dat de demo tegen het einde een baas naar me zou gooien, en toen ik stierf tijdens dat gevecht, was mijn laatste redding ongeveer 11 minuten eerder. Ik had in die elf minuten ook heel wat bereikt, waaronder een aantal dingen die nodig waren om het verhaal gaande te houden, dus alles moeten herhalen was niet bepaald mijn favoriete moment van de demo. Ik wil niet per se dat Silver Pines elk baasgevecht begint aan te kondigen voordat het plaatsvindt, maar een indicatie dat ik misschien wil sparen zou geen kwaad kunnen als het redden zelf iets kost.
Aan de andere kant was ik aangenaam verrast dat er überhaupt een baasgevecht was. Om welke reden dan ook had Silver Pines me niet de indruk gegeven dat bazen een belangrijk onderdeel van de ervaring zouden gaan uitmaken, dus toen ik er aan het einde van de demo één bereikte, werd ik meteen nieuwsgieriger naar wat de volledige game in petto heeft. Het zorgde er ook voor dat het beheer van de hulpbronnen nog moeilijker werd, omdat het duidelijk een heel andere situatie is om een slecht voorbereide baas binnen te gaan dan het omgaan met een of twee vijanden tijdens het verkennen.
De strijd van Silver Pines kan ruw van opzet zijn
De strijd zelf is waarschijnlijk het enige onderdeel van Silver Pines waar ik nog steeds mijn mening over probeer te bepalen. Het kan ruw aanvoelen, vooral in het begin, en ik denk dat er wat meer reactievermogen op zou kunnen zitten. Tegelijkertijd ben ik er ook niet helemaal van overtuigd dat het bijzonder soepel moet aanvoelen. Dit is tenslotte survival-horror, en uiteindelijk bereikte ik een punt waarop ik me in een ritme had gevestigd dat voor mij werkte. Gezien het feit dat ik zoveel tijd heb doorgebracht met één klap verwijderd van de dood en er nog steeds in slaagde om rond te komen zonder voortdurend dood te gaan, werd ik er gaandeweg duidelijk beter in. Of dat betekent dat de gevechten nog wat moeten worden opgepoetst of dat ik gewoon moet leren wat Silver Pines van mij wil, is iets dat ik meer tijd aan de volledige game zou moeten besteden om te beslissen.
Zilveren dennen Druk op afbeelding 2
Wat vooral de diepste indruk achterliet, was de naadloze samenhang van de atmosfeer. *Silver Pines* heeft een dichte noir-detective-uitstraling die me vrijwel onmiddellijk boeide, en toen de survival-horror-mechanica me eenmaal in zijn greep kreeg, had ik weinig zin om de verbinding te verbreken. De beelden zijn verbluffend, de spanning blijft constant hoog en het onderliggende mysterie bood voldoende motivatie om door te gaan, zelfs op momenten dat ik zo bang was voor de volgende vijandelijke ontmoeting dat ik me schrap zette voor een onvermijdelijke terugkeer naar de veilige telefoon.
Ik benaderde de demo in afwachting van een standaard metroidvania met een horror-esthetiek erop, maar ik geloof niet dat dit *Silver Pines* nauwkeurig beschrijft. Het voelt veel meer als een echte survival-horrortitel die simpelweg de verkennings- en progressiekaders van het metroidvania-genre leent, wat ik als een compliment beschouw. Van het gebruik van foto's om mijn eigen kaartnotities te maken, tot het methodisch oplossen van puzzels, het overleven met schaarse middelen en het verblind worden door een baasgevecht: de ervaring bood voldoende onderscheid met mijn gebruikelijke genreverwachtingen. Als de volledige release ervoor kan zorgen dat de bekende metroidvania-concepten zo meeslepend aanvoelen, verlang ik zeker naar meer.
