Stemacteren in videogames kan een heel lastig beest zijn om te temmen. Ik geef toe dat ik tegenwoordig de voorkeur geef aan stemacteren boven het simpelweg lezen van tekstvakken, hoewel ik prima de tekst kan lezen en de gesproken dialoog kan overslaan als de uitvoeringen niet de moeite waard zijn om naar te luisteren en me uiteindelijk uit de ervaring halen. Ik begrijp echter dat niet iedereen er zo over denkt als ik over stemacteren, vooral als het gaat om het toevoegen van stemmen aan personages die er voorheen geen hadden. Niettemin is dat precies wat er gebeurt met de komende Legend of Zelda: Ocarina of Timeremake, dus ik veronderstel dat degenen die er een probleem mee hebben er doorheen zullen moeten "lijden" als ze het spel echt willen spelen. Ik zeg dat natuurlijk sarcastisch, want hoewel ik er persoonlijk naar uitkijk om deze personages voor de eerste keer te horen spreken, besef ik ook dat we misschien iets heel bijzonders verliezen, namelijk dat de Nintendo 64 het buitengewoon goed deed.
Nogmaals, ik zal zeggen dat als de stemacteurs van de remake ronduit slecht zijn, ik het moeilijk zal hebben om ondergedompeld te blijven in de ervaring. Dat is het strakke touw waar stemacteurs altijd over lopen, en het is vergelijkbaar met de grens tussen een geliefde roman en de verfilming ervan. Maar zelfs als de stemacteurs redelijk zijn, begin ik te beseffen dat ik de stilte misschien wel mis. En ik weet dat ik ook niet de enige ben. Ik schreef eerder over de verdeeldheid zaaiende beslissing van Ocarina van Timeremake om zelfs maar stemacteurs toe te voegen, en ik weet dat een handvol van mijn lezers hierop ook heeft gewezen. In de originele N64-versie van de game kan de stilte oorverdovend zijn, waardoor scènes die er absoluut van profiteren, zwaarder worden. Nu, met volledig ingesproken karakters, zullen we dat verliezen.
Ocarina of Time's Silence was een van de grootste sterke punten van het vertellen van verhalen
Zelda: Ocarina of Time Remake staat voor verrassende voice-acting-uitdaging van N64 Legacy 1
Hoewel ik het niet erg zou vinden als het mogelijk zou zijn om de stemacteurs uit te schakelen in de Ocarina of Time-remake, ben ik er bijna zeker van dat dit niet eens een optie zal zijn – in ieder geval bij de lancering. Misschien zal Nintendo, met genoeg klachten van spelers die zichzelf gepassioneerd genoeg vinden om er iets over te zeggen, uiteindelijk de optie toevoegen om stemacteren in de game uit te schakelen. Er is echter echt geen reden om aan te nemen dat dit ooit zal gebeuren, want dan geef je spelers in wezen de vrijheid om het werk dat de acteurs achter die stemmen in het project hebben gestopt, af te wijzen. Op dat moment wordt het een potentiële verspilling van middelen, zelfs als een groot deel van de spelersbasis besluit de stem te blijven gebruiken.
Als zodanig ben ik volledig voorbereid om The Legend of Zelda: Ocarina of Time opnieuw te spelen met een volledig ingesproken cast (behalve Link natuurlijk), en ik ben vastbesloten om van de ervaring te genieten, ongeacht hoe ik over de stemmen zelf denk. Tegelijkertijd ga ik de stilte echt missen, simpelweg vanwege wat deze toevoegt aan de zwaarste tussenfilmpjes van de game. Niet elk tussenfilmpje in Ocarina of Time heeft hetzelfde effect, maar er zijn er zoveel in het spel die ooit werden versterkt door de stilte van niet-stemhebbende personages, alleen begeleid door de verre sfeer en de geluidseffecten die worden geactiveerd wanneer je door de tekstdialoog tikt.
De meest emotionele momenten van Ocarina of Time hadden geen stem nodig
Neem bijvoorbeeld de scène tussen de jonge Link en Saria als Link de uitgang van het Kokiri Forest nadert nadat hij koningin Gohma heeft verslagen in de Greak Deku Tree. Ik kan dat tafereel bijvoorbeeld tot op de dag van vandaag nog steeds horen, en als ik zeg dat ik het kan ‘horen’, bedoel ik dat ik niets anders kan horen dan de vogels die in de verte krassen, en het plechtige ‘dong’ terwijl ik door Saria’s emotionele dialoog met Link bewoog. Sterker nog, zelfs de scène met de Grote Deku-boom, nadat Link koningin Gohma heeft verslagen, is zo'n ongelooflijk diep moment dat ik vrijwel zeker weet dat deze zou worden ondermijnd doordat de Deku-boom een stem zou hebben. Hoe meer ik het vanuit deze invalshoek bekijk, hoe meer ik begin te denken dat stemacteren voor deze keer misschien niet de beste zet is om hier te maken.
Zelda: Ocarina of Time Remake staat voor verrassende voice-acting-uitdaging van N64 Legacy 1
De huidige vraag is dus of de remake van Ocarina of Time een van de krachtigste verhalende troeven van de N64-klassieker zal verliezen. Ik vermoed van wel. Ik heb al een deel van de stem van de remake gehoord in de eerste volledige trailer, en het klinkt... oké, denk ik. Ik ben me ervan bewust dat veel mensen het geluid al niet leuk vinden, maar persoonlijk heb ik er geen last van. Wat mij meer zorgen baart, is de aanwezigheid van stemmen, niet hun kwaliteit. Het is nog te vroeg om te bepalen of de meest ontroerende momenten van de game hun impact zullen verliezen zonder de stilte die ze ooit definieerde. Misschien zullen de ontwikkelaars nog steeds mogelijkheden vinden om rustige momenten in te lassen waar ze er toe doen.
Totdat de remake van Legend of Zelda: Ocarina of Time op 5 november 2026 wordt gelanceerd, zal ik mijn enthousiasme levend houden voor wat het ook oplevert. Als iemand die zichzelf als een van de grootste Zelda-fans beschouwt, maak ik me er niet al te veel zorgen over of ik van de remake zal genieten, vooral omdat het nog steeds een van mijn favoriete games ooit is – en misschien wel de hoogst gewaardeerde titel in de geschiedenis. Ik kan nu al zeggen dat ik ervan zal genieten, en niets wat een negatieve Nancy zou kunnen zeggen, zal daar verandering in brengen. Toch kan ik het niet laten om te denken aan de voelbare stilte die de meest memorabele tussenfilmpjes van de originele N64-game doordrong. Dat is zonder twijfel iets dat ik zal missen, hoe goed de remake ook blijkt te zijn.
